Xhevat Bislimi

Xhevat Bislimi: Skenari skandaloz i treshes: Hashim-Kadri-Ramush në 140-vjetorin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit

Pak histori

Më 10 Qershor 1878 (140 vite më parë), në qytetin e lashtë të Shqipërisë, në Prizren, ishin mbledhur në KUVEND përfaqësuesit e Shqipërisë, paria e kombit shqiptar, dhe kishin lidhur besën për mbrojtjen me pushkë e me penë të çdo pëllëmbe të tokës së Shqipërisë që po kërcënohej nga marrëveshje e traktateve të fshehta e të hapura, që bënte Perandoria Otomane me Rusinë cariste dhe me Fuqitë e Mëdha evropiane. Për legalizimin dhe “legjitimimin” e tyre Fuqitë e Mëdha evropiane dhe Rusia cariste organizuan Kongresin e Berlinit, që do të mbahej më 13 qershor të vitit 1878! Humbjet në frontet e luftës Sulltani i Perandorisë Otomane po i “paguante” me toka të Shqipërisë. Në prag të këtij Kongresi famëkeq të Fuqive të Mëdha u dha kushtrimi për bashkim, organizim, mobilizim e luftë të përgjithshme për kundërshtimin e planeve dhe vendimeve që po përgatiteshin të merreshin në tavolinën e këtij Kongresi për copëtimin e Shqipërisë dhe faljen e tokave të saj shteteve fqinje, që ishin krijuar ose po krijoheshin me ndihmën e Rusisë e të disa shteteve evropiane dhe me miratimin e Perandorisë Otomane.

Kuvendi shqiptar i BESËLIDHJES në Prizren, me gjithë vështirësitë që pati nga rryma prootomane, ia doli të ndërtonte dhe zhvillonte programin politik e kombëtar për mbrojtjen e tokave që kërcënoheshin  nga pazarllëqet e otomanëve me Rusinë dhe Fuqitë e Mëdha evropiane. Besëlidhja Shqiptare e Prizrenit krijoi edhe Qeverinë me Kryetar, atdhetarin e shquar, Ymer Prizrenin, Ushtrinë Kombëtare dhe degët e saj në gjithë Shqipërinë. Burra si Abdyl Frashëri, Sylejman Vokshi e atdhetarë si këta përpunuan edhe programin për krijimin e shtetit autonom shqiptar, që do të përfshinte katër vilajetet e Shqipërisë (rreth 90 000 km katrore): Vilajetin e Janinës, atë të Kosovës, të Manastirit e të Shkodrës. Krijimi i Besëlidhjes Shqiptare të Prizrenit shënonte RILINDJEN dhe të arriturën  më të madhe të kombit shqiptar pas Kuvendit të Lezhës dhe epokës GJERGJKATRIOTIANE. Programi, fryma, përpjekja dhe lufta e saj u bë gur themeltar dhe referencë e të gjitha përpjekjeve, lëvizjeve dhe luftërave për Pavarësinë e Shqipërisë dhe bashkimin e saj. Programi i Besëlidhjes Shqiptare të Prizrenit ishte gur themeli dhe referencë e frymëzim i çdo përpjekje dhe organizimi politik e kombëtar në trojet e pushtuara të Shqipërisë… Ky PROGRAM ishte edhe në themelet e Lëvizjes Popullore të Kosovës dhe të UÇK-së së krijuar prej saj në Kosovë, në Maqedoninë shqiptare e në Kosovën Lindore…

Skenar i menduar mirë kundër Besëlidhjes Shqiptare

10 Qershori, është Dita e Madhe e Shqipërisë, e kombit shqiptar në Iliri dhe e çdo shqiptari kudo në botë. Ishte vit jubilar, ishte 140 vjetori i Kuvendit Historik të Shqipërisë. Shqiptarët natyrshëm prisnin që kjo DITË të shënohej në shkallë kombëtare nga Tirana, Shkupi e Prishtina (institucionet e tyre shtetërore, politike, shkencore e kulturore) dhe nga gjithë shqiptarët pa dallim krahine, partie, feje e ideje. Dikur, edhe pse Kosova e Shqipërisë ishte e robëruar, Tirana zyrtare (shteti shqiptar i Enver Hoxhës), në bashkëpunim me institucionet e atëhershme të Prishtinës e të Shkupit, ia kishte dalë ta shënonte NJËQINDVJETORIN e Besëlidhjes së Prizrenit në mënyrë të tillë që kishte lënë gojëhapur edhe qeveritë dhe qarqet kulturore e akademike të shteteve fqinje pushtuese dhe botën perëndimore. Veprimtaritë e organizuara dhe të mbajtura në Prizren për shënimin e 100-vjetorit e kishin mbushur me krenari të ligjshme kombin shqiptar dhe shqiptarët kudo në botë. Kjo ngjarje e vitit 1978 pati jehonë dhe i bëri krenarë edhe miliona shqiptarë në Turqi dhe kudo në botë…

Ndërsa skenari i 10 qershorit 2018 ishte fund e krye skandaloz. Hashimi-Kadriu-Ramushi (i pari Kryetar shteti, i dyti Kryetar Kuvendi, i treti Kryeministër!!!) nuk la shqiptar pa e thyer dhe lënduar shpirtërisht. E para, ishte skenar-manifestim në shkallë province e jo në shkallë kombi, siç ishte vetë Besëlidhja Shqiptare e Prizrenit dhe Kuvendi i saj gjithëkombëtar! E dyta, ishte skenar përjashtues për dy të tretat e Shqipërisë dhe për shumicën dërrmuese të shqiptarëve në Iliri dhe në botë! E treta, ishte skenar kundër Besëlidhjes së Prizrenit, kundër kësaj vlere të përbotshme të Shqipërisë dhe të kombit shqiptar! Që ishte skenar i menduar mirë kundër kësaj Besëlidhjeje Shqiptare dhe kundër POROSIVE që jep ajo për shqiptarët edhe sot e deri sa të zgjidhet drejtë çështja shqiptare në Iliri nuk kam asnjë dyshim… Veç nuk e di nëse ky skenar i turpshëm ishte “prodhim” i mendjeve të tyre të vockla apo “prodhim” i qarqeve që nuk po prajnë së përgatituri plane dhe projekte antishqiptare dhe kriminale kundër të drejtës së kombit shqiptar për të jetuar i lirë, i bashkuar dhe i pavarur në një shtet dhe Shqipëri të përbashkët.

Rrjedha e skenarit skandaloz Hashim-Kadri-Ramush

Puna e parë e institucioneve të Prishtinës ishte përvetësimi dhe “uzurpimi” ala hashim” i këtij viti jubilar për Kuvendin e Prizrenit. Organizimi dhe përgatitjet për shënimin e kësaj ngjarjeje madhore shqiptare mbetën në “mëshirën” dhe shpirtëvogëlsinë e tre kryepersonazheve të shtetit të imponuar të Kosovës! Megjithatë, në Kryeqytetin Historik të Shqipërisë, në Prizren, kishin ardhur shqiptarë nga çdo cep i Atdheut dhe nga mbarë bota. Ishin organizuar edhe veprimtari tjera nga shoqëritë joqeveritare dhe nga vetë qytetarët që e festonin dhe përjetonin 10 Qershorin sipas mënyrës së tyre. Qyteti ishte veshur kuq e zi nga komuna. Çdo gjë frymonte dhe fliste shqip. Vetëm altoparlantët e xhamive(!) dhe imamët e tyre shpirtshitur ia kujtonin shqiptarit kohën e pushtimit otoman!

Vëmendja ishte përqëndruar te SHTËPIA MUZE E BESËLIDHJES SHQIPTARE. Aty po zhvillohej skenari sharlatan i institucioneve “shtetërore”. U tha që fillimisht ishte menduar të mbahej mbledhja e qeverisë dhe pastaj veprimtari tjera. Mirëpo, Kryetari i Kuvendit të Republikës, Kadri Veseli kishte ndërhyrë dhe kishte kërkuar që të mbahej edhe një “seancë” e Kuvendit në Shtëpinë Muze para mbledhjes së Qeverisë!

ë fakt ishte gara kush do të fliste i pari: Kadriu apo Ramushi! Pjesë e kësaj gare për të parë duhet të ketë qenë edhe Hashimi, por duket që është “eleminuar” nga Kadriu, prandaj edhe nuk kishte ardhur fare!

Protokolli i shtetit nuk ekziston për ta!

Nga Tirana kishte ardhur Kryetari i Republikës, Ilir Meta. Ngado ishte rrëmujë! Nuk e njihte qeni të zotin! Foli Kadriu i pari. Me të mbaruar fjalën e tij e ftoi Ramushin të vazhdonte me agjendën e tij! Ndërkohë del një grua dhe nis të flas pa e ftuar kush… Ngrihet Kadriu dhe ia ngre zërin mikrofonit se nuk dëgjohej mirë gruaja e paftuar! Kjo e revolton Ramushin, i cili ngrihet dhe e largon me forcë nga foltorja gruan e paftuar! Të gjithë ngelën të habitur nga këto sjellje e Ramushit e të Kadriut, zyrtarë të lartë të shtetit! Mezi dikur ia dhanë fjalën Ilir Metës, Kryetar i shtetit shqiptar!

Hashim kryetari, i pakënaqur, nuk erdhi në këtë ngjarje të shënuar, por e kishte nxjerr edhe ai inatin e tij: 10 Qershorin e kishte shpallur “ditë zie”!!! Sigurisht për t’ua prishur “dyzenin” Kadriut e Ramushit, por më shumë për ta nxirë 10 Qershorin e lavdishëm shqiptar! Ky ishte kulmi! “Ditë zie”, ndërsa filharmonia e Kosovës, e veshur në uniformë të FSK-së, po jepte koncert në oborrin e Shtëpisë Muze!

Edhe ora e poezisë u mbajt në oborr të Shtëpisë Muze. U tha që është organizuar dhe po mbahet nën përkujdesjen e Kryetarit të Kuvendit, Kadri Veselit! Edhe kjo për turp! Nuk kishte teknikë zërimi! Askush nuk dëgjoi kush çka tha e kush çka recitoi! Sidoqoftë, Besëlidhja Shqiptare për bashkimin e Shqipërisë ishte e gjallë edhe dje, është edhe sot e do të jetë edhe nesër në sytë e çdo shqiptari. Ata që u përpoqën ta nxini 140 vjetorin me skenar skandaloz nuk bënë gjë tjetër veç se nxin faqen e tyre…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …