Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Pragu i adoleshencës

Për fatin tonë të keq, kaluan mbi 20 vite që subjektet politike në Kosovë nuk e kaluan dot pragun e adoleshencës. Në fakt, Lëvizja Vetëvendosje, nuk e kaloi as testin e kësaj adoleshence, për më keq, kjo Lëvizje vuan nga euforia  e narcizmit, që mbështetet tek admirimi egoist i cilësive të vetvetes së vet!

VV, gëlltiti hapur të gjitha ato neveritje që kishte mohuar dhe kundërshtuar dikur, pa përjashtuar këtu dhunën si mjet për të arritur qëllimin. Arritja e këtij qëllimi për VV-në, ishte shkaku që ajo bëri ndryshim drastik, nga qëndrimi i saj si opozitë, tek qëndrimi i saj sot- si pozitë. Rrugë e “gjatë” kjo, që evoluoj nga pozita e para fushate si këmbësor, deri tek pozita e pas fushatës, si kalorës!…

Dikur:

Ata nuk e njihnin dhe nuk e pranonin Institucionin e ish Kryetarit Rugova, ata nuk e njihnin dhe nuk e pranonin, himnin dhe flamurin e Kosovës, ata kundërshtonin nepotizmin, korrupsionin, mos llogaridhënien, ata kundërshtonin fudullëkun e përfaqësuesve politikë që neveritnin masat, ata kundërshtonin dhe nuk i pranonin bisedimet për çështje teknike me Serbinë, ata kundërshtonin vendimet kuturu, dhe arrogancën e numrave.

Ata, kundërshtonin qasjen e ish Qeverisë për veriun e vendit- dhe, qasja e tyre sot, nuk përmban ndonjë dallim qenësor, ata takimet me Vuqiqin i shpallnin të papranueshme atë kohë- i pranojnë si të pashmangshme tani!

Kundërshtonin Asociacionin e komunave Serbe në veri, kundërshtonin çdo variantin tjetër të bisedimeve me Serbinë- veç atyre në nivel njohjesh reciproke.

Gjatë gjithë mandati të sajë, VV, nuk solli as edhe një njohje të re, Kosova nuk u pranua në asnjë instancë ndërkombëtare, nuk vendosi reciprocitetin e premtuar para elektoratit, mallrat e Serbisë në Kosovë hyjnë e dalin ditë me drekë, mallra që kanë përfshirë tregun e Kosovës- mall Made in Serbien!

VV, pagoi faturën e hapave të “trashë”, me rastin e caktimit të një dyzine mynxyra kandidatësh nëpër Komuna, që ishin të pranueshëm për partinë, por jo edhe për elektoratin, pagoi faturat e shpenzimit të rrymës për serbet e veriut, të cilat dikur i kundërshtonin me këmbëngulje etj.

LVV, bëri ikje nga trungu i vet, ish premtimet e saja para elektoratit, tanimë kanë rënë në ujë përnjëherësh, madje edhe qëndrimet për flamurin dhe bashkimin kombëtar, sikur janë zbehur e zvetënuar në platformën e tyre politike, krekosje këto të plandosura për dhe.

Kontradikta tjetër:

Emra të zëshëm të VV, sot akuzojnë si tradhtarë dhe bashkëpunëtorë të Serbisë, të gjithë ata, që pretendojnë ta rrëzojnë  Qeverinë aktuale duke bashkërenduar me Listën Serbska, në njërën anë- dhe nga ana tjetër, po të gjithë këta “emra të zëshëm”, kurrë nuk kanë thënë së të gjithë ata, që bashkëpunuan me Listën Serbska, për të ardhur në pushtet, janë tradhtarë dhe bashkëpunëtorë të Serbisë- absurd i llojit të vet ky, si asnjë herë më parë!

Një çështje që po vërehet:

Edhe z. Kurti e rrethojnë një kastë këshilltarësh politikë, deputetë, këshilltarë me korrespodencë, ministra koti etj. që i mbështillen nëpër t’linta, të cilët paraqiten në opinion me vrazhdësi dhe arrogancë, të cilët duke dashur ta mbrojnë parimin dhe Albinin, po krijojnë efektin e kundërt, po irritojnë opinion, për më keq, gjendja e tyre psikike lenë për të dëshiruar!

Dorën në zemër, edhe sikur të shkarkonte nga përgjegjësia ndonjë syresh, nuk do të më habiste, sa më ka habitur fakti, kur i ka ngarkuar ata më përgjegjësi!

Për fatkeqësinë tonë, Sovranit i iku kohe në pritje, duke bërë eksperimente me votën dhe fatin e vet! Deri kur kështu, Sovrani në pritje që eksperimenton me votën e vet, kohë dy deceniesh në ikje e cila na kushtoi, si fëmijët futur me guralecë në lojë!

Si përfundim; Nëse Beogradi dhe Serbët në Veri të Kosovës, kërkojnë implementimin e Asociacionit të komunave, përse këtë implementim të mos e kërkojë edhe Prishtina për shqiptarët e Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës.

 

CH- gusht, 2022

Mehmet Bislimi

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …