Xh. Bislimi: Kompania “Koha” e surrojve dhe e sojit të tyre “jugokosovarë” vazhdojnë propagandën kundër luftës së UÇK-së

Xh. Bislimi: Kompania “Koha” e surrojve dhe e sojit të tyre “jugokosovarë” vazhdojnë propagandën kundër luftës së UÇK-së

Ka dy javë që KTV-ja dhe “Koha Ditore” e surrojve dhe e sojit të tyre me të kaluar jugokosovare dhe kolaboracioniste i kanë (ri)ndezur motorët dhe po bëjnë propagandë të furishme kundër luftës së LPK-UÇK-së dhe të kombit shqiptar për çlirimin e Kosovës!! Ringjallja e kësaj propagande të shëmtuar kundër përpjekjeve titanike dhe kundër luftës për liri (ri)nisi fill pas zgjedhjes së Hashim Thaçit (ashtu si u zgjodhë, për faqe të zezë…)! Sebeb për këtë u bë Rexhep Selimi, i cili i tha Hashimit se ” të dua për kryetar Kosove aq sa të do Familja Jashari”, etj. Menjëherë, pa një, pa dy, reagoi Ramiz Lladroci, i cili “dëshmoi” se Rexhep Selimi nuk paska qenë i dëshiruar dhe mik i Adem Jasharit! Ndaj Ramizit reagoi Rexha dhe pas kësaj hyri në “polemikë” edhe Gani Geci, të cilit KTV-ja ia kushtoi më shumë se gjysmë ore pranë oxhakut!! Kaq mjaftoi që KTV-ja dhe gazeta “Koha Ditore” këtë polemikë t’ia prezantonin opinionit si një “luftë midis komandantëve të UÇK-së”!! Kaq mjaftoi që KTV-ja dhe “Koha Ditore” të rinisnin ose të vazhdonin me furi propagandën e tyre kundër përpjekjeve dhe luftës së UÇK-së e të kombit shqiptar për çlirimin e Kosovës, duke “dëshmuar” se kjo ishte një luftë për përfitime e hesape të grupeve të caktuara, por jo për lirinë e Kosovës!! Prandaj, Lufta e LPK-UÇK-së dhe e kombit shqiptar për çlirimin e Kosovës do të duhejë të mbrohejë me ligj, sepse në Kosovë ka akoma individë, familje dhe grupe të lidhura me të kaluarën e errët, me pushtuesit dhe forcat e tyre terroriste që mbillnin vdekjen kudo në Kosovë…

Këtu më poshtë po jap edhe komentin e sotëm te gazetes surrojane, “Koha Ditore” me titull: Lufta mes komandantëve, për t’u bindur sa spekulative dhe e pabazuar është kjo propagandë shoviniste ndaj UÇK-së dhe luftës së popullit shqiptar për liri!! Dihet sakt, nuk është më fshehtësi, se kush ishin komandantë zonash të UÇK-së: Për Zonën e Drenicës ishte Sylejman Selimi dhe më vonë, pasi ky u emrua Komandant i Pergjithshem i UÇK-së në vend të Azem Sylës. Sami Lushtaku. Komandant i Zonës së Dukagjinit ishte Ramush Haradinaj. Komandant i Zonës së Pashtrikut ishte Heroi i Kombit, Tahir Sinani. Komandant i Zonës së Shalës ishte Rrahman Rama, sot Komandant i FSK-së. Komandant i Zonës së Nerodimes ishte Shukri Buja dhe Komandant i Zonës së Karadakut ishte Ahmet Isufi. Ka patur edhe komandnatë brigadash, bataljonesh e togjesh. Asnjëri nga këta nuk është përfshirë në “luftën e imagjnuar midis komandantëve të KTV-së dhe Kohës Ditore të suroojve dhe të sojit të tyre!! Rexhep Selimi ka qenë njëri nga themeltarët, shtyllat dhe krerët kryesorë të UÇK-së, por nuk ishte komandant, siç po e prezantojnë soji i surrojve!! Ramiz Lladroci nuk ka qenë komandant (ishte pjesë e krahut politik të UÇK-së…). Ndërsa, kush ishte Gani Geci dihet.

E ka thënë sa e sa herë edhe vetë! Atëherë, nga na doli kjo “luftë mes komandantësh të UÇK-së”?! FAMILJA Jashari dhe Komandanti Legjendar, Adem Jashari, e kanë përmbushur detyrimin e tyre ndaj Shqipërisë dhe kombit shqiptar në mënyrën më shembullore të mundshme (si askush tjetër), prandaj kombi shqiptar ka vetëm një detyrim ndaj tyre: Të përulet me përkushtim të thellë para jetës, veprës, qëndresës, heroizmit. Luftës, rënies dhe flijimit të tyre, si dhe të ulë kokën, të mbyll gojën e të mendoj dhe të punojë natë e ditë për përmbushjen e POROSISË (amanetit) të tyre për çlirimin dhe (ri)bashkimin e tokave të pushtuara të Shqipërisë!

Unë e kuptoj mllefin, inatin dhe urrejtjen që ka kjo shtresë jugokosovarësh edhe sot ndaj LPK-UÇK-së dhe përpjekjeve e luftës së popullit shqiptar për liri e (ri)bashkim kombëtar, por të bëhet një propagandë kaq shoviniste, kaq spekulative, kaq antishqiptare dhe kaq e paturpshme është e pafalshme për një medie apo shtëpi botuese që pretendon se njeh dhe respekton etikën e gazetarisë! Propaganda e këtillë ka edhe nuanca fashiste (gebelsiane): fol, fol…, shkruaj, shkruaj… e thuaj, thuaj… se mbetet diçka! Turp!

Në fund të fundit Kosova kontrollohej qind për qind nga Serbia pushtuese dhe bashkëpunëtorët e saj. Ndërsa LDK-ja (parti politike legale(!) në kohën e pushtimit të egër dhe të luftës!!) jo që nuk angazhohejë dhe nuk vepronte kundër Serbisë pushtuese dhe terrorit të saj, por ishte aktive (sikur edhe surrojtë dhe soji i tyre) kundër çfarëdo përpjekjeje dhe veprimtarie çlirimtare-kundër Serbisë!! Në këto kushte dhe rrethana LPK-ja themeloi Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (krahun e saj të armatosur) dhe u përballë me makinerinë terroriste ushtarake e policore të Serbisë fashiste… Edhe armata si ato amerikane kanë bërë dhe po bëjnë më shumë “gabime” se që ka bërë UÇK-ja e themeluar dhe e drejtuar nga LPK-ja deri në kohën që u bë puçi me krijimin e një “drejtorie politike”!! Merreni luftën e Vietnamit, të Koresë, të Irakut, të Sirisë, të Libisë, të Jemenit (të gjitha pas Luftës së Dytë Botërore!) e shumë luftëra tjera që rezultuan me gabime, viktima civile, krime, dështime, humbje, shkatërrime të pallogaritshme… Ndërsa, i vetmi “krim” i LPK-UÇK-së dhe i luftës çlirimtare të kombit shqiptar është ÇLIRIMI i Kosovës nga Serbia!! Dhe, këtë “krim” nuk po ia falin lakejtë dhe bashkëpunëtorët e djeshëm e të sotëm të Serbisë, miqtë dhe mbështetësit e Serbisë (Rusia dhe aleatët e saj…)! Por, këtë e kemi ditur edhe atëherë, e dimë edhe sot e do ta dimë gjithmonë derisa sa Kosova të pavarësohet plotësisht nga Serbia dhe të ribashkohet me TRUNGUN e saj. Pra, asgje e re per ne shqiptarët…

 (Autori është magjistër i diplomacisë, gazetar e publicist… Ka qenë njëri nga drejtuesit e LPK-UÇK-së, përfqësues politik i UÇK-së në Francë, anëtar i Këshillit Qendror të Fondit “Vendlindja Thërret”… Deputet në Kuvendin e Kosovës, etj.)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …