Nebih Rexhepi

Nebi Rexhepi: Në Brajton, Partia Laburiste (Partia e Punës) e Anglisë mbajti konferencën vjetore

Konferenca vjetore e Partisë Laburiste (Partia e Punës) zhvillohet çdo vjeshtë dhe është një nga ngjarjet më të mëdha dhe më të larta politike në Evropë. Për vizionin e kësaj partie të punës në Mbretërinë e Bashkuar  mbi 13.000 njerëz morën pjesë në këtë konferencë vjetore, të cilët folën si për politikën ashtu edhe për përvojat më të gjëra të disponueshme. Me mbi 450 ngjarje në prag, një ekspozitë e gjallë dhe mundësi të mëdha për të rrjetëzuar dhe shkëmbyer ide.

Profili i Partisë Laburiste është: Ideologjikisht- bazohet në Demokracinë sociale, Socializmin Demokratik. Pozicioni politik – qendër e majtë. Nga pikëpamja evropiane- parti evropiane socialiste. Nga pikëpamja ndërkombëtare  – aleanca progresive socialiste ndërkombëtare.

Nga shumë të pranishëm të cilët spikatën me fjalimet e tyre ambicioze për vendin e tyre, duhet veçuar vetëm dy diskutime: të liderit majtist më të famshëm botëror Jeremy Corbyn, dhe ministrit ekonomik në hije McConnnel me planin e tij, marksist.

 Jeremy Corbyn, tha se gjatë gjithë karrierës time politike, kam qëndruar gjithmonë në një vend që jep për shumë jo pak. Tani, laburuistët po udhëheqin një lëvizje të bazuar në barazi, drejtësi shoqërore, dhe dhembshuri për të ndërtuar një Britani për të cilën mund të krenohemi të gjithë.

Kur laburistët i fitojnë zgjedhjet, ata janë njerëzit më të merituar.

Britanikët kanë nevojë për një qeveri të Laburistëve që është e përgaditur të luftojë për njerëzit e ndershëm të këtij vendi. Qeveria e jonë e Partisë së Punës nuk do të frikësohet

të marrë përsipër të gjitha përgjegjësitë më sfiduese të vendit tonë. Britanikët kanë nevojë për një qeveri që do të investojë në njerëz në çdo komunitet për të ndërtuar një të ardhme të ndritur për çdo njeri. Politika ka të bëjë me zgjedhjet.  Ne kemi nevojë për një qeveri të Punës që do të zgjedhë njerëzit e merituar, ku nuk do të ketë më shumë të pasur sepse pjesa tjetër përballët me më pak para në xhepat e tyre, dhe shkurtimet në shëndetësinë, shkollat, policinë dhe të gjitha shërbimet në të cilat mbështetemi.

Partia e Punës çdoherë do ta ketë për bazë mirëqenien njerëzore.  Pavarësisht, nëse është duke ndërtuar shtëpi, duke investuar për të përmirësuar ekonominë tonë ose për të përmirësuar shërbimet tona publike. Politikat përfaqësojnë vlerat e punës për të cilat kam luftuar gjithmonë dhe vlerat që janë në traditat më krenare të vendit. Së bashku, ne mund të ndërtojmë një ekonomi të denjë për Shekullin 21, dhe një vend për shumë, jo për pak.

Pastaj, në detaje të ngjeshura Corbyn  dha disa udhëzime që i përkisnin sektorit publik. Ai vuri në spikamë , që java e punës të bëhet katër-ditore i kërkon palës të “hartojë një plan për të arritur një javë standarde katër ditore ose 32 orë pa humbje pagash brenda një dekade”. McDonell mbështeti këtë veprim. Kredi universale dhe mbështetje për punësimin.

Programin për shkollim, angazhohet për integrimin e të gjitha shkollave private në sektorin shtetëror, rishpërndarjen e pasurive, investimeve dhe pronave të mbajtura nga shkollat private. Çështja e strehimit, angazhohet për lidhjen e qirasë të sektorit privat me të ardhura lokale.

Dhe krejt në fund ashpër e kritikoi  zgjedhjen e konzervatorëve në qeveri, meqë kjo  tregon se ata janë partia e privilegjeve. Jam krenar që Partia e Punës, e themeluar nga njerëz që punojnë, vazhdon të qëndrojë për njerëzit që punojnë.

Ministri në hije i ekonomisë vazhdoi të parashtroi vizionin e tij Marksist për vendin, duke kapur kontrollin e ekonomisë dhe duke ulur orarin e punës.

Duke llogaritur sasinë e kohës që publiku britanik harxhon në punë, ne si drejtues të Partisë së Punës do të jemi në front  që duan një shoqëri që punon për të jetuar, dhe nuk jeton vetëm  për të punuar.

Ai këmbënguli se kjo parti do të ofronte një javë më të shkurtër pune pa humbur në pagë.

Ai tha: “Kjo do të thotë një lëvizje e fortë sindikale dhe kolektive. Por gjithashtu, në shërbimet e reja publike që ne do krijojmë, kjo do të thotë administrim nga punëtorët dhe përdoruesit e shërbimeve, e jo nga burokratët”.

Pastaj Corbyn  vazhdoi: “Në ndërmarrjet e mëdha do të thotë një e treta e drejtorëve që do të  zgjidhën nga punëtorët dhe e dhjeta e aksioneve që janë në pronësi të atyre punëtorëve. Kjo do të thotë të dyfishojmë madhësinë e sektorit ton bashkëpunues, kështu që kudo që të punoni të keni një shtyllë dhe një thënie”.

“The nuk ka të bëjë vetëm me një jetë të përmbushur në punë.  Falë qeverive të kaluara të kësaj partie, por kryesisht falë lëvizjes sindikale java mesatare e punës me kohë të plotë ra nga 65 orë në 43 orë në vitet 1970.

Ndërsa shoqëria u pasurua, ne mund të kalonim më pakë orë në punë. Por në dekadat e fundit përparimi ka ngecur. Njerëzit në vendin tonë sot punojnë orët më të gjata me kohë të plotë në Evropë përveç Greqisë dhe Austrisë Dhe që nga viti 1980 lidhja midis rritjes së produktivitetit, e krahasuar me zgjerimin e kohës së lirë, është prishur. Është koha dhe momenti fundit të vendosim, tani.

Dhe krejt në fund, Kjo parti i mbylli punimet me një fjali: Jeremy Corbyn është  Lider i Partisë Laburiste dhe njëkohësisht kryeministër i ardhshëm i Anglisë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …