Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama iu kundërpërgjigjet me fakte e argumente përkrahësve të Dik Martit

Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama iu kundërpërgjigjet me fakte e argumente përkrahësve të Dik Martit

Fjalimi i Edi Ramës në Asamblenë e Këshillit të Europës solli reagime të shumta nga ana e përfaqësuesve të grupimeve të ndryshme politike. “Në emër të grupit të PPE jam e tronditur, ishte mungesë respekti e kësaj organizatë. Raporti nuk ishte serb apo rus, por i kësaj organizate, i miratuar nga shumica dërrmuese. Sinqerisht kam mbetur pa fjalë. Kam 14 vite këtu dhe nuk kisha dëgjuar kurrë diçka të tillë”, tha Elvira Kovács, përfaqësuese e Partive Popullore Europiane dhe nënkryetare e Parlamentit të Serbisë. Edhe përfaqësues të tjerë të grupimeve të ndryshme shprehën pakënaqësi ndaj fjalimit dhe kërkuan kohë për të debatuar mbi çështjen.

Kryeministri Rama iu përgjigj duke i thënë se nuk kishte shkuar në Strasburg për të treguar mungesë respekti për Serbinë. “Nuk është e patakt që të ndash fakte. Kolegia serbe është e tronditur, për Serbinë duhet kohë që ta përthithë e jetojë më ketë përpara se të bëjë njohjen e Kosovës. Nuk erdha këtu për t’i munguar respekt Serbisë. Jam krenar ti shërbej së vërtetës. Unë pretendoj se jap të vërtetën e vendit tim që përfaqësoj me krenari. Një koleg i juaji jo anëtar ishte i shqetësuar se një person i zhdukur nga vendi i tij kishte humbur në malet shqiptare dhe mendonte se mund t’i kishin marrë organet”, tha Rama.

Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama ka deklaruar sot të Asamblenë e Këshillit të  Evropës  se  shtetet perëndimore të cilat janë pjesë anëtare  me shtyrjen përpara të një raporti të tillë të zyrtarit rus Kosaçevit të mbushur me pretendime dhe trillime për trafik organesh e kishin humbur busullën, busullë të cilën Rama ka thënë se perëndimi e kishte gjetur kur kishte ndërhyrë në vitin 1999 për të shpëtuar Kosovën nga regjimi i Sllobodan Millosheviqit. Pretendimet për trafik organesh nga krerët e UÇK-së janë një lajm i tmerrshëm i rrejshëm të cilit dhjetë vite më parë i ka dhënë këmbë Këshilli i Evropës. Rama gjithashtu ka kërkuar që të përkrahet Rezoluta e Shqipërisë e cila kërkon një hetim shtesë për pretendimet dhe akuzat për trafik organesh. Shefi i ekzekutivit shqiptar gjithashtu i ka bërë thirrje Serbisë që të pranojë pavarësinë e Republikës së Kosovës. Një fjalim i tillë i kreut të Qeverisë shqiptare ka nxitur reagime të shumta të anëtarëve të pranishëm në Këshillin e Evropës.

Përfaqësuesja serbe në Këshill të Evropës Elvira Kovaç ka thënë se është e tronditur nga fjalimi i kryeministrit të që i tha Rama. Sipas saj, ai i ofendoi të gjithë pjesëmarrësit. “Kam këtu 15 vjet dhe kurrë nuk kam përjetuar diçka të tillë”, ka thënë Kovac. Përveç përfaqësues serbe, ka reaguar edhe një përfaqësues i një shteti tjetër që vazhdon të mos e njohë pavarësinë e Kosovës. Iulian Bulai nga Rumania i ka thënë Edi Ramës se “është i befasuar se sa shumë e ka marrë anën e Kosovës në fjalim”, derisa në anën tjetër mbështet nismën e Ballkanit të Hapur, nismë të cilën e kundërshton Kosova.

Edhe përfaqësuesja greke, Nina Ksimati e ka quajtur si të “pa takt” fjalimin e kryeministrit të Shqipërisë, Edi Rama. Edi Rama ka reaguar ndaj gjithë kundërshtimeve në Këshill të Evropës, duke iu thënë atyre që të lexojnë fjalimin e tij dhe ta rilexojnë atë meqë aty do të gjejnë arsyen se pse gjendet në Këshill të Evropës.  Rama tha: Besoj fortë se një prej virtyteve të institucioneve demokratike është që të jetë i përulur kur sheh nga vetvetja. Nuk i akuzova për asgjë paraardhësit tuaj, unë i kuptoj ata”, ka thënë Edi Rama në kundërpërgjigjen e tij.

“Nuk është e pataktë zonjë, të thërrasësh këtu e të kërkosh të gjithëve ju të ndihmoni institucionet ndërkombëtare që të verë në vend besueshmërinë e vetë. S’është e pataktë që të ndash thjesht fakte me ju”, ka thënë Rama në reagimin e tij ndaj përfaqësueses greke.

Gjithashtu kreu i Qeverisë shqiptare i ka dhënë përgjigje edhe përfaqësues serbe e cila ka thënë se është e tronditur nga ajo çfarë ka dëgjuar nga Edi Rama.

“Kolegia serbe është e tronditur, natyrisht për Serbinë do të duhet kohë. Do të duhet më shumë kohë se për këdo tjetër. Që ta përthith e të jetojë me këtë dhe më së fundi të bëjë njohjen e Kosovës dhe të ndërtoj bashkë me Kosovën një të ardhme të përbashkët në paqe”, ka thënë Edi Rama.

Ndaj fjalës së Edi Ramës ka reaguar edhe përfaqësuesi nga Zvicra, Damien Cottier, duke i thënë se i vjen shumë keq që Edi Rama ka vënë në pikëpyetje reputacionin e Dick Martyt. Cottier i ka thënë Ramës se thjesht është përgatitur raport dhe s’është përgatitur një hetim penal.

“Pse kërkoni që një Asamble si kjo të ndërhyjë në procedura ligjore”, ka thënë përfaqësuesi zviceran. Rama i është kundërpërgjigjur përfaqësuesit zviceran duke thënë se ishin marrë vesh me presidentin e Këshillit të Evropës që të mos e përmendte me emër Dick Martyn.

“Nëse ju më thoni që ajo çfarë thash këtu është një kërkesë që ju të pengoni drejtësinë apo të ndërhyni drejtësinë, ose nuk e keni kuptuar atë çfarë po them, ose qëllimisht nuk doni ta kuptoni atë çfarë po them”, ka shtuar tutje Edi Rama duke rikujtuar se aktualisht Dhomat e Specializuara s’janë duke trajtuar kurrfarë akuze për trafik organesh.

Kreu i Qeverisë së Shqipërisë në fund ka thënë se rajoni i Ballkanit është shumë i brishte, meqë Vladimir Putin ka ndikim në disa rajone të caktuara. Ai ka theksuar se i vetmi përjashtim janë Shqipëria dhe Kosova meqë Rusia s’ka kurrfarë ndikimi.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …