Konjufca i Vetëvendosjes ka akuzuar kryetaren e KQZ-së, Valdete Daka, se po dëshiron eliminimin politik të Albin Kurtit

RKL: Cila është arsyeja e vërtetë e vajtjes në Hagë të kryekuvendarit Konjufca për të vizituar “zyrtarisht” krerët e pranguar të UÇK-së

Vizitat e familjarëve, miqve, veprimtarëve e pushtetarëve në Hagë, me qëllim për të vizituar tetë të arrestuarit, që po mbahen padrejtësisht në burgun e Gjykatës Speciale, në radhë të parë do të thotë se të gjithë këta e të gjithë ne  që do të dëshironim të shkonim,  jemi mësuar tashmë  me këtë realitet të ri, por edhe jemi adaptuar me rrethanat. Këtë fenomenin e adaptimit pacifist e kemi në gjene, si çdo popull që është mësuar me robërinë.

Në nëntor të këtij viti bëhen dy vjet qyshkur janë arrestuar katër nga krerët kryesorë të SHP të UÇK-së dhe ende nuk ka filluar as pritet të fillojë gjykimi. Ata po  mbahen në paraburgim, si të pandehur, me të drejta të kufizuara, për shkak të paragjykimeve nga krerët e Gjykatës Speciale, sepse por të liheshin në arrest shtëpiak do të arratiseshin, do të ndikonin mbi dëshmitarët dhe do t i vrisnin ata, sikur paragjykohet nga Prokuroria e kësaj  gjykate, një etnike, raciste e pse jo edhe fashiste, njëjtë si gjykatat  e djeshme dhe të sotme të Serbisë, kur janë në pyetje shqiptarët.

Sot kryekuvendari, Glauk Konjufca, qëndron në  Hagës për t’u takuar me ish-krerët e UÇK-së.  Ai ka konstatuar se institucionet e Kosovës nuk janë të kënaqura me zvarritjet e procesit kundër ish-komandantëve të UÇK-së nga Gjykata Speciale në Hagë. Shkojmë si institucione që përfaqësojmë republikën tonë. Shkojmë që të shohim si trajtohen. Duket qartë se në disa aspekte ata apo shkelin të drejtat e tyre. Ata po i afrohen kohës 2-vjeçare të paraburgimit dhe s’është bërë asgjë. Nuk u është siguruar as mbrojtja e tyre në liri. Jemi të shqetësuar si institucione. Do flasim me zotërinjtë Thaçi, Selimi, Krasniqi dhe Veseli për këto çështje”, thekson Konjufca, duke u përmendur madje edhe emrat, ndoshta me lejen e Albin Kurtit dhe Vjosa Osmanit.

Kjo deklaratë mujshare e prepotente e Glauk Konjufcës, tregon më së miri raportin dhe mendësinë  që ka ai me të burgosurit e Gjykatës Speciale.  Duke qenë tani në krye të Kuvendit, ai i jep vetës të drejtë të tregohet si njeri që ka edhe përgjegjësi për të gjithë qytetarët, madje edhe për ata në Hagë, me qëllim për t iu treguar se kush i udhëheq institucionet dhe kush iu del zot atyre institucioneve, pavarësisht qëndrimit të tij individual me të paraburgosurit.  Konjufca, Kurti as zonja Osmani nuk kanë bërë të ditur se kanë ndërruar diçka në qëndrimet e tyre, por ja që e do puna e pozita e pushtetarit “të drejtë e të përgjegjshëm” të interesohet për të gjithë qytetarët.

Konjufca, mendon se do të përfitojë politikisht me këtë vizitë, pikërisht në kohen e acarimit të marrëdhënieve të veteranëve të UÇK-së me institucionet qendrore, por vizita e tij pikërisht në këtë situatë, nuk do të thotë se ai ka një qëndrim më liberal ndaj UÇK-së dhe krerëve të saj. Ai asnjëherë deri tani nuk është distancuar nga Albin Kurti e Vjosa Osmani, që janë betuar se kurrë nuk do të përmendin as emrat e tyre. Edhe ai me rastin e publikimit të lajmit për vizitën e sotme ka thënë se po shkon t i vizitojë “zotërinjtë Thaçi, Selimi, Krasniqi dhe Veseli”.

Konjufca mbase edhe do të takohet me të gjithë të arrestuarit e  të dënuarit, por asnjë dobi nuk do të kenë asnjëra palë, sepse  kjo është vizitë, në përpjekje për të mbuluar atë që mbulohet dot, vizitë për favore politike, vizitë për mendje të madhe, prepotencë e naivitet, pasi dihen mirë qëndrimet politike të Kurtit, Osmanit e Konjufcës në raport me krerët e luftës, veteranët dhe UÇK-në në përgjithësi.

Të tregosh interesim institucional për krerët e UÇK-së në Hagë, pas një viti e gjysmë qeverisje, kjo nuk do ndonjë koment.

Të injorosh të drejtat elementare, legjitime njerëzore të veteranëve për të gëzuar atë që e gëzojnë në çdo shtet të botës, të përpiqesh të shkaktosh përçarje në mesin e tyre, të injorosh vendimet paraprake të komisioneve qeveritare, dhe pastaj të shkosh në Hagë sa për sy e faqe, këtë nuk e bëjnë njerëzit e mençur as të ditur. Këtë e bëjnë naivët, fodullët, mujsharët, papagajtë e politikës.

Vizita e Konjufcës  në  Hagë është si ajo fjala e popullit: Shko e eja si Adem Peja, qoftë edhe me nëntekstin historik, në rrethanat kur është krijuar kjo thënie. 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …