Mehmet Bislimi: Ju jeni historia vet!

… Në atë godinë të madhe ku dera e hekurt gjithherë ka qëndruar mbyllur, e kot, këta “mbyllës”, nuk do munden ta mbyllin kurrë derën e madhe të lirisë së shpirtit tuaj, dhe të popullit tonë liridashës, kurrë, asnjëherë!

Ju po paguani tagrin më të lartë të lirisë sonë të përbashkët, kjo përsëritët rrallë herë në histori, e kotë, historia nuk mund të vritet- ju jeni historia vet!

Ata, ketë e kuptuan sot, më shumë se dje, dje më shumë së nesër. Prokurorë në ndjekje të një Epoke përpjekjesh, duan ta vrasin këtë Epokë historike të përpjekjeve tona për liri- JO, ata këtë nuk do ta arrijnë kurrë: ju jeni historia vet!

Dua të të  them: udhembarë botë që përpiqesh për të vrarë lirinë e popujve liridashës, udhembarë e mos u kthefsh më!, sa të kemi dashtë e besuar, sa na ke thyer e zhgënjyer, ua kemi hapur derën e shpirtit tonë liridashës, miq e dashamirë të shumtë të kësaj bote, që keni hyrë e dalë pa pushim, ku jeni ju sot, kur po ngulfatet përpjekja e një populli për liri?
Kjo nuk duhet të nënkuptonte më shumë se sjelljet e devotshme të bijve tanë atje, për të nderuar respektin e brendshëm shpirtërorë dhe shpirtin e tyre liridashës, që nuk preket me dorë, por që shihet me sytë e shpirtit, ju që po doni ta vrisnin Epokën e historisë- Jo, bijtë tanë: Ata janë historia vet!

Me dëshirën e madhe, jemi përpjekur për të nderuar miqtë dhe njerëzit e vullnetit të mirë, që mbrojnë të drejtën si kauzë të popujve për të jetuar të lirë, kaq dhe vetëm kaq, pa asnjë interes tjetër. Vërtetë, ju nuk e ndieni këtë, për shkakun e thjeshtë se jeni ngatërruar në pragun e peshores ku matët drejtësia me gramë, mes turrjes dhe tkurrjes për ta dalluar të vërtetën nga intriga, mes të sinqertëve dhe intrigantëve.
Po, ne me të drejtë gjykojmë se jeni shpërfytyruar nga rruga e dinjitetshme, ku përditë takoheni me të vërtetën, që sot nuk po keni guximin ta mbroni e ta thoni, mu atje në atë Gjykatë, t’ia thoni ketë botës së madhe dhe popujve liridashës: Po, këta janë historia vet!

Tani më, ne edhe pa juve, nuk jemi veshur me të zeza nga frika e së ardhmes së zymtë, jo, ne ishim dhe jemi me syrin pishë, të paktën ne, me numra të vegjël por me zemër të madhe si dikur, dhe dikur ishim të paktë në numra, por ne bënim shumëzimin e tyre me guxim e vendosmëri për të jetuar të lirë. Në asnjë çast, në asnjë kohë, në asnjë rrethanë, nuk na ka mbërthyer hija e padukshme e trishtimit që mund të ishte pengesë për mendje-urtët, për të parë realitetin guximshëm në sy.
Pa dyshim edhe juve që çdo ditë po veniteni duke ndarë “drejtësinë”, dhe kjo po na frikon ca, po na huton ca, po na befason ca, e keqja që iu zu për gryke, neve po na zhgënjen përfundimisht. Sjellje kjo që po entuziazmon pafundësisht jargët e pushtuesit gjakatar serb, dy pole këto me ngarkesë të njëjtë që nuk mbajnë më, që ndeshën dhe refuzohen me njëra-tjetrën përjetësisht, ne e duam dhe e mbrojmë lirinë me çdo kushte, edhe atje para botës së madhe… me çdo kusht e çmim: Ata janë historia vet!

Ata janë bijtë tanë, ne do t’i presim përjetësisht, me admirim e mallëngjim përnjëherësh, Kosova nuk do të bëjë gjumin asnjëherë, përderisa bijtë e saj nuk do t’i ketë në gjirin e vet. Kosova ka dalë të porta e madhe, dhe po i pret ata, po i pret bijtë e vet më të devotshëm. Sonte, dua të thërras deri në kupë të qiellit:
Jakup, Hashim, Kadri, Rexhep, Cal, Pjeter, dhe ju qindra Heronj dhe Dëshmor të kombit, me në krye me Legjendarin Adem Jasharin, Kosova po ju pret, juve që bënë historinë tonë më të re:
– JENI HISTORIA VET, KOSOVA PO JU PRET!

CH- 19-02-2026

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …