Flamuri i Kosovës

Mehmet Musa: 17 shkurti dhe dilemat e kësaj dite

16/02/2017 Analiza

Nga data 8, 9 dhe 10 korrik të vitit 1945 në Prizrenin e Lidhjes Shqiptare u mbajt Konferenca famkeqe, nder me te zezat ne historine e kombit tone ku deputetet e popullit nen drejtimin e Fadil Hoxhes, kryetar mbledhje dhe Pavle Joviqeviqit sekretar, e futen Kosoven nen gjirin e Serbise federale dhe per 5 dekada na i kan shurrdhuar veshet se trumbetuari kjo klike se me vullnet populli shqiptare i ketyre aneve ka zgjegje rrugen nen jJugosllavine e Titos! Nuk do te ndalemi ne vuajtjet,vrasjet,syrgjynosjet,shpernguljet,per ne Turqi,burgosjet,e sidomos torturat e dimrit ne vitet 55-56, ku mbi nje milion shqiptare u debuan nga trevat e tyre, ne Anadoll e Adapazar, e qe te gjithe ishin pa piken e liberalizimit te vizave.

Por do bejme nje krahasim te udheheqesve te sotit e qe thirren protagoniste te 17 shkurtit dhe atyre te mbledhjes se Prizerenit. Deputetet qe kundershtuan ne Prizren vendimet e asaje tradhtie u ekzekutuan dhe u vrane ne menyren me mizore fizikisht, por jan te gjalle sot e mot ne mendje dhe zemer te populli shqiptar. Ndersa sot e njejta loje luhet ne forme, por me permbajtje ndryshe. Duhet puthje, qafje e perqafje e shterngim duarsh ne mes presidentit te Serbise dhe Kosoves, kryeministrit te serbise dhe Kosoves takime telefonata te fshehta dhe legale, qe vetem e vetem kesaje Kosove te shkrete kurre mos ti zgjidhet laku nga fyti. Per te arritur kete qellim te zi si futa, per ti patur duart e lira ne pazaret dhe allallveryshet qe behen ne favor te Serbise; se,pari duhet eleminuar kundershtaret potencial dhe mbyllur e hequr nga skena kombetare e Kosoves, duhet qe Tigeri shqiptar dhe tmerri i Car Dushaneve,Miliq Kerstiqeve, Milan Gjuriqeve, Milosheviqeve e Arkaneve, gjeneral Ramush Haradinaj t’i  vuhen prangat dhe pastaj te festojme 17 shkurtin, e ne kete muaj, te votojme demarkacionin te zyrtarizojme zajednicen e me vone republiken sebska, ne menyre qe te gjithe ata shkije e shkina ti kene nga dy paga nje nga Serbija dhe nje nga djersa e Kosoves se mjere.dhe cka eshte kulmi i te zezave mbi te zezat te formojme nje keshill pajtimi e te pajtohemi sa me shpejte sot me Serbine sepse neser behet shum vone….

O Prekaz i Ahmet Delise,Tahir Mehes e Adem Jasharit a nuk duhet pytur varret e te renet per kete pajtim?

A nuk duhet pytur Shaban Jasharin ne varr ,a nuk frigohemi se ai vet i 52-ti zgjohet nga dheu, Po ne Qirez Likoshan e Abri, po ne Reqak, Suhareke, Krushe te Madhe Meje, po ne Qyshk e Lebeniq te Pejes, a duhet pytur ato 10000 motra e nena tona te dhunuara,po a duhet pytur ato familje qe ende te afermit e tyre nuk ua dine varrin. Po me siguri sikur te ishin dhunuar grate e Hashimit dhe Ises nuk do tu kishte ra  ndermend per pajtimin me Serbine!

Kanuni i maleve tona na ka mesuar se kurre viktima nuk ka kerkuar pajtim, por edhe nese per momentin nuk ka mundesi per hakmarrje, hasmit i ka que fjale duke i thene sot per sot „ti je i forte e une jam i lig“ dhe brezave ua ka lene amanet hakmarrjen ashtu siq na lane neve amanet Shaban Polluzha Gjon Sereqi, Zhuke Haxhia,Ndue Pjeter Lleshi, Qerim Banulla e Deme Ali Pozhari.

Kosovë gëzuar 17 shkurtin!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …

Radio Kosova e Lirë 94.2 FM
Kjo ueb-faqe mirëmbahet nga Radio Kosova e Lirë. Materialet dhe informacionet e publikuara në këtë faqe, të cilat janë pronë e Radio Kosovës së Lirë dhe të redaksisë “Dëshmorët e UÇK-së”, nuk mund të kopjohen, riprodhohen, shtypen apo të përdoren në çfarëdo forme tjetër për qëllime përfitimi, pa lejen paraprake të redaksisë. Radio Kosova e Lirë mban të gjitha të drejtat e rezervuara, në përputhje me dispozitat ligjore që rregullojnë të drejtat e autorit dhe pronën intelektuale. © Copyright 2005 - 2026, Të gjitha të drejtat e rezervuara