Zjarrevenesit ne Shqiperi

RKL: A do të ndalojnë zjarrvënësit e Shqipërisë në maratonën e turpit?

Ata që bënë përpjekje ta shkatërrojnë Shqipërinë në vitin 1997, janë po ata që po përpiqen ta shkatërrojnë sërish për interesa të veta, dhe klaneve të tyre në Shqipëri e jashtë saj,  si mundësi e vetme për të larë mëkatet e pafalshme e për të nisur edhe njëherë nga e para…

Më 30 qershor 2019, në ditën e zgjedhjeve vendore, këto forca heterogjene nga prejardhjet politike, të djathta, legaliste, zogiste, balliste, neofashiste,  por homogjene në shkatërrimin e së majtës, të cilën e quajnë komuniste, enveriste e diktatoriale, do të bëjnë përpjekje ta përdorin elektoratin si mish për top, me qëllim për të krijuar trazira masive, me qëllimin e vetëm për të shkaktuar viktima dhe pastaj për ta shpallur gjendjen e jashtëzakonshme. Ka edhe zëra kriminalë që qysh tani paralajmërojnë se do të qërojnë hesapet edhe me armë sepse, janë bindur përfundimisht se me vota, madje as me ato të blera,  kurrë më nuk do të arrijnë ta marrin pushtetin të cilin e kishin kriminalizuar nga këmbët deri te koka.

Ka edhe mendjeshkurtër si ajo, Voltana e Shkodrës e cila mendon ta bëjë për vete policinë e bashkisë për t ia kundërvënë policisë së Shtetit dhe Ministrisë së Rendit apo një ish deputet, karaxhoz, i akuzuar për shumë vepra penale që djeg lokalet e shkollës,  po në Shkodër. Po ashtu një Bajraktar nga Elbasani ka treguar gatishmëri të vritet dhe të vrasë socialistë,  sepse ky trimi nuk do të lejojë që ata ta marrin pushtetin sikur e kishin marrë partizanët, në vitin 1944. Ai saktëson se nuk do të bëjë gabimin e babait të tij ballist e fashist, që gjithnjë sipas kokës së tij, paska lejuar ta marrin pushtetin komunistët. Edhe një Biber i zi katran mburret me luftën e tij kundër komunizmit, por se ku e shohin komunizmin te Edi Rama, nuk tregojnë me asnjë fjalë. Ata kanë pretekstin dhe paragjykimin imagjinar.

Dhuna, e cila ishte e pranishme në të gjitha protestat disa mujore të opozitës ka nxjerrë në sipërfaqe elementët kriminalë, sidomos ata me prejardhje nga veriu i Shqipërisë, të frymëzuar nga Sali Berisha, njeri të cilit, kryetari i Kosovës, Hashim Thaçi   ia zbrazi hapur, në fytyrë  të gjitha të ligat që ia kishte punuar Kosovës, duke i shërbyer makinerisë  së krimit serb, duke likuiduar pa gjurmë dy ndër veprimtarët e hershëm të UÇK-së, Remzi Hoxhën dhe gazetarin Ali Uka, duke burgosur e spiunuar shumë të tjerë, duke bashkëpunuar me Arkanin, duke furnizuar me naftë e armë regjimin kriminal serb, duke denoncuar luftëtarët e UÇK-së të cilat sapo hynin në Kosovë binin në kthetrat e kriminelëve të Milosheviqit.

Në krye të kësaj maskarade politike, me qëllim për të rrëzuar një qeveri legjitime, prin  Lulzim Basha, i njohur për hetimin e të ashtuquajturave krime të UÇK-së, së bashku me peruanin e UNMIK-ut, Barayber, i cili vodhi 500 klavikula të shqiptarëve të Kosovës, për ta shfajësuar regjimin e Milosheviqit dhe së bashku me Lul Bashën e njerëzit e Dodik Martinoviqit inskenuan një Shtëpi të Verdhë në  Lurë të Matit, ku gjoja  UÇK-ja u kishte marrë organet serbëve dhe i kishte trafikuar nëpër botë.

Tani Lul Bashës i doli edhe një krim tjetër.  Prokuroria e Tiranës ka sekuestruar videon ku Lulzim Basha sqaron pagesat e lobimit në Amerikë. Bëhet fjalë për një dalje publike të Bashës në një emision televiziv, ku prokuroria ka ngritur edhe bazën e akuzës kundër Lulzim Bashës, sekretarit të Përgjithshëm të PD-së,  Arben Ristani dhe financierit të PD-së, Ilir Dervishaj. Sipas prokurorisë së Tiranës, Partia Demokratike, ka mundur të vërtetojë me dokumente konkrete një pagesë prej 75 mijë dollarë në drejtim të Nick Muzin, një lobues në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Por ajo që PD nuk ka arritur të vërtetojë në prokurori është pagesa prej gati 600 mijë dollarë, e cila nuk është bërë nga PD, por nga një kompani “Biniata Trade”. Fillimisht kjo kompani ka paguar 150 mijë dollarë. Prokurorisë së Tiranës i janë dashur 20 muaj hetime për të dalë në konkluzionin se Lulzim Basha, kryetar i PD dhe dy funksionarët e lartë të kësaj partie duhen të merren të pandehur për financimin e dyshimtë të përdorur për lobimin në SHBA. Basha, Ristani dhe Dervishi akuzohen për “Pastrim të produkteve”. Janë edhe 200 mijë euro të grabitura në “Rrugën e kombit”, pastaj vrasjet e janarit në Tiranë dhe krime të tjera të njohura e të panjohura.

Në krye të kësaj valleje, si ato të Natës së Valpurgës, prin Ilir Meta, i njohur për afera kriminale, korrupsion, tentim vrasje me pagesës të deputetit kundërshtar, Pazar politik për një tender ku do të përfitonte 700 mijë euro, video të cilën e kanë parë të gjithë shqiptarët, i njohur për grushte, sharje e fyerje në Kuvend, në kohën kur kishte kundërshtar Sali Berishën dhe vetë ishte socialist.  Ky njeri 10 vjet më parë mbajti fjalën hyrëse në kongresin e Partisë Socialiste të Serbisë,  dhe qysh atëherë lidhi miqësi me partinë e sotme socialiste të Daçiqit, madje bleu një shtëpi në një lagje kushtueshme të Beogradit.

Ky tresh: Berisha, Basha Meta, kur flasin për korrupsion dhe krim, ngjajnë me atë putanën, që i thoshte shoqes së vet,  “ma mbaj  djalin t i them sa nuk më kanë thënë”.

Por, sot në botën e komunikimit masiv dhe lulëzimit enorm  të shërbimeve sekrete, nuk mbetet pa u denoncuar qoftë edhe një krim minor e lerë më krimet kapitale që u bëjnë shqiptarëve, mbetjet e prejardhjeve fashiste, zogiste, esadiste, shumë nga ata bashkëpunëtorë dhe spiunë të zellshëm të regjimit komunist të Enver Hoxhës, pastaj të shërbimeve kundër Enver Hoxhës.

Ana tjetër e medaljes, është Edi Rama,  rrogëtari  i cili kur bëhet mbret,  vret edhe babanë e vet”

Ana tjetër e medaljes, është Edi Rama.  Ai,  Partisë Socialiste  i shërbeu dhe po i shërben me premtime, të cilat edhe filloi t i realizonte për mrekulli, por nuk thuhet kot ajo maksima e urtë e popullit” “Kur rrogëtari  bëhet mbret e vret edhe babanë e vet”.

Një anekdotë popullore flet për një rrogëtar që kishte rastisur që bëhej prijës, dhe duke qenë se qysh të ri babai e kishte përzënë nga shtëpia për bracni dhe vepra të liga, i kishte thënë se kurrë nuk do të bëhej njeri. Shumë vite më vonë,  me  të fituar një post të lartë, ai ishte bërë sundimtar  dhe kishte urdhëruar rojat t’ ia sillnin zvarrë babanë, në rezidencën e tij.

Kur ata ia përplasën babanë para këmbëve ai i ulur në një kolltuk, iu kishte drejtuar me fjalët: – Shiko baba, ke thënë se kurrë nuk do të bëhem njeri, por tani u bëra mbret, e shikon ku jam ulur?.

Babai, të cilit ia kishin thyer kërbishtet, ofshani thellë dhe ia ktheu.

  -Mbret, mbase edhe të kanë bërë, mor bir,  por ti njeri nuk bëhesh kurrë. Në vend se të dërgoje një qerre të vogël apo një gomar për të më sjellë këtu, ti urdhërove të më sillnin zvarrë, këta dy rrogëtarët tu. E ke kot, ti njeri nuk bëhesh dot, sa por postin  që ke sot, mos u krekos  nuk dihet se ku e thyen qafen nesër.

Arroganca e Edi Ramës përngjet  shumë me personazhin e këtij rrëfimi të popullit.

Është vetë Edi Rama, ai që e shpëtoi Berishën me klanin e tij në “bombardimin” e Gërdecit ku nga shpërthimi i barotit të armëve, raketave e minave, që po demontoheshin për përfitime materiale,  u vranë mizorisht rreth 30 fshatarë shqiptarë, u plagosën qindra të tjerë dhe u shkatërrua një fshat i tërë.

Ishte Rama asokohe në krye të opozitës, ai i cili nuk deshi apo nuk guxoi t’i ndjekë penalisht vrasësit e Gërdecit e më vonë as ata  të 21 janarit. Ishte Rama ai i cili mëshiroi Lulin, që ishte barrikaduar në çadër në mes të Tiranës, ku  kishte mbetur qyq, sepse nuk dinte si të dilte, e nxori nga atje duke ia dhuruar gjysmën e qeverisë tranzitore deri në zgjedhje.

Ishte Rama ai që e amnistoi, ia fali hajnitë e plaçkitjen, Ilir Metës dhe e bëri kryetar të Shqipërisë, njeriun më kontravers dhe  më të korruptuar të këtyre 30-viteve. Dhe krejt kjo amnisti e krimeve u bë në emër të elektoratit, i cili ia kishte falur besimin dhe jo në emrin e tij personal.

Trojka, Meta, Basha, Berisha e kanë kuptuar me kohë se Edi Rama është frikacak, se i nënshtrohet presionit, edhe pse e ka në dorë ekzekutivin dhe tërë mekanizmin ligjor institucional, për ta mbrojtur ligjin dhe Shtetin.

Opozita këmbëngul të mos mbahen zgjedhjet, sepse, sipas saj  në demokraci nuk mund të ketë zgjedhje një partiake, por çka do të ndodhte me këtë  opozitë nëse Partia Socialiste dhe krejt spektri i majtë nuk merr pjesë në zgjedhjet e ardhshme, qoftë edhe në shenj hakmarrje për një dështim tjetër,  të radhës? Bashës nuk i intereson një akt i tillë, sepse ai nuk mendon më për të ardhëm e largët, por për të nesërmen dhe mundësisht për një mbijetesë sado e shkurtë qoftë ajo, para rrokullisjes përfundimtare në greminë.

Në një gjendje të tillë, opozita e handakosur ka hyrë në rrugë çore, nga ku nuk mund të dilet ndryshe por vetëm me dhunë, krime, vrasje, në mënyrë që të shpallet gjendja e jashtëzakonshme në vend,  ashtu sikur ndodhi në vitin 1997. Dhe kjo fare lehtë mund  të ndodh.   Të kreshpëruarit e Bashës e të Berishës, po paralajmërojnë vrasje, djegie, shkatërrime, sepse vetëm kjo luftë u ka mbetur, të tjerat i kanë djegur vetë dhe nuk mund të bëjnë dot ndryshme.

Për djegien e Shqipërisë e kanë bekimin e Serbisë e të Greqisë, mjerisht edhe të disa politikanëve të Gjermanisë e Holandës, një pjese të BE-së dhe shumë zërave të Këshillit të Evropës.

Kacafytja e tillë e brendshme dëmton kombin shqiptar në përgjithësi. Ata që lutën dhe i hedhin benzol kësaj katrahure, janë njerëz të shitur, të manipuluar dhe plëngprishës të atdheut.

Është shpresëdhënës fakti se zjarrvënësit e Shqipërisë  nuk e kanë mbështetjen e Amerikës. Ambasada Amerikane, në Tiranë ka njoftuar të gjithë qytetarët se “Shqipëria do të mbajë zgjedhje më 30 qershor. Në njoftimin për qytetarët e saj, ambasada amerikane thekson se votimi është planifikuar nga ora 7:00 deri ne 19:00. Sipas përfaqësisë diplomatike në Tiranë, “zgjedhjet do të mbahen në çdo bashki në Shqipëri”, thuhet në njoftimin zyrtar të ambasadës së Shteteve të Bashkuara të Amerikës,  në Tiranë.

Është po ashtu  fat i madh që shqiptarët në Kosovë, po tregohen shumë të matur, duke mos u bërë pjesë e njërës, apo palës tjetër, përveç ndonjë rasti të ndonjë kalemxhiu mjeran, që hapur përkrah sulmin me mollotov të institucioneve të Shtetit, por  që nuk heq peshë dhe që nuk mund të ketë asnjë ndikim, madje as në familjen e vet.

Kosova ndodhet para përgjegjësisë së vetë historike, për të mos lejuar përkrahjen e kardashëve të  Salës e Metës, por për të mbrojtur Shqipërinë, pa u përzier në punët e brendshme, dhe pa i bërë argat dreqit dhe  birit të tij, cilido qoftë ai.

 Është shpresëdhënës edhe fakti se Shtetet e Bashkuara  të Amerikës ia kanë bërë krejt të qartë opozitës pirromane se çfarë i pret nëse vazhdojnë shkatërrimin e institucioneve.  Diplomati Palmer ka porositur se “Njerëzit do të kenë mundësi të dalin për të votuar, për të shprehur mendimin e tyre, askush nuk duhet t’i pengojë për këtë. Njerëzit që duan të marrin pjesë, që duan të votojnë, duhet të jenë të lirë ta bëjnë këtë. Të zgjedhurit duhet të lejohen të fillojnë detyrën dhe të qeverisin. Ne do të kemi njerëzit tanë në terren, në kuadër të misionit vëzhgues të ODIHR-it, por edhe në mënyrë të pavarur, me ekipe vëzhguesish të ambasadës, për të parë se si do të shkojnë gjerat. Ne shpresojmë që më 30 qershor gjithçka të jetë sa më qetë e paqësore.

Dihet cilat janë deklaratat e Bashës, Berishës e Metës, të majtëve të djathtë dhe të djathtëve të majtë. Dihet cilat janë qëllimet e tyre. Ata i frikësohen vettingut, krimeve të kanë kryer, parave që kanë vjedhë, ata i frikëson arketipi i tyre, sepse tashmë e kanë kuptuar më mirë se kurrë, se me mollotov, sulm në institucionet, me përsëritjen e vitit 1997 nuk do ta kenë përkrahjen e Amerikës e as të botës demokratike, por do ta kenë përkrahjen pa rezervë të Athinës, Beogradit e Moskës ashtu sikur e kanë pasur në vitin 1997. Asokohe ata kishin gënjyer shqiptarët duke u thënë se duhet të shkatërroni krejt çka është ndërtuar në kohën e komunizmit, në mënyrë që Amerika ta ndërtojë Shqipërinë e djathtë me prejardhje balliste e neofashiste. Po ja që nuk ndodhi as do të ndodh kështu. Megjithatë, duhet pasur para sysh faktin se bisha e çartur, në grahmat e fundit është shumë e rrezikshme. Ata që kanë vepruar në rrogëz prej vitit 1991, janë po ata që do të provojë sërish ta zhbëjnë Shqipërinë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …