Edi Rama dhe Albin Kurti kanë të përbashkët vetëm dashurinë jo normale për Greqinë politike, gjithnjë antishqiptare

Kryeministri i Shqipërisë,  Edi Rama, mori  pjesë në përurimin e sheshit të Derviçanit, në Dropull, i cili do të mbajë emrin e Konstantinos Mitsotakisit. Rama ka thënë me këtë rast  se busti i Micotaqit  i cili ishte kryeministri i parë grek që vizitoi Dropullin, do të qëndrojë si shëmbëlltyrë e së vërtetës historike që bashkon dy popujt fqinje. Gjatë fjalës së tij, Edi Rama u shpreh se do të donte që të kishte marrë pjesë në këtë përurim edhe djali i tij, kryeministri aktual grek, Kyriakos Mitsotakis, për  tu bindur për “nderin” që po i bëhet babait të tij, i cili me  shpërfilljen dhe mos marrjen pjesë i tregoi Ramës, se si babai ashtu edhe djali, në radhë të parë janë grekë dhe në radhë të dytë, antishqiptarë të përbetuar, pavarësisht servilosjes së Edi Ramës, mjerisht jo vetëm të atij,  dhe të cilit nuk i ka hije të veprojë kështu, sepse nuk besoj se njëjtë mendon edhe elektorati i tij socialist.

Është ku Micotaqi i ri që kërkon zgjerimin 13 milje  të Greqisë në detin e Shqipërisë, është po ky antishqiptar i tërbuar,  që kërkon fshirjen edhe të emrit të Çamërisë nga tekstet e historisë së popullit shqiptar, është po kjo shkërdhatë  greke që në emër të Qeverisë greke  mbron hajnin e  hapur të votave, Fredi  Bejlerin, është  po ku greku që kërcënon se do të vë kushte  Shqipërisë për anëtarësim në  BE, derisa ajo ta  përmirësojë historinë, dhe  tekstet e saj shkollore t’ i rishkruajë ashtu sikur  kërkon Athina zyrtare.

Edi Rama të paktën këtë dashuri e pranon hapur.

Nesër mund ta dojë edhe më shumë Vuqiqin, për hir të BE-së, për t’ u treguar politikan pragmatik, puro evropiano-amerikan.

Por mbetet enigmatike dashuria e zjarrtë e Albin Kurtit për Greqinë, edhe pse Athina zyrtare e ka bërë të ditur, jo vetëm një herë,  por është pak të thuhet 100 herë  deri tani  se kurrë nuk do ta pranojë pavarësinë e Kosovës, të paktën jo derisa ta pranojë Serbia, BE-ja dhe KS i OKB-së.

Pse nuk flet kurrë ky, Albin Zaim Kurti, se çka e lidh aq shumë me politikën greke, me Greqinë e sotme, sepse me Greqinë antike e lidh, mendja e tij për kulturën dhe filozofinë  për të cilën ai krenohet se e zotëron, por pa paraqitur të dhëna, dëshmi, analiza, hulumtime lidhur me antikitetin grek, por vetëm duke u shërbyer me një retorikë të thatë  silogjizmatike. Për dy tri vitet e qeverisjes ka qëndruar më shumë se dhjetë herë në Greqi, zyrtarisht dhe privatisht. Me sa di unë nuk e ka vizituar asnjëherë Bullgarinë, një shtet fqinj,  i cili e njeh pavarësinë e Kosovës. 

Apo ndoshta e do Greqinë aq shumë, në nderim respekt e dashuri që ka për Dejona Mihalisin, një greko shqiptare, që mbanë në duar frenat e Vetëvendosjes, të cilën nuk guxon ta kundërshtojë askush, madje as  disa nga ish trimat e UÇK-së, që mburren se janë kacafytë me kriminelët e Millosheviqit  gjatë luftës dhe që tani  janë në poste të larta  zyrtare, as disa ish të burgosur  politikë, të cilët nuk pipëtijnë, nuk nxjerrin zë, nuk ndihen gjallë, edhe  pse Albini e ka ndërruar “stavin”, i ka ngrënë tashmë edhe të gjitha qershitë  e përmjerra, por Asociacionit, nuk po i thotë Zajednicë, as Zajebnicë sikur e quan,  analisti Behxhet Shala, por “vetëmenaxhim”. Madje duke insistuar se ky farë vetëmenaxhimi qenka një si OJQ e asgjë më shumë. Realisht, Albin Kurti e pranoi ASOCIACIONIN,  madje me përmbajtjen e vitit 2013-2015.

Nuk do të shkruaj tani se çka flitet rrugëve e “kafiqave”  për dashurinë e tij ndaj grekëve, të cilët i do shumë më tepër se shqiptarët e Kosovës,  të cilët nuk e kanë votuar, shumë më tepër se Drenicën e Dukagjinin. Shumë më tepër e do Nenad  Rashiqin sesa Enver Dugollin, apo Shemsi Sylën.

Më shumë ka treguar dhe ka shprehur respekt për kriminelin serb, Oliver Ivanoviq, sesa për kreun e UÇK-së që ndodhet në Hagë, të cilëve nuk u përmend as emrat, madje nuk përmend as Rexhep Selimin.

Kur ka qenë për vizitë në ndonjë katund apo qytezë të Drenicës, Albin kryeministri, apo ndonjë  nga argatët e tij më të ngushtë?

Realisht, Edi Rama dhe Albin Kurti, përveç dashurisë  për Greqinë  kanë të përbashkët edhe dashurinë për pushtetin, dhe  më parë do jepnin kokën  sesa postin. Rama ka më shumë se 25 vjet jetë aktive në pushtët e në Qeveri, ndërsa Albini mezi  i ka kaluar  dy vite të rënda si plumbi, sepse Qeveritë  e kaluara i kanë  lënë shumë punë të pa kryera dhe ai tani duhet t i kryejë vetë.

 

Ahmet Qeriqi

28. 10. 2023

Elbasan

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …