Blerim Muriqi

Blerim Muriqi: Çfarë po ndodh me zgjedhjet?

6 Tetori jehoi nga të gjithë me thirrjen për ndryshim! Si datë dhe sllogane zgjedhore na bënë të kujtonim sivëllaun e tij të 1968-tës kur shqiptarët nën pushtimin jugosllav fituan të drejtën e përdorimit të Flamurit kombëtar. Ku e ku u festua nën dufin e asaj kënge dhe në fund ngeli refreni: “Erdhi dita”!

Mbrëmja dukej premtuese për ditët në vazhdim, ngase si i parë në pranimin e rezultatit doli Kadri Veseli drejtuesi i PDK-së, dhe kur PDK pranon rezultatin e zgjedhjeve gjithçka bie në qetësi!

PDK ishte pesha morale dhe institucionale e këtyre dy dekadave. Ky pranim dha mesazhin e rrotacionit të madh dhe të një standardi për tu ndjekur. Nuk vonoi të nesërmen dhe Ramush Haradinaj në emër të AAK-së bëri po të njëjtën gjë dhe po ashtu deklaroi pozicionimin e tij opozitar. LDK e mundura fitimtare sikur mund ta quanim ngase ktheu konsiderueshëm votën elektorale, në fatin e saj të të dytit e gëlltiti kollaj pozicioniin që i dha elektorati, por shfaqi turbulenca të brendshme të cilat në parazgjedhje determinuan Vjosën kandidate. Megjithë përpëlitjet e dyshes Lutfi-Agim megjithatë ajo po shkon drejt një koalicioni të harmonizuar me LVV-në. Numrat sikur nuk e kënaqën vetëm Vetëvendosjen, ajo shpejtoi të bënte zakonin e saj; deklaroi mospranimin për Listën serbe dhe lideri i saj filloi takime formale me përfaqësues të serbëve të cilët nuk morën mbështetjen e komunitetit të tyre për t’i përfaqësuar! Kjo persiatje Albiniste hapi shtegun e mirëkuptimit ndërkombëtar për të provuar një skemë tjetër qeverisëse, e cila mund të kalkuloi shtyrjen e NISMËS përtej pragut. Kjo skemë e cila po e mban peng procesin nga rinumërimi në rinumërim, me një përzgjedhje alla mos zot më keq edhe pse i është vënë emri “brengë për Nismën”, besoj thellë se ka motiv tjetër.

Vota e deformuar duhet të ketë adresë keqbërësish. Ajo duhet të ndiqet si proces deri ku ishte mirë dhe ku filloi e keqja, por a mund dhe a duhet të mbetet peng i gjithë procesi nëpër copëza të prera me gërshërë presidenti (sikur përflitet), apo nëse ka patur deformime nga komisionerët (sikur po shihet përgjatë rinumërimit), të futemi në një rinumërim të përgjithshëm. Rileximi i votës si tërësi nuk e dëmton procesin, përkundrazi rinumërimi nxjerr në pah gjithë fytyrën reale të sistemit nga votuesi deri te KQZ-ja. Dënimi i secilit që guxoi të vërë dorë për të shtrembëruar procesin duhet të jetë shembullor. Këtu mundemi dhe duhet të ndahemi nga kjo e keqe dhe këtu e kemi gjithë argumentin. Mjafton të shohim se çfarë ka ndodhur me votat e NISMËS dhe jo vetëm me të sajat! Ankesat e shumta për votën e tjetërsuar brenda votës partiake është një deformim tjetër akoma më i rëndë, i cili duket se kap përmasa drastike! Pra rinumërimi sot del detyrë jo vetëm për të njohur rezultatin por edhe për të futur në punë prokurorinë! Ky duhet të jetë fundi i kësaj maskarade!

Zgjedhjet kanë prodhuar rrotacionin pozitë-opozitë dhe këtë verdikt më nuk mund ta ndryshoj askush. Pse duhet këtë rrotacion ta veshim me mjegullën e kaq deformimeve të cilat po mbahen në sytë e opinionit kuti pas kutie?

Kuvendi i ri ka të gjitha premisat e një fillese ndryshe. Prurjet e tri partive të mëdha LVV, LDK, PDK, në totalin e tyre janë prurje që premtojnë edhe pse mazhoritari i pastër do na nxirrte një parlament me besueshmëri elektorale më të madhe.

Moszbardhja e shkakut real të rinumërimit kështu sikur po ndodhë nëpër skuta zonash dhe prekja e qëllimshme rajonale përçon mesazhe deformuese te opinioni i gjerë. Kjo po bëhet fitorja e dytë pas shtyrjes së NISMËS tej pragut elektoral. Si shtysë e dytë lehtë do merrej si një goditje për të përfituar aktorë të caktuar politik mbi ata që përfaqësojnë sado kudo besueshmëri të caktuar vote në ato rajone. Kjo do vinte në shprehje po të kishim qoftë edhe mundësi hipotetike për të shkuar në zgjedhje të reja. Nga kjo lind pyetja: A po mundohet ndokush ta godas për vdekje procesin dhe kush është ajo dorë?!

 Koluareve thuhet se Presidenti Thaçi paska interes ta shtyjë NISMËN tej pragut elektoral me çka ua merrka disa deputetë LVV-së dhe LDK-së. Me këtë zhvillim procesi i rrëzimit të presidentit në të ardhmen do të bëhej krejt më i vështirë.

Kalkulime të tilla koluareve ka gjithandej prej përdorimit të NISMËS e deri te vërja në pyetje të procesit. Këto kalkulime mund edhe ta kenë përfshirë motivin real të këtij rinumërimi, por a nuk është krim i mjaftueshëm për të reflektuar qoftë edhe vetëm e vërteta e dalur pjesërisht deri sot e deformimit në dëm të po NISMËS SOCIALDEMOKRATE?!

Atje ku ndahen e vërteta dhe manipulimi nuk mund të vihen copëza të përzgjedhura, andaj na duhet një rinumërim i përgjithshëm. Dhe kur themi i përgjithshëm duhet ta kuptojmë këtë jo vetëm si numra e shpërndarje vote, por edhe përmasa se si është lexuar e sa është manipulur kjo votë.

Ky rilexim i tërësishëm i asaj që ka ndodhur do të na ndihmoi t’i presim duart që nuk po ndalen së shetituri nga kutia në kuti duke mjellur interesa meskine. Thirrjes së NISMËS, të cilën e artikuloi sekretari i saj ish deputeti Bilal Sherifil, duhet t’i bashkohen edhe partitë tjera ndryshe ky proces do tërhiqet zvarrë nga kutia në kuti. Meqë kemi rrotacion pushteti dhe ky momentum po llogaritët nga të gjithë një ndryshim që ia ka vlejtur, ne duhet të kemi qartësi mbi të gjithë procesin.

Albini tashmë është kryeministri i konfirmuar elektoral dhe ia doli dikush ta manipuloi apo të bëjë të quhet nulë procesi ai do rivie në përmasë edhe më të madhe por edhe më autoritare në karigen kryeministrore, të cilen tashmë vetëm ai mund t’ia mohoi vetes me pushtetimin e keq..

Bazuar në këtë të vërtetë që nxorën kutitë si verdikt elektoral dhe në nevojën e bërjes së institucioneve të reja me të drejtë na lind pyetja: Çfarë po ndodhë me zgjedhjet?

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …