Ylli Mece

Ylli Mece: QOFSHIN TË PA HARRUARA MASKARALLËQET TUAJA ! …” AMIN “ !

Mbase momenti e kërkonte të shkruhej diçka për “10 Korrikun” festën e ish Ushtrisë tonë të lavdishme e popullore, e cila për gati gjysëm shekulli e kreu me sukses misionin e vet historik në mbrojtje të lirisë, pavarësisë dhe sovranitetit tonë kombëtar. Natyrisht duke jetuar në vendin e çudirave (dhe kjo ndodh vetëm në Shqipëri) më duhej të ndërroja temë. Jo se ushtria dhe formimi i Shtabit të saj ne 10 Korrik 1943 s’kanë rëndësi përkundrazi kanë një rëndësi të jashtëzakonshme për brezat tanë, po ku të le rehat Saliu?! Nuk ke ç’ti bësh sepse ai me ekstazën e shprehjeve të tij të ngacmuara nga një tufë neuronesh prej trurit të tij të sëmurë këput gomarllëqe të tilla, sa që sipas tij populli ynë duhet ta harrojë “Berishën e vjetër” dhe të mendojnë për”Berishën e ri” të rinovuar.
Në fakt ky nuk është aspak mesazh për popullin, sepse populli shqiptar fytyrën e këtij krimineli e njeh mirë, sikurse e di dhe po aq mirë se “Ujku qimen e ndërron por zakonin kurrë nuk e harron”
Këtë proverb jam i sigurt e se dinë po aq mirë dhe 
admiruesit e veprave te tij. Po atëherë ku e ka hallin Berisha që hodhi poshtë degën e këputur te dafinës së lavdisë së humbur, duke rrëmbyer një degë ulliri si simbol të paqes ? Ai e di shumë mirë pozicionin e vet të vështirë në raport me Dep.e shtetit amerikan, sikurse e njeh mirë dhe opinionin e shumicës së popullit shqiptar brenda dhe jashtë atdheut ndaj figurës së tij, por megalomania dhe narcizmi i përzier me friken deri në palcë bëri që të organizojë pucin e madh kundër partisë së tij, me qëllim që domosdoshmërisht të dalë në krye të Partisë së tij revanshiste. Metoda e përdorur prej tij nuk ka aspak ndryshim nga praktika e vet Hitlerit i cili njihet si arkitekt i pa fre i puçeve për të arritur majat e pushtetit. Hitleri shfrytëzoi pa-aftësinë e burokracisë prusiane për të ekzaltuar një popull të tërë duke e indoktrinuar atë me “nacional- socializmin”, sikurse Saliu shfrytëzoi me mjeshtëri foshnjërinë dhe pa-aftësinë e Lulit të kombinuar këto me shkallën e lartë të korrupsionit nga ana e partisë në pushtet.. Këto nuk do të mjaftonin kurrë nëse gjendja e mjeruar e popullit, ulja e nivelit të jetesës si rezultat i krizave apo luftërave që po kalon bota kapitaliste e imperialiste që shoqërohen me shkallë te lartë papunësie sigurisht që dhe do shoqëroheshin me fenomenin e emigrimit, duke lindur kështu dhe zemërimin e masave. Krahas këtyre, “ujku plak i rinovuar me lëkurë qengji”, por dhe me të njëjtin turi prej një bishe të vërtetë, duke shfrytëzuar pikërisht këto plagë për të cilat ata janë shkaktaret e vërtetë hidhet në sulm me egërsinë që e karakterizon. “Partia e mjekroshëve dhe çalamanëve të majtë” e cila është e zhytur tërësisht në korrupsion është kapur keq në çarkun e usta Berishës dhe është aq në hall të madh sa që herë mbas here shikojnë ambasadoren amerikane. Veçse ambasadoren amerikane po e shikon tashmë dhe vet Saliu i cili po luan me sukses dhe kartën e nacionalizmit ( sikurse dhe Hitleri) dhe me shikimin pyetës duket sikur i thotë Blankit amerikan:… Hë po tani e shikon or Blanken dhe ti Juria gjysëm amerikane e gjysma e gjysmës koreane e shihni që populli më don mue dhe ju skini për të më bërë gjë prej gjëje? Djallëzia e tij politike arrin deri atje sa qe tashmë kundërshtarin e vet e konsideron armik të çështjes kombëtare. Por Saliu thotë gjysmën e të vërtetës, sepse gjysma tjetër është Berisha plak i lidhur këmbë e kokë me qarqet shoviniste te Serbisë dhe fakti i prapaskenave të tij në netët më të errëta të skutave të politikës, kur ai tregtonte naftë dhe armë takohej me Arkanin e Milosheviçin flasin për prapaskena në kurriz të popullit dhe Atdheut. Mos vallë në atë kohë kosovarët nuk ishin shqiptarë? Ky pseudo-patiot i madh ishte pikërisht ai që dha urdhër të gjakoste popullin e vet ne vitin e “ provës  vëllavrasjes” E para herë në historinë gjenetike që prej pellazgëve të lashtë, te ilirët e më vonshëm e deri në 97 vitet e shkullit të XX-të kurrën e kurrës shqiptarët nuk kish ndodhur të ngriheshin kundër shqiptarve, por ja këtë e bëri “Berisha i vjetër” i cili bën thirrje të harrohet ai dhe të merren me Berishën e ri.
Po si mund të harrojmë të rënët, bijtë e Vlorës dhe të gjithë Shqipërisë? Si mund të harrohet Artur Rustemi që ju i mallkuari plak kërkoni të vishni lëkurën e q
engjit e pushkatuat pikërisht në Sheshin Avni Rustemi ? Te parin e vrau ai Ahmeti i zogollinjëve që ishte si ti, të dytin e vrave ti që ishe më keq se Ahmeti ndaj dhe i ngrite përmendore. Po si mund të besohesh ti për mirëqenien e popullit tonë kur dhe ato dy kacidhe ja vodhët në mënyrën më te paskrupullt dhe ngrite lumturinë tënde mbi gjakun tonë? Pse a nuk ishe ti ai qe dhe urdhrin për te vrarë në mes të Bulevardit kater dëshmorët e protestës? Ata protestonin për një jetë më të mirë për veten e tyre me shpresë të madhe, sigurisht për të marrë pushtetin një kusar tjetër, apo më saktë një një kope tjetër ujqish me lëkurë qëngji të cilët e kanë katandisur mëmëdheun në ditë të hallit dhe ti ujku plak që u bën thirrje shqiptareve të të harrojnë tashmë kërkon të rinovohesh.?!..Je ri ri vonuar, sepse për ty që i ke lyer duar me gjak deri te vogëlushi “Durda”në Gërdec, kurrë s’ka për tu gjetur sapun e dedersiv që të lash të kuqen e gjakut të tyre, ti hipokriti faqezi qe mohove dhe baxhanakun tënd a nuk e kupton se të gjitha këto qe ju përmenda janë pjesa e vuajtur e gjakosur e sakatosur e Atdheut tim shkaktuar prej teje dhe ti ngrihesh e na flet për çështjen e madhe kombetare teksa je ti dhe gjithë llumi tjeter që e kini nëpërkëmbur atë? Mallkuar qofshin ata që të besojnë ty dhe gjithë lukunisë së ujqërve paçka nga ngjyra e lëkurës që mbani !
Tashmë që more revan të madh, ose do pengohesh dhe do e thyesh qafen nj
ë here e përgjithmonë…ose do të jesh mallkim i gjithë shqiptarëve madje dhe i vet Amerikës qe nuk dinë ç’të bëjnë me ty nga që shqiptaret i bere të mërmëritin me veten e tyre të përbotshmen thënie të Hamletit : “Të rrosh apo të mos rrosh kjo është çështja” ?!
Por jo, shqiptarët do të dinë të zgjohen nga gjumi i rëndë i propagandës tuaj, të orientohen drejt në dallgët e tallazeve, se do vijë një ditë që do e kuptojnë 
që ju dhe gjithë koloriti i juaj pa dallim, jini e kini për të ngelur fatkeqësia më e madhe kombëtare e këtij shekulli.
Qofshin të pa harruara maskarallëqet tuaja ! Amin !

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …