36 vjet më parë, më 11 prill të vitit 1985 u nda nga jeta Enver Hoxha, udhëheqësi komunist i Shqipërisë

Kështu kanë folur për Enver Hoxhën disa nga personalitetet e njohura botërore

Faqe-nxirësit e historisë në përpjekjet e tyre për të deformuar dhe falsifikuar periudhën më të ndritshme të historisë sonë kombëtare, të epokës së socializmit,  në Shqipëri, kanë përbuzur, fyer e përçmuar prijësin komunist shqiptar, Enver Hoxha, duke bërë përpjekje për ta denigruar e për ta zhvlerësuar punën dhe angazhimin e tij në mëkëmbjen e Shqipërisë së katandisur buzë greminës. Derisa ende ka përpjekje për ta zhvlerësuar burrëshetastin më të njohur të kombit, pas Skënderbeut e Ismail Qemalit, shumë personalitete botërore të kohës së tij, pavarësisht kundërshtimeve dhe armiqësive, ia kanë njohur meritat si burrështetas ndër më të rëndësishmit dhe më me ndikim të kohës e tij. 

Xhimi Karter, ish kryetar  i Amerikës ka thënë:  “Mos e nënvlerësoni zotin Enver Hoxha, se ai është një kokë e madhe në fushën e diplomacisë!”

Henri Kizinxher, ish Sekretar Amerikan  i Shtetit ka shkruar:  Enver Hoxha është njëri ndër udhëheqësit më të bukur të botës, i cili ka kryesuar çdo tryezë bisedimesh, pavarësisht se kush ka qenë ulur në atë tryezë”!

ÇU EN-LAI, ish Kryeministër i Kinës, ka deklaruar me një rast se i  vetmi udhëheqës partie, mendimit dhe gjykimit të të cilit nuk i bëra ballë asnjëherë, është Enver Hoxha”!

Kryetari i Francës Sharl De Gol, ka shkuar aq larg në përshkrimin e tij për prijësin shqiptar. Ai ka  thënë: Askush më tepër se Enver Hoxha nuk e meriton thënien “Lavdia shkon tek ai që nuk e kërkon atë”!

Andrea Papandreu, ish kryeministër i Greqisë, ka deklaruar “Një popull mund ta bësh të duartrokasë me dhunë udhëheqësin e vet, por nuk mund ta bësh të qajë për ‘të!”

Nga një bisedë midis Stalinit dhe Molotovit, marrë nga libri “Shqiptari dinak” i Jon Halliday, gazetar dhe analist anglez. Ai ka shpjeguar një rast kur ata kanë biseduar për Enver Hoxhën, Stalini dhe Molotovi.

E pyet Stalini, Molotovin:

– Më thuaj kush është ky Enver Hoxha dhe çfarë përfaqëson?

Molotovi i përgjigjet.

-Pa asnjë dyshim  është udhëheqësi më simpatik i vendeve lindore dhe natyrisht më i mençuri. Hiqet si marksist, por është pro perëndimor dhe është një nacionalist që e do shumë vendin e tij!

Gjatë luftës në marshet partizane nëpër Jugosllavi është kënduar edhe një këngë marshi ku ndër të tjera thuhej:

Nasha partia ima tri sina,

Enver Hodju, Tita i Stalina.

Partia jonë ka tre bijë,

Enver Hoxhën, Titon dhe Stalinin.

Për shkak të rimës, emri i Stalinit,  në vend se në krye të rreshtit,  është vënë në fund. Këtë koment  e ka publikuar për së gjalli,  poeti i mirënjohur malazez, miku i madh i shqiptarëve, Jevrem Berkoviq.

Me rastin e vizitës të Enver Hoxhës, në Beograd, në nëntor të vitit 1946, kishin dalë për ta parë dhe për ta përshëndetur mijëra qytetarë, në mesin e tyre edhe gra e vajza të bukura, të cilat nuk e kishin bërë zap simpatinë dhe brohoritjet për Enver Hoxhën.  Një artiste e njohur e teatrit kishte shkruar asokohe: Sot kam parë burrin më të bukur në botë, të cilit ia kanë xhelozinë artistët më në zë të Holivudit.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …