Rrahman Bahtiri

Sejdi Veseli: 9 vjet pa Rrahman Bahtirin (6 mars 1954 – 30 prill 2010)

Për ta përkujtuar veprimtari e çështjes kombëtare dhe luftëtarin e lirisë, nuk është punë e lehtë. Prandaj zgjidhja më e mirë për përkujtuesin qenka, rrëfimi për shokun qenka: Ashtu siç e kam pa dhe njohtë – ashtu edhe e përshkrova. Veprimtari i palodhur për zgjidhjen çështjes të ligjshme kombëtare shqiptare, ka mbetur i ngulitur altarin e ma mënjës tonë. Krejt kjo normale, si mund të ndodh ndryshe, pra të harrohet nga familja, miqtë dhe bashkëveprimtarët një burrë i tillë besnik, së pari i vëllait – Dëshmorit Bajramit, i gjirit të nënës Naile, i dashamirësisë atërore të Bacë Hajrushit, i Shoqes së jetës Zyhrijes, i tre djemve, vajzës, motrave të tij dhe i popullit të cilit iu përkushtua me krejt qenien, duke qëndruar i pa luhatur para sfidave serike, sistematike dhe të përditshme, të organizuara dhe zbatuara nga thundrakët serbo-çetnik dhe argatët e tyre servil shqipfolës, me të cilat përballej në vazhdimësi, për një kohë të gjatë…Në aspektin intelektual, Rrahmani, si shumica prej nesh nuk posedonte ndonjë diplomë të shkollimit të lartë. Por, ai ishte një veprimtar i mençur, i shkathtë, inventiv dhe trim i paparë. Rrahmani posedonte aftësi zbuluese dhe për t’i përshtatur në përputhje me konfiguracionin e terrenit dhe rrethanat që mbretëronin. demonstratat e, në të cilat si pjesëtarë i organizuar i Frontit Nacional Çlirimtar merr pjesë aktiv.

Pas demonstratave të Pranverës ’81, për Rrahmanin, si pjesëtarë i organizuar i Frontit Nacional Çlirimtar ashtu sikur edhe për shumë shokë tjerë filloi një epokë e re, e cila karakterizohej me masivizim të subjekteve të organizuara patriotike, me veprimtari të intensitetit më të lartë, me sfida dhe rreziqe. Me 27 janar 1984 pason arrestimi edhe i Rrahmanit dhe më vonë dënimi prej 13 vitesh të burgut të rëndë. Që nga momenti i arrestimit e deri në përfundimin e dënimit mbanë qëndrim burrëror, edhe atëherë kur mëson për rënien heroike të vëllait më të vogël në moshë, nxënësit të tij Bajramit. Edhe gjatë kohës që e kaloi prapa grilave të kazamatit serbo-çetnik, të quajtur “Zabella” që gjendet në Pozharevc – në Serbi, Rrahmani nuk e ka ndërprerë për as edhe një çast aktivitetin e tij prej luftëtarit të lirisë. Në burg takon shumë të dënuar politik shqiptar dhe në bashkëpunim me ta pasuron njohuritë e tij, sidomos ato teorike në lëmin  e veprimtarisë çlirimtare. Pas daljes nga burgu, nën përkujdesjen falas të  doktor Avdushit Bajgores dhe doktor Ramë Miftarit në shtëpinë e tij detyrohet t’i nënshtrohet një kure shëruese, disa ditësh për veshkat e dëmtuara rënd gjatë procesit hetimor. Ai nuk mund të shfrytëzojë ndihmën ne spital, pasi që ato ishin venë nën masa të dhunshme nga pushuesit serbo-çetnik. Ende pa u shëruar plotësisht, Rrahmani  fillon punën në terren për organizimin e njësiteve dhe përgatitjen ushtarake të tyre, në frymën e Artit të luftës guerile-partizane. I tillë ishte Rrahmani, për te jeta pa aktivitete patriotike nuk kishte kuptim, ndërsa ideali kulmor i tij ishte, t’i shërbej me besnikëri, në vazhdimësi dhe deri në fund Shqipërisë së Ribashkuar,  të cilën e deshi aq shumë.

Vetë fakti se ndërron jetë në një spital vendor, në mungesë të shumicës nga barërat esenciale, ashtu siç vdesin të gjithë ata që i kanë vënë interesat e tyre personale prapa atyre të popullit dhe të at’memëdheut, e që për pasojë nuk kanë mjete për të kërkuar shërim nëpër qendrat me shëndetësi më të avancuar është dëshmia më e qëndrueshme, se Rrahmanin nuk të mashtrojë lakmia për pasuri, si disa të mjerë, të cilët sot të verbuar pas lakmisë hahen e grihen ndërmjet veti, pa u mërzitur se me këto veprime po i minojnë themelet e ribashkimit të trojeve tona, për çka u vuajt dhe u derdhen lumenj gjaku. Brezat e sotëm dhe ata të nesërm do të frymëzohen nga figura e karakteristika e Rrahmanit dhe do të mësojnë shumë nga puna dhe përkushtimi i tij ndaj njerëzores dhe kombëtares.

E LEHT TË QOFTË TOKA NËNË, QË AQ SHUMË IU PËRKUSHTOVE!

LAVDI JETËS DHE VEPRËS SË RRAHMAN HAJRUSH BAHTIRIT – SHPENDIT!\

LAVDI JETËS DHE VEPRËS SË DËSHMORËVE TË LIRISË !

LAVDI E PËRJETSHME USHTRISË ÇLIRIMTARE TË TROJEVE TONA!

LUFTËTARËT E LIRISË – DO TË JETOJNË PËRJETËSISHT NË KUJTESEN E POPULLIT SHQIPTAR!

Prishtinë

30 Prill 2019

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …