RKL

RKL: Von-Cramon thotë se nuk do të ketë liberalizim të vizave pa kompromis me Serbinë dhe pa i bindur pesë shtetet e Evropës

Në vitin 1878, Kancelari gjerman, Otto Von Bizmark thoshte, nuk ka Shqipëri as shqiptarë, ka vetëm një shprehje gjeografike. Në mars të vitit 2021, apo 143 vjet më vonë gjermanja, raportuese për Kosovën në Parlamentin Evropian, Viola Von-Cramon lajmëron se nuk do të ketë liberalizim të vizave për qytetarët e Kosovës, pa arritjen e një marrëveshjeje kompromisi me Serbinë, pa i bindur për këtë pesë shtetet e Evropës, të cilat nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës, pa e bindur Francën dhe disa shtete skeptike ndaj Kosovës dhe shqiptarëve përgjithësisht.

Në vitin 1878, në Kongresin e Berlinit, Kancelari gjerman, Otto von Bizmark thoshte, nuk ka Shqipëri as shqiptarë, ka vetëm një shprehje gjeografike. Në mars të vitit 2021, apo 143 vjet më vonë gjermanja, raportuese për Kosovën në Parlamentin Evropian, Viola Von-Cramon lajmëron se nuk do të ketë liberalizim të vizave për qytetarët e Kosovës, të vetmit njerëz, të cilët Evropa, BE-ja i konsideron si qytetarët të rendit të dytë, si zezakët e Evropës, të cilët nuk kanë të drejtë të lëvizin pa viza në vendet e saj, sepse nuk i kanë plotësuar kushtet për të qenë evropianë të besueshëm, sikur janë të tjerët.

Zonja Viola, herë lavdëron Kosovën, madje edhe shfaqë hapur përkrahje e anime për parti të caktuara politike, herë fajëson Francën e Holandën për moslejim të vizave, herë kushtëzon liberalizimin me pajtimin e Kosovës me Serbinë, herë thjesht bën sehir, merr poza, dridhet e përdridhet politikisht e vetëdijshme se “skllevërit” e Evropës, botojnë çdo fjalë e çdo fotografi  e poza të saj, sikur rëndom bëjnë skllevërit kudo në botë. Andaj, kjo zonja e përdredhur vazhdimisht i ndërron deklaratat, i monton dhe i çmonton, njëherë i lavdëron “kosovarët” se i kanë plotësuar kushtet, pastaj i qorton dhe kërkon nga ata që vetë ta bindin Serbinë dhe shtetet që nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës, ta njohin sa më parë.

Pastaj, pa menduar fare se çka ka thënë më parë deklaron se,  “Liberalizimi i vizave është në dorën e Këshillit: Janë vendet anëtare të BE-së ata që do të duhet të japin dritën e gjelbër për liberalizimin e vizave. Sidoqoftë, nuk do të thotë që Qeveria e Kosovës nuk mund të bëjë asgjë. Rruga përpara është të sigurohemi që Qeveria e Kosovës të përfshihet në një dialog me ato shtete anëtare, të cilat janë skeptike. Më e rëndësishmja, qeveria franceze duhet të bindet se Kosova është e gatshme për liberalizimin e vizave. Ata duhet të sigurohen që çdo gjë që Franca ose shtetet e tjera anëtare do të kërkojnë mund të adresohet nga autoritetet kosovare, nëse mund të përcaktojnë aspekte të caktuara pse hezitojnë deri më tani, Kosova duhet t’i përmirësojë këto aspekte”, thotë Von-Cramon në një përgjigje për KosovaPress.

Zonja Cramon flet, dërdëllis, pozon, reflekton, komenton,  por nuk thotë asgjë, vetëm përsërit galimatiasin e saj politik, ndërsa politikanët e fortë dhe të dobët në Kosovë, krejt çka dinë të përgjigjen janë fjalët aprovuese, Yes, okej, sepse nuk mund të bëjnë më shumë, nuk mund ta bindin Francën, Holandën, Greqinë, Rumaninë, Sllovakinë, Qipron xhuxhe, Serbinë, as Bosnje Hercegovinën që ka pranojnë pavarësinë e Kosovës, në mënyrë që qytetarët tanë të bëhen të barabartë me ata të vendeve të BE-së dhe Evropës përgjithësisht.

Zvarritja e liberalizimit të vizave, është një interes primar i politikanëve tanë për të qëndruar sa më gjatë  me premtime në pushtet, apo për ta marrë pushtetin nga njëri tjetri.

Liberalizimi nuk është preokupimi numër një i qytetarëve të Kosovës, por është problemi numër një i garës politike për ta marrë pushtetin.

Ai është preokupim i ikanakëve të vendit, i atyre që duan të bëhen të pasur brenda natës apo brenda muajit, sapo të shkojnë në Evropë.

Lëvizja pa viza nëpër Evropë është vrima e fundit e kavallit, kur analizojmë me logjikë e arsye se cilat janë problemet tona të pazgjidhura qysh prej kohës së Bizmarkut gjerman, e deri tani kur kanë kaluar 143 vite.

Realisht, diçka edhe është arritur.

Nga 120 mijë kilometra katrorë sa kishte Shqipëria e katër vilajeteve, në kohën e Perandorisë Osmane, tani kemi në Shqipëri sovrane, por të vetë nënshtruar ndaj BE-së, me 28 mijë km2, një Kosovë të njohur dhe të panjohur nga bota me pak më shumë se 1o mijë km2, duke marrë para sysh faktin se Veriun e vendit dhe serbët përgjithësisht i kontrollon Beogradi zyrtar.

Edhe pse krekosemi se kemi dy shtete në Ballkan, realisht nuk e kemi asnjë shtet të mirëfilltë, por kemi dy shtete të nënshtruara skajshëm ndaj mujsharëve të Evropës e të botës. Dhe në vend se të merren me problemet kapitale të kombit e atdheut, politikanët shqiptarë dhe të gjithë ata shqiptarë, që shpëtimin e tyre shohin në kapjen e pushtetit, me qëllim për t i realizuar synimet jetësore për t ‘ u pasuruar së bashku me klanet e përkrahësit e tyre, merren me përfitimet që sjellë pushteti, sa për kombin, kështu e kanë gjetur dhe kështu do ta lënë, sepse nuk janë të parët as të fundit që nuk kanë arritur të bëjnë më shumë…

 Këtyre u prishet  humori madje edhe mideja kur u përmendet  bashkimi i shqiptarëve në një shtet, madje edhe protestojnë, qesin shkelma, disa të tjerë që kanë ardhur në pushtet me këto premtime, tani thonë, do ta kishim bashkuar Kosovën me Shqipërinë, ashtu sikur kemi premtuar, por tash e kemi parë se këtë nuk e lejon Kushtetuta, edhe pse këtë kushtetutë dikur e kanë quajtur paçavure,  që duhet të ndërrohet sapo të vinë në pushtet, ndërsa Flamurin e Shtetit të Kosovës  e kanë quajtur një leckë pavlerë, por tani betohen para tij.

Andaj, zonja Cramon, kremos fjalimet e saj, ashtu  sikur dikur kur Zonja Lunaçek “ulërinte” me premtime e qortime, apo sikur bëjnë sot, Borelli, Lajçaku, Stano e sa e sa të tjerë.

Zvarritja e liberalizimit të vizave me kushtëzime qysh prej vitit 2008 kur Kosova ka shpallur pavarësinë,  plotësimi i të gjitha kushteve të parapara, madje edhe ato që bien ndesh me moralin njerëzor e fetar, janë tregues se politikanët mujsharë të Evropës, Kosovën e duan nën Serbi, apo në Evropë së bashku me Serbinë.

Evropa pret dhe nuk i bëhet vonë, sepse ka shumë probleme të tjera të pazgjidhura dhe tani ka problemin shtesë të pandemisë, ndërsa “kosovarët” kërkojnë me çdo kusht vizat, “parajsën” e premtuar, kur do të ikin nga vendi, i larë me gjakun e dëshmorëve e martirëve të kombit, vendi të cilin disa e konsiderojnë, “Kopsht zoologjik”, nga ku duket të iket sa më parë, sepse vendi po keq qeveriset, sepse nuk paska perspektivë, sepse krejt politikanët, qeveritarët e zyrtarët qenkan të korruptuar.

Tani mbetet të shohim dhe të bindemi sesi do të qeverisin të zgjedhurit e Vetëvendosjes, për herë të parë në pushtet, duke përjashtuar ato 50 ditët aksidentale të vitit të kaluar, dhe të zgjedhurit e pjesës së fraksionit të LDK-së të Vjosa Osmanit. Pavarësisht si vetëquhen apo vetë emërohen partitë politike, në zgjedhjet e 14 shkurtit kanë fituar shumicën të zgjedhurit nga votuesit e Vetëvendosjes dhe të LDK-së.

20. 3. 2021

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …