Andrea Dushi: Pse terroristët nuk vijnë në Shqipëri

Andrea Dushi: Pse terroristët nuk vijnë në Shqipëri

“Ditë të zeza do vinë për juve” ishte fjala më kryesore e atij fjalimi që u mbajt për Shqipërinë nga një mysliman, të cilin nuk e quajnë mysliman. Fjalia në vetvete ka gabime drejtshkrimore, imagjino se sa real mund të jetë një kërcënim nga një analfabet. Por në fakt këtyre njerëzve duhet tua kesh frikën. Kemi mjaft raste njerëzish të cilët nuk dinë të flasin, aq më tepër të shkruajnë në shqip, dhe janë pikërisht këta njerëz të cilët e kanë shkatërruar Shqipërinë. Kur kupton se ai që nuk dallon gjinitë është njeriu i cili i kishte hipur kalit Shqipëri për 24 vjet dhe i cili edhe pse tani është ulur e mban gjithnjë të shtrënguar nga frerët duke mos i krijuar mundësi të lëvizë, kupton se ditët e zeza kanë kohë që kanë ardhur dhe shpreson që tani të fillojnë të zbardhen pak. Gjithsesi Shqipëria vuan për zbardhues, ashtu si për çdo gjë tjetër cilësore. Por gjithsesi ju që mbështesni ideologjinë e “ditëve të zeza”, më lejoni t’iu them se për çfarë duhet ta ketë pasur ai terroristi shqiptar.

A nuk ju është dukur ditë e zezë kur në Shkodër në Shtëpinë e fëmijës një herë del një video me zë e me figurë ku dhunohen disa fëmijë? Apo kur pas pak kohësh na dalin disa të tjera raste në atë shtëpi, nga dhuna e cila ishte bërë rutinore e deri tek ngacmimet seksuale pedofile të neveritshme? Po kur u shfaq çfarë ndodhi në Dibër ku kryebashkiaku “i nderuar” i atij vendi bëri atë gjënë e turpshme që s’dua ta them? Po kur nga Shtëpia e Njerëzve me Aftësi Ndryshe dalin pamje të disa karrigeve me pranga të hekurta ku lidheshin ato të cilët ishin ndryshe? A nuk ju është dukur një ditë e zezë dita kur një i burgosur për vjedhje dritash vetvritet sepse nuk kishte as me çfarë të paguante gjyqin se dritat jo e jo? Po kur në një rrugë shumë të frekuentuar një grua së bashku me fëmijët e saj duke dashur të shkojë të vizitojë të shoqin në burg aksidentohet duke lënë të vdekur në vend në mënyrë makabër dy fëmijët e saj? Dhe për çfarë ishte burri në burg? Sepse dëshironte që të meremetonte çatinë e shtëpisë së vet. Nëse këto e shumë të tjera juve nuk ju është dukur një ditë e zezë, mua më është dukur e tillë.

A nuk ju janë dukur ditë të zeza të gjitha ditët kur po bëheshin negociata për “Reformën në Drejtësi” e ku sapo mbërrihej diçka e cila afronte konsensusin mbinte diçka tjetër e cila e linte atë vend numëro? Për këtë arsye ata të ISIS e kanë mbajtur zotimin e tyre për të sjellë ditë të zeza për Shqipërinë. Kështu që ato sulmet që kanë menduar për t’i kryer në Shqipëri kanë vendosur që t’i kryejnë në vende të tjera, sepse Shqipëria nuk ka nevojë për sulme terroriste që të pësojë ditë të zeza. Shqipëria vjen era brengë. (Dita)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …