Ahmet Qeriqi

Ahmet Qeriqi: Dy koalicione e një parti kundër njëra-tjetrës, të tria kundër Kosovës

Sot, më 24 gusht të vitit 2017, në Kuvendin e Kosovës u pa mirëfilli, madje  e  kuptuan  edhe nga ata që deri tani nuk e kishin  kuptuar se dy koalicionet e mëdha politike dhe Vetëvendosja kanë vetëm një qëllim, “uzurpimin” e pushtetit, jo për hir të Kosovës dhe ardhmërisë së saj, (sikur shprehen me fjalimet e tyre  tashmë të mësuara përmendësh) por për hir të veshjes me pushtet dhe vjeljes së favoreve që i sjellë me vete pushteti, për të përfituar individualisht, për klanet, partitë e më gjerë. Kjo lakmi e sëmurë ka bërë dhe po bën që vendi të futet në një krizë mbi të gjitha krizat, me rreziqe edhe për sigurinë e vendit.

Raportet mes tri forcave më të mëdha politike në vend, dy koalicione dhe Vetëvendosja  tanimë nuk janë raporte vetëm  të kundërshtarëve politikë, apo raporte konkurrente me  programe  për të ardhmen e Kosovës, kur e do nevoja për të bashkëpunuar për hir të interesit të vendit, por janë raporte armiqësore, madje më armiqësore sesa kanë qenë ndonjëherë në të kaluarën.

Koalicioni PDK-AAK-NISMA këmbëngul në mënyrë fanatike në krijimin e institucioneve, duke u mbështetur   në të drejtën e shumicës relative  të fituar në zgjedhjet e 11 qershorit, por pa fuqi numerike për ta realizuar synimin e qeverisjes së vazhdueshme. Pritja pa fund, në mos do të ndodh çudia, apo mos po bindet ndonjë deputet, mos po blihet me para dikush tjetër, është pritje jo serioze. Është për keqardhje katandisja e tillë e këtyre 60 burrave e burrëreshave, të cilët presin e presin… pa qenë fare të sigurt në pritjen e tyre. Atyre nuk iu bëhet vonë, duan pushtetin në pjatë, ose pritje pa kufi.

Çka presin këta dhe a kanë një datë të caktuar deri kur do të presim, përveç fjalëve dhe premtimeve nga dita në ditë, nga java në javë nga muaji në muaj?

Vetëvendosja me një retorikë shumë të ashpër, por edhe me të drejtë kërkon që fituesi i numrit më të madh të deputetëve në zgjedhje ta përfillë procedurën, të hedh në votim kandidatin dhe nëse nuk fiton, të lëshojë pe. Në dukje dhe në interpretimin e kësaj logjike, Vetëvendosja ka të drejtë, por as ajo vetë, madje as me deputetët serbë dhe me ata të pakicave të tjera nuk i arrin numrat për ndërtimin e institucioneve, sepse me LDK-në i ndanë një det i tërë me rërë.

E papranueshmja  qëndron në faktin se Vetëvendosja pretendon të vendos vetë për koalicionin duke ia imponuar vullnetin LDK-së për ta përkrahur, pa i kërkuar falje për fyerjet  dhe jo vetëm për to, por duke e trajtuar si një forcë politike në shërbim të vetin. Sipas Vetëvendosjes, koalicionin LAA dashur pa dashur u dashka të rreshtohet me vetëvendosjen. Nuk do ta analizoj raportin mes këtyre dy partive, sepse dihet mirëfilli, cili ka qenë dhe cili është, por a mund të pranohet logjika e tillë mujshare,  logjika që ai që të poshtëron e të fyen edhe të të përdor më në fund për qëllimet e veta?

Kjo me të vërtetë është e papranueshme.

Është e vërtetë se LDK-ja është trajtuar dhe trajtohet si njëlloj viktime në këtë raport forcash, nga palët kundërshtare, por është krejtësisht e pamoralshme që të kërkohet shërbimi i saj kundër interesave të veta. LDK-në e ka keqpërdorur për qëllime të veta edhe Kadri Veseli me PDK-në, madje jo vetëm një herë, e ka keqpërdorur, Hashim Thaçi madje jo vetëm njëherë. Por edhe LDK-ja, dua të them udhëheqësit aktualë të saj, për hir të pushtetit, ndoshta edhe nga presioni i ndërkombëtarëve, ndaj të cilëve ata janë më shumë se të vëmendshëm, janë mësuar të lëshojnë pe, andaj duhet se është krijuar bindja  se kjo forcë politike shërben për të qepur institucionet.

Koalicioni LDK-AKR, Al. ndodhet në pozitën më të keqe të mundshme, për shkak se është sulmuar si nga partneri i deridjeshëm i koalicionit, PDK-ja, ashtu edhe nga Vetëvendosja,  e cila e ka  vënë në shënjestër, në radhë të parë për shkak të koalicionit me PDK-në dhe për veprime apo mosveprime të tjera, që janë më shumë hipotetike e të paragjykuara, sesa reale e të dokumentuara. Reale dhe të faktuara janë vetëm sulmet drejtuar LDK-së, si partner koalicioni me PDK-në nga opozita, veçmas nga Vetëvendosja  deri në rrëzimin e Qeverisë.

Realisht LDK-ja është dëmtuar pa asnjë hak, për më keq ajo është tradhtuar nga PDK-ja është sulmuar sistematikisht  nga Vetëvendosja dhe do të tradhtohet edhe nga AKR-ja, në mos është tradhtuar tashmë.   Në këtë raport të forcave nuk shihet rrugëdalje dhe e vetmja  rrugë mbeten zgjedhjet e jashtëzakonshme, të cilat do të mund të mbaheshim së bashku me ato vendore, dy  muaj më vonë.

Koalicionet parazgjedhore dështuan.

Dështakët dihen.

Elektorati duhet edhe t’ i ndëshkojë, nëse ka vullnet, nëse vërtetë di çka dëshiron.

Nëse nuk i ndëshkon duhet të pajtohen  me gjendjen, apo duhet  t’ i bashkohen 57 përqindëshit që nuk merr pjesë në zgjidhje, sepse nuk i beson sistemit, në radhë të parë nuk u beson mujsharëve të politikës, abuzuesve, mashtruesve, plaçkitësve, nga cila do parti qofshin, të provuar e të paprovuar, sepse të gjithë janë të mirë me fjalë derisa e uzurpojnë pushtetin, pastaj dalin të jenë këta që janë.

Sistemi, të cilin e kemi përvetësuar, e kemi instaluar apo na kanë instaluar   të tjerët,  nuk jep rezultate të tjera. Nuk mund ta fajësojmë popullin përse nuk i ka marrë votat e duhura, Kadri Veseli, Albin Kurti apo Avdullah Hoti.

Duhen rrugë të reja, rrugë të tjera, të cilat kërkojnë në radhë të parë mirëkuptim, atdhetari, solidaritet, ruajtjen e interesit të shtetit me çdo kusht, jo për vete e për partinë, por në radhë të parë për vetë Kosovën dhe shqiptarët përgjithësisht.

Deri atëherë duhet të presim dhe të zihemi në kazanin e ndeshtrashave tona.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …