Vaxhid Sejdiu

Vaxhid Sejdiu: Muaji i rrenave në IRJM !

I vetëdijshëm se që nga fillimi i pluralizmit politik (1990)  e deri më sot, asgjë nuk ka ndryshuar për shqiptarët në IRJM, i vetëdijshëm se partitë politike shqiptare gjatë sundimit të koalicioneve qeveritare u bënë masha të pushtetit dhe morën rolin e servilëve dhe mercenarëve, duke u bërë urë për zbatimin e projekteve antishqiptare, reagoj publikisht se edhe këto zgjedhje parlamentare në IRJM, nuk janë asgjë tjetër vetëm një farsë politike shumë e rrezikshme për popullin shqiptar dhe të ardhmen e tij, nëse nuk reagohet dhe veprohet me kohë, nga organizatat atdhetare shqiptare.

Ende pa u shpallur data për fillimin e fushatës politike, për zgjedhjet e jashtëzakonshme parlamentare në IRJM, partitë politike shqiptare mobilizuan të gjithë sektorët e tyre, me qëllim që të marrin, të vjedhin sa më shumë vota dhe në anën tjetër, për të siguruar sa më shumë pushtet, për vete dhe kastën e tyre politike. Gjatë këtyre ditëve, ata në vend që të dalin para qytetarëve me programin e tyre politik, me format dhe metodat për zgjidhjen e problemeve të akumuluara politike shqiptare, me sqarimet nevojshme, se si dot ë largohet dhuna shtetërore nga vendbanimet shqiptare, me sqarimet e nevojshme se si do të funksionojnë shkollat shqipe, shërbimet spitalore, shërbimet sociale, shërbimet e institucioneve publike, ata u lëshuan në vrap, duke mos zgjedhur mjete për të bërë sa më tepër njerëz për vete dhe pushtetin e tyre servil, ku në të ardhmen qoftë me LSDM-në apo VMRO-në do të bëjnë koalicion dhe do të hanë ndonjë kockë që ua hedh partneri i koalicionit. Ky tmerr dhe kjo fushatë i shoqëron që sa javë shqiptarët që nga Kumanova e deri në Manastir. Vrapojnë të mjerët, me qëllim që nesër ta ulin prapanicën e tyre në zyrat e pushtetit dhe nuk çajnë kokën për popullin e pambrojtur, që ka mbetur në mëshirë të fatit dhe të bandave politike që sillen për ditë vendbanimeve shqiptare. Këta servilë dhe mercenarë vërshuan përsëri ashtu si dikur në zgjedhjet e fundit apo të parafundit, sepse ata vinë vetëm në kohë të zgjedhjeve, sa për ta marrë votën dhe pastaj i mbyllin telefonat dhe nuk dëgjohen fare. Ky është komunikimi modern në mes tyre dhe qytetarëve shqiptarë.   Por, a ka forcë që dikush mund të shlyej kujtesën e popullit shqiptar? – Harrojnë të mjerët se gjoja shqiptarët paskan harruar masakrat mbi popullin e pambrojtur shqiptar! – Harrojnë servilët e pushtetit të Cervenkovskit dhe të Gruevskit, se ne do të harrojmë “Bit-Pazarin, Ladorishtën, Gostivarin, Sopotin, Brodecin, Haraçinën, Sllupçanin, Tanushën, Brezën , Radushën, Radishanin, Gjorçe Petrovin, Monstrën, Kumanovën, Manastirin, Rekën e Epërme” etj.

Harrojnë të mjerët se do të harrojmë faktin, se si ata u pasuruan, se si premtuan në zgjedhjet e para lokale dhe parlamentare, të dyta, të treta, të katërta, të pesta, të gjashta, të shtata e të teta dhe kurrë shqiptarëve nuk iu ofruan zgjidhje politike, kurrë shqiptarëve nuk iu ofruan mirëqenie në vatrën e tyre stërgjyshore. Por, përkundrazi se cili që erdhi hyri qetë, pa zhurmë dhe pastaj ndërhyri me zhurmë, me kërcënime dhe shantazhe ndaj familjeve atdhetare dhe luftëtarëve të UÇK-së. Harrojnë të mjerët, se populli nuk i di, se sa luftëtarë të UÇK-së u vranë apo u arrestuan, e u dënuan nëpërmjet proceseve të montuara politike. Harrojnë të mjerët se ne nuk shohim, se kë ata e ofrojnë dhe e ngritin në hierarkinë  partiake, harrojnë të mjerët se ne nuk i njohim njerëzit me të cilët në vazhdimësi ndihmuan në zbatimin e reformave antishqiptare qoftë nga LSDM-ja apo VMRO-DPMNE. Dikur dhe sot nuk ka ndonjë ndryshim të madh për shqiptarët, sepse kujtesa e popullit shqiptar është më kokëfortë se premtimet e tyre boshe, të pavlera, fjalë që përsëriten nga fushata në fushatë, nga tubimi në tubim, nga mbledhja në mbledhje dhe kurrën e kurrës këto parti politike nuk kanë dorëzuar  në institucionet e IRJM ndonjë kërkesë për zgjidhjen politike të shqiptarëve, kurrën e kurrës nuk dimë që është vënë në rend dite, në parlamentin e IRJM projektligji për çështjet e pazgjidhura shqiptare. Por, përkundrazi nga veprimet e tyre të papërgjegjshme politike në vazhdimësi rëndë është dëmtuar interesi i popullit shqiptar.  Derisa investimet në pjesën lindore të IRJM nuk janë ndalur asnjëherë, në vendbanimet shqiptare nuk mbahet mend ndonjë investim në bujqësi apo blegtori apo ndërtimin e ndonjë fabrike për punësimin e të rinjve. Arsimi dhe shëndetësia, bujqësia apo ekonomia janë shkatërruar edhe atëherë kur kanë qenë edhe në dorën e disa shqiptarëve, që sot dalin lagjeve shqiptare dhe përsëri kërkoj votë nga qytetarët.

Prandaj, e gjithë kjo nuk është një tabu temë që ne, nuk duhet ta bisedojmë, por përkundrazi sa më shpesh dhe sa më shpejt që vihet në rend dite, nga rrethet e organizatave atdhetare më lehtë dhe më drejtë gjen zgjidhje, sepse çdo gjë që lihet në dorën këtyre e kastave politike është e rrezikuar edhe e ardhmja e popullit shqiptar në IRJM. Shqiptarët viteve të fundit nuk janë të dënuar vetëm nga pushteti sllavo-maqedon por edhe nga partitë e papërgjegjshme shqiptare.

I kujtohet Ali Ahmetit se kur i kishte bashkëveprimtarët për rreth, hynte me krenari në vendbanimet shqiptare dhe tani hynë me autoblinda, i kujtohet Menduh Thaçit që kur premtoi se do të bëj ligjin për familjet e  dëshmorëve dhe invalidëve të luftës, njerëzit e mirë anuan nga ai. Por, posa hyri në qeveri harroi premtimet dhe për dy vjet u soll korridoreve të VMRO-DPMNE duke mos i vajtur kurrë mendja, as për familjet e dëshmorëve dhe invalidëve të luftës, as për flamurin kombëtar, as për gjuhën shqipe, as për Sopotin. I kujtohet Gëzim Osdrenit se si hynte në vendbanimet shqiptare, kurse neve veprimtarëve të çështje kombëtare na kujtohet se ishte pikërisht Gzim Osdreni që nën urdhrat e Musa Xhaferit  i përçau luftëtarët e lirisë të Brigadës 113 “Ismet Jashari- Kumanova” dhe degën e BDI në Kumanovë, në vitin 2004 .

Dhe tani kush mund ta besojë se Gëzim Osdreni nuk është prapë nën urdhrat e Musa Xhaferit, kush mund ta besojë pas asaj fotografie ku Ali Ahmeti ia shpëtoi vulën dhe zyrën Vesel Memedit se nuk janë bashkë.

Kush mund ta besoj se Ziadin Sela duke mos bërë asnjë reformë në kuadër të “LR-PDSH”, se do të bëj reforma tjera, kush mund të besoj se “Besa”, e cila asnjëherë nuk iu tregoi shqiptarëve se nga janë këto burime financiare mund të veproj vertikalisht brenda një pushteti të korruptuar në IRJM. Më vjen keq nga të gjithë veprimtarët, anëtarët dhe simpatizantët e këtyre partive politike shqiptare të cilët pa dijen e tyre janë futur, me qëllimin sa më të mirë, për të bërë diçka, por të gjitha këto fakte dhe mijëra e mijëra fakte tjera, të cilat nuk mund të hynë me një shkrim publicistik, dëshmojnë të vërtetën se në çfarë gjendje është fati i shqiptarëve sot. Dhe e gjithë kjo, ka nxjerrë në pah edhe mercenarë të atillë sa që të futen edhe në LSDM apo në organizata të tjera qeveritare dhe joqeveritare sllavo-maqedone. Gullashi i LSDM-së nuk mund të zgjidh problemet e shqiptarëve o, njerëz. E gjithë kjo katrahurë është vepër e kryetarëve të partive politike sepse në partitë politike shqiptare vendosin vetëm kryetari në bashkëpunim me nja 2-3 veta për rreth. Kjo është formula e funksionimit politik të partive shqiptare në IRJM.

  1. Dhjetor 2016

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …