Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Kërkesa për ndërhyrje në Kushtetutën e Kosovës, i ngjason asaj të Millosheviqit të vitit 1989!

Kërkesë për ndërhyrje në Kushtetutën e Kosovës, kishte edhe në kohën e Millosheviqit, dhe atë, shoqëruar me tanke e masa tjera represive- e habitshme, çfarë koincidence “historike”: pas më shumë se 31 vitesh, të njëjtën kërkesë e bënë edhe zoti Lajçak, si atë të Millosheviqit në vitin 1989! Dallim mes tyre është, së: z. Laçak, ndërhyrjen në Kushtetutën e Kosovës e kërkon që ta bëjmë ne, për të ngopur orekset e sëmura të Serbisë.

E pa dëgjuar kjo deri tani, një emisar paqeje, kërkon ndërhyrje në Kushtetutën e një shtet tjetër, pra kërkon shpërbërjen e një shteti që do dhe respekton lirinë- siç është Kosova, për të përmbushur ambiciet e një shtetit tjetër grabitqar- siç është Serbia, që pretendo ta mbajë Kosovën të robëruar! Nëse kjo na qenka paqja që ofron përfaqësuesi i BE-së, zoti Lajçak, mos qoftë!?…

Emisari sllovak i BE-së për dialogun Kosovë-Serbi, Miroslav  Lajçak, ka bërë kërkesë të hapur për të përdhunuar Kushtetutën e Kosovës. Kërkesë kjo, për të ngopur apetitet e shovinizmit Serb, natyrisht edhe për të mos prishur rehatinë e hileve të vjetra të BE-së, përballë shqiptarëve.

Emisari Lajçak, po kërkon ta ndryshojë Kushtetutën e Kosovës. Krejt kjo ka vetëm një qëllim: që Serbisë t’i ofrohet mundësia e formimit të Asociacionit të Komunave Serbe, edhe më qartë; që të formohet një shtet brenda shtetit, që do të nënkuptonte se pakica serbe në Kosovë, do të mund të shpallnin autonomi dhe shkëputjen kur të duan!…

Përdhunimi i Kushtetutës së Kosovës, po kërkohet nga Lajçak, duke thënë se ajo nuk është “bibla!”. E habitshme, deri ku shkon mospërfillja e këtij mujshari, që shpërfaqët pa asnjë përgjegjësi etike prej diplomati dhe përfaqësuesi të BE-së!

Kjo kërkesë i bëhet Kosovës, dalë nga lufta e përgjakur çlirimtare, me mbi 15 mijë qytetarë të vrarë të të gjitha moshave dhe gjinive, të dëbuar, të përdhunuar, të djegur e zhdukur… Nëse kjo është marrëveshja përfundimtare Kosovë-Serbi, një marrëveshje e tillë, nuk na duhet z. Lajçak dhe ju Laçakërit e tjerë- më këtë, ju po kërkoni që në Kosovë të derdhet gjak përsëri!

Duam t’ia kujtojmë z. Lajçak dhe Lajçakërve të tjerë, se në pranverë të vitit 1989, ish Kuvendi i Krahinës Autonome Socialiste të Kosovës, rrethuar me tanke, milicë e ushtarë, rrethuar me mjete lufte e gjendjeje të jashtëzakonshme, nga regjimi i Serbisë Milosheviç-iane, Kosovës ia suprimoi autonominë e saj, që ishte Element Konstituiv i ish Federatës Jugosllave. Kjo datë shënon një nga aktet më dramatike në historinë e Kosovës, një nga aktet më të përgjakura, ku në pranverën e atij viti, nga forcat gjakatare të regjimit Serb të kasapit të Ballkanit, në Kosovë u vranë mbi 33 demonstrues shqiptarë të Kosovës!

As sot e kësaj dite, regjimi gjakatarë serb, as nuk u hamend për të kërkuar falje, dhe për të marrë masa tjera ligjore dhe obligime ndërkombëtare, për sqarimin dhe përgjegjësinë e vet për vrasjen e qytetarëve shqiptarë të Kosovës, shifër kjo që kalon dhjetëra mija shqiptarë të vrarë, qytetarë të pafajshëm, në mesin e tyre mbi 1600 fëmijë! Lajçak, me apo pa vetëdije, po kërkon që historia e përgjakur në Kosovë të përsëritet, kërkesë kjo kaq e vrazhdët dhe e paskrupullt, duke kërkuar publikisht: Ndryshimin e Kushtetutës së Republikës së Kosovës!

 

19-11-2020

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …