Idajet Beqiri

Idajet Beqiri: Kur proteston krimi, pse të mos protestojë edhe antikrimi?!

Opozita protestoi dhunshëm para dhe brenda Kuvendit të Shqipërisë për të penguar zgjedhjen kushtetuese të Prokurores së Përgjithshme të Përkohshme. Fillimi i zbatimit të reformës në drejtësi i ka çakorduar keqas. Po binden se litari po mblidhet dhe “kali” nuk do të ketë më mundësi të “shijë lëmin” si më parë, hergjele e pa fre! Opozita e sotme, e zhytur gjerë në grykë me krime të djeshme, herë në qeveri dhe herë në opozitë, nën mendësinë e pushtetit të pakufizuar dhe të mos ndëshkueshmërisë, por edhe nën mendësinë e të pasurit në dorë të “çelësit” të destabilitetit të vendit, ka bërë krime aq të mëdha e më pasoja të rënda, sa e sotmja dhe e ardhmja e shtetit ligjor demokratike shqiptar është në buzëgreminë të rrezikshme.

Në këtë vend Berisha organizoi, ekzekutoi dhe vrau për interesat e tij për pushtet si dhe për interesat e Serbisë për destabilitetin e Shqipërisë, katër dëshmorët e 2 prillit 1991 në Shkodër. Berisha, Gazidede, Agim Shehu, Tritan Shehu, Genc Pollo e të tjerë përgjakën demokracinë dhe zgjedhjet e lira në 26 maj 1996, duke e mbajtur pushtetin me dhunë të egër, ndryshe nga sa ishte vullneti i popullit shqiptar. Në këtë kuadër, nën një skenar të përgatitur mirë me ndihmën e shërbimit sekret serbo-grek, u vranë shqiptar me bombat që ju vunë prej segmenteve të lidhura me Berishën Supermarketet “Vefa”.

Po me ndihmën e agjenturave ogurzeza antishqiptare, Berisha inkurajoi, ngriti, zhvati dhe mbrojti firmat piramidale, duke ju pirë edhe pikën e fundit të gjakut të gjithë shqiptarëve. Miliardat e Sudes i rrëmbeu ish kreu i PD Tritan Shehu dhe bashkëpunëtorët e tij.

Me lekët e shqiptarëve të grabitura nga piramidat e Saliut u bë shesh dhe përshesh për një muaj në vitin 1997 gjithë shteti shqiptar dhe institucionet e tij. Me këto lekë të grabitura të piramidave u vranë mbi 3000 shqiptarë të pafajshëm në marsin e vitit 1997. Me këto lekë të vjedhura nga banda kriminale e Berishës ju shpërndanë armët e ushtrisë shqiptare kriminelëve të tij me qëllimin e vetëm që baza dhe shkaku burimor i krimit dhe vrasjeve në këtë vend të sundonte gjatë.

Me këto lekë të piramidave dhe me grabitjen dhe shitjen e pasurive kombëtare, të vendosura me gjakun dhe sakrificat e shqiptarëve gjatë 50 vjetëve të regjimit të kaluar, u vodhën në vazhdimësi zgjedhjet e lira, u bënë vrasjet politike të Azem Hajdarit dhe “shuarja” e fiseve të tëra antiberishë në Tropojë dhe në të gjithë Shqipërinë, u bë grushti i shtetit i 14 shtatorit 1998.

Me dhe për pasuritë e pista që i vinte palë-palë Berisha, Familja e tij dhe bashkëpunëtorët e tij, Fatmir Mediu, Genc Ruli etj u vranë 26 shqiptarë të pafajshëm në Gërdec si dhe mbetën invalidë të përhershëm me dhjetëra e dhjetëra të tjerë, veç dëmeve të pallogaritshme që ju shkaktuan buxhetit të shtetit.

Nën drejtimin, nxitjen, organizimin dhe ekzekutimin e Berishës, Bashës, Metës etj, Shqipërisë dhe shqiptarëve ju vranë në bulevardin e “Dëshmorëve të Kombit” 4 dëshmorë të lirisë dhe demokracisë, ju vodhën thesarin e shtetit, rezervat  valutore në flori, ju vodhën 230 milion euro në Rrugën e Kombit, ju shit grekëve 351 km2 det, nëndet dhe hapësirë ajrore nga perlat e këtij vendi…. Lista e krimeve të zeza të Bandës Kriminale të Berishës, duke vazhduar me korrupsionin galopant kudo, posaçërisht në organet e drejtësisë, në financa e dogana, në tatime e në administratën publike, nuk kanë të sosur. Shqiptarët kanë 27 vjet që vuajnë, durojnë dhe shpresojnë që më në fund në këtë vend të sundoj ligji dhe të dënohet krimi i vjetër dhe i ri. Nëse shqiptarët emigrojnë ende në vendet e huaja, një ndër shkaqet kryesore të këtij fenomeni, nuk është gjendja e keqe ekonomike e tyre dhe qeverisja aktuale, por mungesa e besimit se në këtë vend krimet që janë bërë, do të ndëshkohen.

Fakti që në 27 vjet me radhë asnjë prej këtyre kriminelëve të mëdhenj, me Berishën në krye, nuk u ka hyrë asnjë gjemb në këmbë, i ka futur shqiptarët në një pesimizëm të thellë se ky vend nuk mund të bëhet, përderisa këta kriminel peshkaqen shëtisin dhe livadhisin të lirë. Ndaj ikin nga sytë këmbët duke e braktisur vendin.

Faktori ndërkombëtar e ka studiuar dhe e ka kuptuar fare mirë këtë gjëmë që u ka rënë Shqipërisë dhe shqiptarëve, ndaj po e mbështesin me çdo mjet dhe çmim reformën në drejtësi dhe procesin e vetingut. Ndërsa Berisha, Basha, Meta e kompani duan me çdo kusht të ruajnë statuskuonë e krimit, të mos prekjes së pasurive përrallore që kanë vënë për 27 vjet me radhë mbi gjakun, pasuritë dhe financat e shqiptarëve. Ndaj protestojnë për Prokuroren e Përgjithshme, ndaj protestojnë për Llallën dhe për Rovena Gashin, ndaj protestojnë për të ashtuquajturin “kanabizim të vendit”, në një kohë që për 27 vjet me radhë janë pikerisht këta që e bënë Shqipërinë me “Republikë të Lazaratit” etj.

Pra kokat e krimit, nën petkun e “opozitës”, do të protestojnë në 27 janar 2018 për të penguar ende reformën në drejtësi, për të shtyrë ende implementimin dhe finalizimin e vetingut. Kriminelët “opozitarë” do protestojnë për të “trembur” ndërkombëtarët dhe qeverinë me “gogolin destabilitet” të vendit, që gjoja e kanë në dorë kali i ngordhur Berisha, gjumashi holandez dhe njeriu të cilit kurrë nuk i tha asnjë shqiptar “puna e mbarë”,  Basha, bllokë zhgarravitësi i veshur me stoli ari Meta, së bashku me “Opingën e Sheros”, Monikë!

Në këtë situatë, kur krimi ngrihet në këmbë dhe proteston për të mbrojtur krimin dhe kriminelët, nuk është aspak mirë, madje është e dënueshme që antikrimi, shumica e cilësuar e shqiptarëve, të cilët votëbesuan qeverinë aktuale me aq shumë vota, sa kurrë më parë në këto 27 vjet, për të luftuar kundër krimit dhe këtyre kriminelëve të mëdhenjë, të mos ngrihen në protesta  masive, duke mbushur sheshet dhe gjithë rrugët e Shqipërisë me qytetarë që duan të jetojnë në këtë vend pa i patur ferrë nëpër këmbë këta kriminelë të mëdhenj.

Nuk themi të bëjmë antimitingje të natyrës siç bënte Berisha kur ishte në pushtet kundër opozitës, në mbrojtje të krimeve monstruoze të tij, me qëllim të pastër konfrontimi për luftë civile të stisur, banda kriminale në pushtet, kundër popullit, në të njëjtën ditë!

Jo, por nëse opozita e krimit do të protestoj në datën 27 janar, në datën 28 janar rrugët dhe sheshet e Shqipërisë të mbushen me qytetarë antikrim, me qëllim që të mos gjejë vrimë miu ku të futet krimi dhe kriminelët që i kanë nxirë jetën vendit dhe popullit për 27 vjet me radhë. Forcat politike, intelektuale, shoqëria civile shqiptare,  progresistët disa milion shqiptarë   proamerikanë, proeuropianë, proqeveritarë, pro reformës në drejtësi dhe procesit të vetingut, duhet t’i japin mësimin e duhur “opozitës” kriminale dhe antishqiptare se Shqipërinë dhe shqiptarët nuk do t’i lënë edhe më tej peng të krimeve dhe të antikombëtarizmit të Bandës Kriminale të Berishës, të Bashës… E të “Opingës së Sheros”! (Dita)

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …