Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Ka njerëz që, edhe kur heshtin, vazhdojnë të flasin.
Tri vite ai nuk mundi të nxirrte fjalë nga goja. Por heshtja e tij nuk ishte zbrazëti. Ishte një betejë e gjatë, e heshtur, e përditshme, në të cilën mendja refuzonte të dorëzohej para trupit.
Shkruante…
Shkruante pa pushim, sikur çdo faqe të ishte një mënyrë për ta mbajtur gjallë atë që sëmundja po përpiqej t’ia merrte. Punonte, lexonte, kërkonte, mendonte. Edhe atëherë kur trupi dobësohej, mendja vazhdonte të ecte përpara.
Sëmundja ishte mizore. Por përballë saj qëndronte një njeri i jashtëzakonshëm.
Një poliglot. Një lexues i pangopur. Një mendje me aftësi të rralla për të depërtuar përtej asaj që i ofrohej si përgjigje e gatshme. Ai nuk e pranoi sëmundjen vetëm si një diagnozë të shkruar në një kartelë. Kërkoi ta kuptonte. Lexoi për neurologjinë, për mjekësinë, për studimet dhe terapitë. Hulumtoi me një këmbëngulje që shpesh i vinte në vështirësi edhe ata që duhej ta udhëzonin.
Në këtë përballje kishte edhe një padrejtësi të heshtur. Shpesh, përballë mjekëve nuk shihej njeriu, por mosha e tij. Një moshë e shtyrë që, në sytë e disa të rinjve, dukej sikur e kishte mbyllur paraprakisht çdo mundësi përtej asaj që konsiderohej e zakonshme. Por mosha ishte vetëm numër. Pas saj fshihej një mendje që ende pyeste, ende lexonte, ende analizonte dhe ende kërkonte përgjigje.
Dikur kishte mjekë që e dinin këtë. Ata e njihnin vlerën e tij. E dinin se përballë tyre nuk ishte thjesht një pacient, por një personalitet me dije, kulturë dhe një inteligjencë të pazakontë. Ata mjekë sot janë tretur në dhe. Dhe kjo e bën edhe më të rëndë kujtimin. Sepse brezat ndryshojnë, fytyrat e mjekëve ndryshojnë, por njeriu përballë tyre nuk duhet të reduktohet kurrë në moshën, diagnozën apo dobësinë e trupit.
Pas një trupi të lodhur mund të fshihet një bibliotekë e tërë.
Pas një zëri të shuar mund të jetojë një botë me mijëra fjalë.
Pas duarve që nuk i binden më trupit mund të mbetet një mendje që ende punon.
Ai e dëshmoi këtë për tri vite.
Pa zë, por jo pa fjalë.
Fjalët e tij ishin në faqe.
Në shënime.
Në libra.
Në kërkime.
Në ato rreshta që lindnin nga një mendje e cila refuzonte të pajtohej me kufijtë që i kishte vendosur sëmundja.
Ndoshta kjo është pjesa më e fuqishme e kësaj historie: ai nuk kërkoi mëshirë nga jeta. Ai kërkoi ta kuptonte atë deri në fund.
Edhe kur trupi e ngadalësonte, mendja nuk ndalej.
Edhe kur fjala u zhduk, shkrimi mbeti.
Edhe kur sëmundja e ngushtoi botën rreth tij, ai vazhdoi ta zgjeronte botën brenda vetes.
Tri vite heshtje mund të duken si boshllëk.
Tek ai ishin tri vite pune, dijeje, kërkimi dhe qëndrese.
Një dëshmi e rrallë se njeriu nuk përcaktohet nga ajo që i ndodh trupit, por nga mënyra se si zgjedh të qëndrojë përballë saj.
Dhe ai qëndroi.
Deri në fund.
Me mendjen zgjuar.
Me faqet përpara.
Me një forcë që nuk bërtiste, por shkruante.
Sepse kur zëri iu shua, ai nuk heshti.
Ai thjesht gjeti një mënyrë tjetër për të folur.
