RKL: Disa gazetarë hulumtues të BIRN-it në rolin e hetuesve prepotentë dhe arrogantë

I ashtuquajturi Asociacioni i Gazetarëve Profesionistë të Kosovës, që ka mbledhur në kruzhokun e vet gazetarë me prejardhje ideologjike dhe politike të  ish regjimeve antishqiptare, po bën përpjekje të marrë rolin e hetuesit në raport me institucionet, duke i ndërsyer gazetarët e vetë kundër autoriteteve qeveritare në vend. Ky “asociacion” i fut  hundët kudo dhe shantazhon qeveritarë, madje edhe qytetarët  përmes telefonit duke bërë përpjekje për të marrë qoftë edhe në mënyrë të dhunshme deklarata, apo të kontaktojë me çdo kusht personin e caktuar  pavarësisht se akëcili person  dëshiron  apo nuk dëshiron të flasë për ta, madje as të kontaktojë me një gazetar të BIRN-it, apo me cilin do gazetar tjetër.>>>


 


Ja si interpretohet një shantazh i nivelit të ulët të gazetarit gënjeshtar dhe arrogant, Kastriot Jahaj, i ndjekur penalisht për përhapjen e gënjeshtrave dhe shantazheve. Ky gazetar, del se paska kërkuar me çdo kusht një prononcim nga kryetari i Kuvendit të Prizrenit, Ramadan Muja. “Në pamundësi të takimit me të, gazetari ia ka dalë që ta takojë atë në një restorant, ku edhe i ka kërkuar prononcim rreth dyshimeve të ngritura ndaj tij, thuhet në deklaratën e AGPK-së. “Në atë rast, Muja paska kërcënuar gazetarin duke kërkuar nga ai që të largohej nga aty, ose në të kundërtën do t’ia thyente kamerën”.  Sipas kësaj logjike të gazetarëve të vetëquajtur “profesionistë” kryetari Muja patjetër paska qenë dashur të kontaktojë gazetarin, edhe pse për këtë nuk e obligon asnjë kodeks, asnjë ligj, asnjë rregullore.  Mungesa e gatishmërisë së kryetarit apo cilitdo zyrtar për t’ua bërë qejfin gazetarëve po u konsideruaka “veprim që dëshmon edhe njëherë mungesën e transparencës së institucioneve publike dhe pengesat që u bëhen gazetarëve hulumtues gjatë ushtrimit të profesionit të tyre”. Këtu, nuk është fjala për çdo gazetar, pa dallim, por vetëm për gazetarucët që veten e quajnë “profesionistë” dhe që i përkasin gazetarisë së ashtuquajtur hulumtuese të Rrjetit Ballkanik, të njohur me shkurtesat BIRN, të cilin e drejton Jeta Xharra dhe e cila selinë  e ka në Beograd.


 


Kreu i këtij asociacioni gazetarësh “profesionistë”, BIRN-istë të Beogradit e të Rrjetit Ballkanik, i jep vetes të drejtë madje edhe “ të kërkojë nga Partia Demokratike e Kosovës që të distancohet nga ky veprim, kërkon nga autoritetet përgjegjëse që të trajtojnë kërcënimin e ushtruar ndaj ekipit të “Drejtësia në Kosovë”, si dhe kërkon nga kryetari Muja që të kërkojë falje publike për kërcënimin e bërë”.


Ja si shprehet fodullëku, prepotenca dhe arroganca e gazetarëve, që veten e quajnë profesionistë. Ata për veten e tyre mendojnë se janë  supermenë, para të cilëve duhet të ngrehin duart lart, jo vetëm  zyrtarët, por edhe kreu i shtetit, i Qeverisë dhe i të gjitha institucioneve. Ku e bazojnë këtë qëndrim këta malukatë të kohës sonë, të cilët me praktikën e tillë të ushtrimit të profesionit përngjajnë me spiunët  e dikurshëm të UDB-së, që i futnin hundët kudo. Dallimi është se këta nuk kanë dhëmbë që të kafshojnë, ashtu si dikur kishin inspektorët e Serbisë.  Këta  vetëm mund t’i përjargin dhe mund të shantazhojnë zyrtarët servilë, sidomos disa mendjelehtë dhe fodullë, që duan ta shohin veten nëpër emisione debati, apo nëpër faqe të gazetave.


 


Ja si e percepton botën dhe realitetin e përditshmërisë një gazetar i “kruzhokut” profesionist-birn-ist. Ai mendon se në punën e tij është në radhë të parë hetues-hulumtues,  polic, inspektor, i cili punon për një shërbim të caktuar të një mediumi dhe mundohet me çdo kusht të marrë deklaratë nga zyrtari i apostrofuar. Në rast se zyrtari nuk dëshiron të kontaktojë, atëherë ky e ruan kudo, i shkon prapa me ditë të tëra, duke e ndjekur kudo, madje edhe në rrugë për në WC, krejt derisa ta takojë “viktimën” i cili sipas “kodeksit të gazetarëve birnistë”, për hir të transparencës së shpifur, u dashka që patjetër t’ia plotësojë dëshirën për bisedë apo intervistë, edhe nëse zyrtari  nuk dëshiron të komunikojë, për shkak se nuk ka kurrëfarë obligimi ligjor të përgjigjet para gazetarit, aq më tepër në rrugë, në vendet publike dhe gjatë kohës së pushimit të tij.


 


Gazetaria e ashtuquajtur hulumtuese në Kosovë, e cila është pjellë e BIRN-it, jo vetëm që nuk është fare hulumtuese, por në radhë të parë është gazetari arrogante, agresive, shantazhuese, gënjeshtare, sensacionaliste, zhurmuese, fodulle, naive, perverse, antikombëtare  dhe aspak profesioniste. Sepse po të ishte me të vërtetë profesioniste do ta kishte për turp, që në çdo prononcim të vetëdeklarohet se qenka e tillë. Gazetarët e Jeta Xharrës dhe të  ashtuquajturit “profesionistë” janë të njohur në Kosovë sidomos me përhapjen e gënjeshtrave kundër ushtarëve të UÇK-së, kundër të burgosurve politikë dhe kundër të gjitha shtresave liridashëse të vendit tonë. Ky segment i gazetarisë në Kosovës, për nga përmbajtja dhe prejardhja  është mbetje e ish regjimeve, të cilat falë këtij aktiviteti skandaloz, që për çdo ditë helmon opinionin dhe falë servilizmit të disa poltronëve të politikës aktuale, po bëjnë për pjekje ta rikthejnë regjimin serb në Kosovë, bashkim vëllazërimin e dikurshëm, duke krijuar imazhin se “kosovarët” nuk dinë të qeverisin, sepse vendin po e mbytka korrupsioni, krimi i organizuar, mungesa e transparencës, e ligjit etj.


 


Duke qenë se BIRN-i dhe “profesionistët” janë aq të “shqetësuar” për fatin e Kosovës dhe me këtë qëllim kërkojnë “transparencë” nga institucionet, shtrohet pyetja, sa janë vetë këta gazetarë transparentë, sa paguhen, kush i paguan, kujt i japin llogari, për kë punojnë, sa përfitojnë duke i shantazhuar zyrtarët e korruptuar, kush janë këta gazetarë që me çdo kusht duan të paraqiten “profesionistë” dhe cili është qëllimi final i tyre, përderisa ata nuk i përkasin gazetarisë së Kosovës, ndërsa për veten e tyre mendojnë se janë një superstrukturë, gjithsesi e paragjykuar dhe me veprime arrogante.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …