Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Në ofertën Socialdemokratike, qytetarët gjejnë mbështetjen e tyre për vetveten

Situata në të cilën po jetojmë me jo pak probleme të natyrës politike dhe jo politike na obligon që ta rikujtojmë luftën çlirimtare të popullit shqiptar të Kosovës dhe gjithashtu të kujtojmë ndihmën ndërkombëtare, që se bashku i dhamë fund regjimit më të egër në Evropën e shekullit XX, regjimit diktatorial të Sllobodan Millosheviqit. Nuk ka asnjë dyshim që ato ngjarje të koordinuara, çlirimtare-humanitare e krijuan një kontekst të ri historik në këtë pjesë të Evropës Juglindore të njohur edhe si Gadishulli Ilirik (Ballkanik). Riparimet e dëmeve të okupimit shekullor, sidomos i dëmeve të shkaktuara nga forcat e armatosura ushtarake dhe policore të Serbisë (1998/99), për të siguruar kushtet e domosdoshme për kthimin e të dëbuarve nën dhunën policore e ushtarake nga Kosova, ishin prioritet mbi çdo prioritet tjetër në ato vite dramatike për shqiptarët e Kosovës.

Tani ë është e ditur se tërheqja e forcave të okupatorit shekullor nga Kosova hapën rrugën e proceseve demokratike në vend. Kjo fitore e madhe e kësaj pjese të kombit për herë të parë në historinë e Kosovës partitë politike i patën mundësit e veta që të bëjnë garën demokratike elektorale për të udhëhequr proceset për demokratizimin e vendit dhe ndërtimin e institucioneve të shtetit demokratik.

Procesi i ndërtimit të institucioneve të shtetit demokratik të Kosovës mbi parimet e funksionimit demokratik të tyre mbetën në kompetencat e partive politike që u konsoliduan dhe u krijuan pas çlirimit. Kjo ishte dhe është edhe sot arsye e domosdoshme për funksionimin demokratik, se pari, të vetë partive politike, e së dyti, funksionimi demokratik i institucioneve të shtetit. Fatkeqësisht, e duhet thënë me keqardhje të madhe, i tërë procesi i themelimit dhe konsolidimit të shumicës së forcave politike të Kosovës u kufizua vetëm në disa aspekte procedurale, por jo edhe funksionale. Dhe jo vetëm kaq, por DEMOKRACIA si vlerë mbeti jashtë dyerve të partive politike dhe për pasojë, ajo mbeti edhe jashtë jetës institucionale të shtetit të ri – Republikës së Kosovës!

Është për të ardhur keq se si logjika jo demokratike që e karakterizon tërë jetën politike të të gjitha partive që u konsoliduan gjatë viteve të Lirisë së Kosovë dhe sidomos privilegjet individuale apo gruporeqë krijon forma e tillë e funksionimit te partive politike, shpjegon edhe mungesën e vullnetit politik për të organizuar zgjedhje të lira, të drejta e të fshehta në përputhje me normat dhe standardet e njohura të shoqërive demokratike.

NISMA Socialdemokrate që gjashtë vjet angazhohet seriozisht me të gjitha kapacitetet e veta që të sigurojë të gjitha kushtet politike dhe materiale për të garantuar mbajtjen e zgjedhjeve të lira, të drejta e demokratike në tërë vendin. Natyrisht që ky vizion politik socialdemokrat kërkon mbështetjen e qytetarëvetë Kosovës. Sigurimi i mjeteve dhe teknikave më të sofistikuara për transparencën elektorale janë kushte të domosdoshme për të garantuar se çdo votë e qytetarit do t’i shkojë përfaqësuesit të zgjedhur nga ai. Për të ndodhur kjo kërkohet vullneti politik i qytetarëve të Republikës sonë për ndryshim. Ndryshimin e bëjnë politikat e NISMËS SOCIALDEMOKRATE! Politikat socialdemokrate e kanë ndryshuar edhe Botën Euro-atlantike!

Kjo që u tha deri më tani, realizimin e saj e ka penguar dhe vazhdon ta pengojë autoritarizmi, despotizmi, tirania dhe të gjitha mënyrat jodemokratike të funksionimit, të cilat e ngulfatën aspiratën ndër vite të kombit tonë për funksionimin e shtetit mbi parimin e së drejtës për të zgjedhur e për t’u zgjedhur në institucionin përfaqësues, në Kuvendin e Kosovës, në institucionin më të lartë të shtetit.

NISMA Socialdemokrate do të hulumtojë dhe gjejë forma të reja të bashkëpunimit në partneritet të plotë me vendet e rajonit tonë, sidomos, në rend të parë me shtetin shqiptar– Shqipërinëdhe shtetet fqinje ku jetojnë shqiptarët denbabaden si dhe do tëndikojë në përshpejtimin e krijimit të  tregut tëpërbashkët kombëtar. Jemi të bindur se ky bashkëpunim i ri është domosdoshmëri e kohës dhe interes i të gjitha kombeve të Gadishullit Ilirik, që bashkëjetojnë qoftënë fqinjësi qoftëdhe bashkë me shqiptarët.

Për NISMËN Socialdemokrate është e papranueshme që edhe njëzet e një vjetpas përfundimit të luftës më se 1640 shqiptarë, viktima të luftës, ende ndodhen nëpër varreza masive në Serbi. Sipas deklarimeve te zyrtarëve të lartë serbë, ata vazhdojnë që t’i fshehin varrezat masive. Kthimi i eshtrave të viktiave, ndriçimi i krimeve të kryera dhe sjellja e kriminelëve para drejtësisë janë prioritet mbi prioritete për Europën e vlerave demokratike. Realizimi i këtyre objektivave tejet humane krijon premisat e domosdoshme për të mbyllur kapitullin e përgjakshëm ndërmjet dy shteteve dhe hapjen e perspektivave të reja për rajonin.

Ne, si NISMË Socialdemokrate, do të angazhohemi që çështjen e pensionistëve dhe të kategorive me nevoja të veçanta të Kosovës si dhe plaçkitjes së fondeve të tyre ta ngremë në nivel ndërkombëtar si çështje që kërkon zgjidhe urgjente. Në këtë drejtim do të kërkojmë nga BE-ja dhe SHBA-të që të ndërmjetësojnë seriozisht për gjetjen e një zgjidhjeje sa më të shpejtë. Na vjen keq që më shumë se njëzet vjet pas luftës, pas shumë marrëveshjeve me mbikëqyrjen ndërkombëtare, Bota demokratike nuk i ka dënuar meritueshëm politikat e gjenocidit që Serbia i ka ushtruar në Kosovë jo vetëm në vitet 1998/99. Mbase, kjo ka bërë që zyrtarët e lartë të Serbisë të mos pendohen as sot e kësaj dite.

Për NISMËN Socialdemokrate, ndërtimi i mirëfilltë i shtetit të së drejtës, i shtetit të njerëzve me integritet, është i vetmi bazament që garanton hapjen e perspektivave ekonomike në interes të mirëqenies së qytetarëve, edukimin dhe arsimimin e të gjitha niveleve shkollore në përputhje të plotë me të arriturat shkencore dhe pedagogjike të demokracive perëndimore, përkujdesje të tillë shëndetësore ku jeta dhe dinjiteti i njeriu është në qendër të vëmendjes të shtetit tonë – Republikës së Kosovës.

Këtë perspektivë për njeriun tonë e ofron NISMA Socialdemokrate, por kjo nuk arrihet pa mbështetjen dhe vullnetin e shumicës së qytetarëve tanë! Në  ofertën Socialdemokrate dhe perspektivën për të ardhmen, qytetarët – mbështetjen për vetveten!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …