Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Dikur, në të kaluarën po të kritikoje globalizmin komunist apo internacionalizmin proletar të Perandorisë komuniste të Lindjes do të ballafaqoheshe, jo vetëm me reagime, por edhe me ligjin, duke qenë i akuzuar për propagandë armiqësore. Asokohe ishte krijuar bindja se e ardhmja i përkiste socializmit, komunizmit, krijimit të një bote të re, pa kufij, pa shtypës e të shtypur, një botë me lëvizje krejtësisht të lirë të njerëzve, ku do të shuheshin madje edhe antagonizmat shoqërore, edhe kufijtë, etj. Ishte ajo bota ëndërrimtare e sa e sa brezave të proletarëve idealistë, të cilët i bashkonte Internacionalja, si shprehja më sublime e të arriturave ndërkombëtare. Por ëndrra e tillë, e cila zgjati afër 50 vjet, nuk i përballoi dot realitetit. Bota e Lindjes së Kuqe u dëmtua rëndë, por nuk u fundos, sikur kanë dëshirë të mendojnë ëndërrimtarët e Perëndimit. Lindja e kuqe u ripozicionua, sidomos në Kinë dhe në ish-Bashkimin Sovjetik, ku me fitoren e Vladimir Putinit dhe krahut integrist rus, Rusia po e rikthen pozitën e vetë dominuese në Azi, por edhe në botë pas Amerikës. Mirëpo idealet e botës proletare u fundosen në shumë shtete satelite të ish-Bashkimit Sovjetik.
Në mes të Lindjes së Kuqe dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës, madje edhe në aspektin gjeografik, shtrihet Unioni globalist evropian, i cili përbëhet nga 27 shtete, të cilat, marrëveshjet e tyre mes veti dhe në raport me shtetet e tjera i rregullojnë me konsensus, me pajtim të përgjithshëm apo të pjesshëm. BE-ja tani po pretendon të krijojë një baraspeshë politike, ekonomike dhe tregtare mes Lindjes dhe Perëndimit. Fakti se në këtë union bëjnë pjesë disa shtete të forta të Evropës, si Gjermania, Franca, Anglia dhe disa shtete të tjera, ka bërë që ky bashkim shtetesh të funksionojë, pavarësisht stagnimeve dhe problemeve të kohëpaskohshme, pavarësisht dështimeve të para sidomos pas bankrotimit financiar të Greqisë dhe mosmarrëveshjeve të brendshme të disa shteteve të Unionit.
BE-ja nga shqiptarët ëndërrimtarë konsiderohet si një parajsë e premtuar, ku pas anëtarësimit në të, pritet të shtohet begatia, pritet të marrë hov zhvillimi ekonomik i vendit, lëvizja e lirë e qytetarëve pa viza, dhe mundësitë e hapura për të gjetur punë krahu kudo në qytetet, rrugët apo edhe në fshatrat e Evropës.
Politikanët tanë në Tiranë, Prishtinë dhe në Shkup trumbetojnë çdo ditë se hyrja në BE do të jetë fitorja më e madhe historike e shqiptarëve, meqë, atje në Evropë, (ne gjeografikisht jemi pjesë e Evropës) sipas tyre nuk do të ketë kufij dhe shqiptarët do të mund të ndiheshin të bashkuar, edhe pse atyre nuk u pranohet kurrë bashkimi kombëtar, në një shtet, sipas kriterit etnik dhe historik, i tillë sikur vlen për të gjithë popujt e Ballkanit dhe të Evropës.
Trumpetuesit e “parajsës evropiane” kanë të njëjtat paragjykime me trumbetuesit e dikurshëm të “fitores së domosdoshme të komunizmit”.
Gjykuar realisht, politika e BE-së nuk ka qenë as është unike. Ajo zien përbrenda nga kontradiktat e shumta politike, ekonomike, zhvillimore e tregtare. BE-ja përfaqëson interesin e shteteve të fuqishme ekonomike mbi interesin e shteteve të dobëta ekonomike dhe kjo është aq e qartë, sa edhe e tejdukshme, për ata që flasin me gjuhën e fakteve dhe jo me mashtrimet e fushatave zgjedhore.
BE-ja aktualisht përben një unionin ende në fazë eksperimentuese, me shumë dështime në të gjitha drejtimet. Unioni globalist Evropian ndodhet në mes Lindjes dhe Amerikës, për të mos thënë edhe i varur nga të dyja këto vende. Pa fuqinë ushtarake të NATO-s, të cilën e drejton e financon dhe e komandon Amerika, BE-ja nuk do të mund të qëndronte, ashtu sikur nuk bën dot pa gazin rus dhe pa një lidhje të fortë ekonomike e tregtare me shtetet e Lindjes.
E ndodhur mes këtyre dy botëve, Unioni Evropian nuk ka ndërtuar identitet të qartë, meqë luhatet sipas erërave, që fryjnë sa nga Lindja sa nga Perëndimi.
Raportet dhe marrëdhëniet e shqiptarëve me shtetet e Evropës janë të kamotshme dhe si të tilla ato kanë një histori jo të lavdishme, as paqësore. Edhe pse shqiptarët ishin ndër popujt e parë të Ballkanit, të cilët qëndruan trimërisht kundër dominimit të Perandorisë Osmane, ata patën vetëm një përkrahje simbolike nga disa shtete të Evropës. Në kohën kur shqiptarët, me qëllim për të ruajtur aq sa mund të ruhej, në rrethana të dominimit të hovshëm dhe të pandashëm turk, ata në shumicë pranuan islamin dhe nga shtetet e Evropës u etiketuan si tradhtarë të krishterimit. Pavarësisht se ata luftuan kundër Perandorisë, një pjesë e madhe e tyre mbështeti Stambollin dhe u bë pjesa e saj vitale, sidomos ushtarake. Në kushte dhe rrethana të tilla, shqiptarët nuk mund të vepronin ndryshe, ashtu sikur edhe sot nuk po arrijnë të bashkohen në një shtet, sepse këtë nuk e lejon Brukseli, për hir të shteteve të krishtera sllave e greke. Pas çlirimit nga Turqia në vitin 1912 bashkimin e shqiptarëve nuk e kishte lejuar Evropa për më keq i kishte privuar ata madje edhe nga të drejtat elementare njerëzore, duke i lënë në mëshirë të barbaroidëve sllavë dhe duke i hequr Shqipërisë dy të tretat e trojeve të saja etnike.
Pesë shtete të Evropës, të cilat nuk e kanë pranuar pavarësinë e Kosovës kanë shumë me tepër fuqi në vendimmarrje karshi vendit tonë, sesa 22 shtetet, që e kanë pranuar pavarësinë, në mënyrë verbale sa për sy e faqe.
Si shpjegohet kjo?
Çfarë demokracie na qenka kjo?
Apo ndoshta pranimi i pavarësisë së Kosovës nga këto shtete ka qenë, sa për të mos ia prishur Amerikës, e në anën tjetër kanë mjaftuar pesë shtete, të cilat po bëjnë përpjekje, që me çdo kusht Kosova të futet sërish nën sovranitetin e Serbisë. Presioni sistematik, që Brukseli zyrtar i ka bërë dhe po i bën Kosovës për të pranuar të gjitha kërkesat e Serbisë, është presion i panjerëzishëm, i turpshëm, skandaloz dhe në esencë antishqiptar. Po ashtu ka qenë dhe është i turpshëm dhe i papranueshëm edhe qëndrimi servil dhe skllavërues, në një masë të madhe edhe shantazhues i politikanëve shqiptarë ndaj presionit të BE-së gjatë procesit të bisedimeve me Serbinë, e cila jo vetëm që nuk e ka ndryshuar politikën e vet antishqiptare, por ajo shprehet për ditë e më agresive, ashtu sikur në kohën e Milosheviqit, duke dënuar intervenimin e NATO-s, ndaj Serbisë, e cila kishte për qëllim zhdukjen fizike të të gjithë shqiptarëve të Kosovës.
Pesë shtetet e BE-së, të cilat së bashku me Serbinë, por e mbajnë peng pavarësinë e Kosovës, nuk mund të bënin asgjë në këtë drejtim, po të mos e kishin përkrahjen e heshtur të 22 vendeve të tjera, madje edhe të Gjermanisë, të cilat edhe pse e kanë pranuar shtetin e pavarur të Kosovës, insistojnë që dialogu me Serbinë të përmbyllet, duke marrë në konsideratë të gjitha kërkesat e Beogradit, për shkak se Serbia është shumë më e rëndësishme për Brukselin, sesa Kosova.
Po të mos e kishte bekimin e heshtur të shteteve të BE-së, Serbia nuk do të mund të vepronte sipas motos, BE-në dhe Kosovën. Drita e parë e gjelbër për Serbinë në këtë drejtim është rikthimi i fusnotës e cila nënkupton statusin e pazgjidhur të vendit tonë duke u bazuar në Rezolutën 1244 të KS të OKB-së.
Që fusnota, në identifikimin zyrtar “Kosovo”, nuk është fjollë bore, as nuk shkrihet dot nga ngrohja globale, nuk është madje as e vdekur, më së miri e dinë ata që e kanë pranuar si të tillë, sepse këtë e di krejt bota, e dinë edhe politikanët shqiptarë, që e kanë futur kokën në zall, si struci.
Bashkimi Evropian, nuk po mësohet dot me pavarësinë e Kosovës, pavarësi për të cilën shqiptarët kanë investuar djersën dhe gjakun e tyre, ndërsa Amerika dhe bota përparimtare e demokratike kanë dhënë kontributin e tyre human, në parandalimin e një tragjedie edhe më të madhe njerëzore.
(Historiku i shkurtër i BE-së)
Guri i themelit për krijimin e Bashkimit Evropian u vendos nga Ministri i Jashtëm Francez, Robert Schuman, në deklaratën e tij të 9 majit të vitit1950, në të cilën ai parashtroi idenë e përpunuar më parë me Jean Monnet për bashkimin e industrive evropiane të qymyrit dhe të çelikut. Sipas tij, kjo do të përbënte një nismë historike për ndërtimin e një “Evrope të organizuar dhe vitale”, pa të cilën paqja në botë do të ishte e pamundur. Plani Schuman u bë realitet me nënshkrimin, në Paris, të Traktatit Themelues të Komunitetit Evropian të Qymyrit dhe Çelikut më 18 prill të vitit1951. Në nënshkrimin e traktatit merrnin pjesë Gjermania, Franca, Belgjika, Italia, Holanda dhe Luksemburgu. Një tjetër zhvillim i rëndësishëm erdhi disa vjet më vonë me Traktatet e Romës, të 25 marsit të vitit1957, të cilat krijuan Komunitetin Ekonomik Evropian dhe Komunitetin Evropian të Energjisë Atomike (EUROATOM). Këto komunitete filluan nga puna me hyrjen në fuqi të traktateve më 1 janar të vitit1958. Krijimi i Bashkimit Evropian me Traktatin e Mastrihtit shënoi një hap te mëtejshëm në rrugën e bashkimit politik të Evropës. Megjithëse ky traktat u nënshkrua më7 shkurt të vitit 1992, një numër pengesash gjatë procesit të ratifikimit (miratimi nga qytetarët e Danimarkës vetëm pas një referendumi të dytë ; procesi gjyqësor në Gjermani për deklarimin antikushtetues të miratimit), bënë që Traktati të mos hynte në fuqi deri më 1 nëntor të vitit1993. Traktati i Mastrihtit i referohet vetvetes si “një fazë e re në procesin e krijimit te bashkimit akoma më të ngushtë ndërmjet popujve të Evropës”. Krahas një numri ndryshimesh për Traktatet e Komunitetit Evropian dhe Euro-atomit, ai përmban edhe instrumentin për krijimin e Bashkimit Evropian – procesi për krijimin e së cilit ende konsiderohej si i papërfunduar. Traktati përbën hapin e parë në rrugën drejt krijimit të një sistemi kushtetues Evropian, në të cilin do të përfshihen edhe vetë komunitetet.
Bashkimi Evropian mori një zhvillim të mëtejshëm me Traktatin e Amsterdamit, i cili u nënshkrua me 1 tetor të vitit1997 dhe hyri në fuqi më 1 maj të vitit1999 pas ratifikimit nga të gjitha shtetet anëtare. Traktati i Amsterdamit ka modifikuar përmbajtjen e Traktatit të Mastrihtit në pesë fusha kryesore :
liria, siguria dhe drejtësia,
qytetaria e Bashkimit,
politika e jashtme,
institucionet e BE-së.
Gjatë samitit të Nicës, më 7-11 dhjetor2000, kryetarët e shteteve dhe të qeverive si dhe ministrat e jashtëm të shteteve anëtare, pas një maratone të gjatë bisedimesh, ranë dakord për miratimin e një kushtetute për Bashkimin Evropian. Traktati i Nicës përmban dispozita mbi ndarjen e pushteteve dhe procedurat vendimmarrëse të BE-së. Traktati u miratua në mënyrë përfundimtare nga qeveritë e shteteve anëtare, më 26 shkurt të vitit 2001, datë kur u nënshkrua nga ministrat e jashtëm. Pas kësaj, hyri në fuqi më 1 shkurt 2003, pas ratifikimit nga parlamentet e të gjitha shteteve anëtare.
Institucionet e BE-së janë:
Këshilli Evropian,
Këshilli i Ministrave,
Parlamenti Evropian,
Këshilli i Bashkimit Evropian,
Komisioni Evropian,
Gjykata Evropiane e Drejtësisë. (Vikipedia)
