Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
– Po çka hanë peshqit e mëdhenj, zonjë?
– Hanë peshq të tjerë më të vegjël.
– Po këta peshq të tjerë më të vegjël, çka hanë?
– Ata hanë peshq të tjerë, që janë edhe më të vegjël.
– Mirëpo këta, që janë fare-fare të vegjël, çka hanë?
– Ata, fare-fare të vegjël, nuk hanë asgjë, janë mësuar të rrojnë pa ngrënë!
(Orhan Hançerliogllu)
Qeveria më e shtrenjtë dhe më e madhe me ministri e kabinete, në vendim më të varfër të Evropës, sikur është Kosova, nuk është paradoksi i vetëm, nëpër të cilin po kalon vendi dhe populli i saj, gjithnjë i varfër dhe i shfrytëzuar deri në palcë nga qeveritarët, dje nga qeveritarët pushtues e sot nga këta, tanët, të cilët për më tepër nuk harrojnë të na tregojnë për çdo ditë kontributin që kanë dhënë në çlirimin e vendit, mbase edhe për të arsyetuar se mu për atë kontribut u dashka edhe të na qeverisin.
Nuk mohohet fakti se lufta në Kosovë dhe fitorja mbi armikun shekullor serb, solli ndryshime e kthesa të mëdha në shumë segmente të jetës, por nuk solli ndonjë mirëqenie për popullatën shumicë, e cila si gjithnjë ka paguar dhe paguan me kurriz, çdo qeveri e aparat shtetëror.
Të gjithë në Kosovë e dinë sa është buxheti i shtetit për dy milionë banorë, një buxhet që grumbullohet vetëm nga taksat e doganat, nga tatimet që paguajnë firmat e ndërmarrjet dhe një përqindje nga shitja e pamëshirshme e pronave të vendit, e cila konsiderohet si pronë shoqërore.
Qe nga Qeveria e parë e pas luftës, e deri te kjo e fundit më e kushtueshmja dhe më e fryra me zyrtarë partiakë, nuk kemi parë ndonjë interesim për zhvillim të njëmendë ekonomik të vendit me faktin se zhvillimi në radhë të parë varet nga stabiliteti shoqëror, dhe shprehet si mungesë e sigurisë për investitorë të huaj, mungesë e projekteve të njëmendta ekonomike, që mundësojnë vendin të zhvillohet duke u bazuar në radhë të parë në resurset e veta, të cilat janë mjaft të pasura, por të cilat shfrytëzohen në radhë të parë nga Qeveria në pushtet. Po ashtu edhe kërcënimet konstante që vinë nga Serbia, e cila po e mbanë peng edhe pavarësinë e Kosovës dhe procesin e lënë në gjysmë të njohjeve nga vende të botës, kanë një ndikim stagnues në të gjitha segmentet zhvillimore.
Serbia në aspektin ekomomik e sidomos në atë tregtar ende e ruan dominimin kolonialist në Kosovë, meqë më shumë se 60 për qind e mallrave që shpenzohen në vend tregtarët tanë i blejnë së Serbi, madje ata blejnë edhe mallra krejtësisht të skaduara, me çmime krejt të ulëta dhe i shesin në Kosovë e në Shqipëri me çmime konkurruese të tregut. Këta mercenarë ekonomikë të vendit kanë lidhjet e tyre me krerët më të lartë të politikës, të Qeverisë dhe të institucioneve, meqë për këtë tregti me leverdi të shumanshme paguajnë edhe haraç, si atë që quhet i ligjshëm, në formë doganimi e tatimi, por edhe atë pjesë që i takon tregtisë së nëntokës, e cila shpërndahet përmes klasës së sekserëve dhe përpjesëtohet në të gjitha segmentet e përfitimeve.
Kot flitet për korrupsionin në një shoqëri që pretendon të jetë kapitaliste, sepse alfa e diferencimit të saj klasor është vetë korrupsioni, pasurimi përmes aprovimit paraprak të ligjeve, apo përmes nxjerrjes së ligjeve nga vetë ata që ia përshtatin vetes dhe klasës në pushtet.
Kush mund ta pengojë Qeverinë t’ i rrisë pagat edhe tre qind për qind, kur kjo bëhet me kërkesë të saj dhe me miratim të Gjykatës Kushtetuese, e cila po ashtu merr tagrin e vet në këtë lojë të pistë të manipulimit të ligjeve, mbi kurriz të popullit, në të kundërtën po të mos ishte edhe vetë përfituese e parasë së popullit, ajo nuk do ta aprovonte rritjen qind për qind të pagave të zyrtarëve.
Natyrisht se askush nuk mund ta pengojë këtë rritje enorme të pagave, sepse është vetë Qeveria që bën ligje, i miraton i zbaton dhe nuk i jep llogari askujt, dhe, pse t i japë llogari popullit, kur kjo kategori përçmohet sipas asaj parullës reaksionare e cinike: “Populli im, kafsha ime e mjerë që je mësuar të më mbash mbi shpinë”.
Të tillë e konsiderojnë popullin këta kapitalistët e rinj të Kosovës, të cilët edhe ashtu janë deklaruar të djathtë dhe urrejnë barazinë si frazeologji marksiste e komuniste. Socialdemokratët e të majtët e Kosovës, ende janë në djep, megjithëse as këta nuk shpalosin dot program të barazisë, sepse e dinë se kjo nuk i shkon për mide Brukselit dhe botës në perëndim.
Rreshtimi ideologjik i partive të majta duket se më shumë po bëhet për konsum politik dhe për të iu ngjallë shpresë, shpresëhumburve, atyre që me shekuj janë krijuar për të qenë të shtypur e të nënshkruar, përderisa pranojnë pozitën e robit. Në novelën, “Peshq të mëdhenj” të shkrimtarit, Orhan Hançerliogllu, është përshkruar për mrekulli një realitet shoqëror mbizotërues në shtetet e brishta e të pa qëndrueshme politikisht e ekonomikisht, sikur është sot Kosova.
Ja sa për ilustrim një dialog i shkurtër mes një vajze të vogël dhe zonjës së saj.
– Po çka hanë peshqit e mëdhenj zonjushe?
– Hanë peshq të tjerë, më të vegjël.
– Po këta peshq të tjerë, më të vegjël, çka hanë?
– Ata hanë peshq të tjerë, që janë edhe më të vegjël.
– Mirëpo këta që janë fare-fare të vegjël çka hanë?
– Ata, fare-fare të vegjël, nuk hanë asgjë, janë mësuar të rrojnë pa ngrënë
Dhe ja si ilustrohet, në rastin tonë, në praktikë kjo logjika e peshkut të madh që e ha të voglin.
Ministria e Bujqësisë në Kosovë dhe Qeveria përgjithësisht u jep shpërblime atyre fshatarëve që kanë më shumë se një hektarë tokë pune. Ata që kanë më pak se një hektar dhe që janë pjesa dërrmuese e fshatarësisë së varfër, me vetë faktin se kanë pak tokë, nuk ndihmohen edhe kur mbjellin, apo kur bëjnë përpjekje të mbajnë ekonominë familjare me aq sa arrijnë.
Shteti kapitalist i Kosovës i lejon malverzimet, abuzimet e pronarëve që kanë shumë prona, të cilat ata i marrin në shërbim dhe përnjëherë marrin grantet për ato prona. Ai që i ka pesë, dhjetë apo 20 hektarë tokë, mund të marrë kredi afatgjate, pa ose me kamatë krejt të vogël, dhe merr po ashtu shumë maksimale për një grant që mund të arrijë në disa dhjetëra mijëra euro.
Ja si e ha peshku i madh të voglin.
Fshatari që ka 99 ari tokë është i barabartë për tatim, tatim në pronë, për taksa e të gjitha të tjerat, por nga shteti nuk merr asnjë euro, sepse shteti është i atyre që kanë shumë, i të pasurve, të cilët ia rrisin pagat vetes, aq sa konsiderojnë se u takojnë, pavarësisht sesa punë bëjnë.
Është për keqardhje që nga 100 zyrtarët e lartë, ministra, zëvendës-ministra, koordinatorë, qeveritarë të lartë, përfitues të pagave dyfish, vetëm dy ministra nuk pranojnë të marrin pagat e dyfishuara. Ja në çfarë niveli ndodhet solidariteti mes zyrtarëve dhe popullit. Ai që merr shumë lavdërohet nga Qeveria, e ai që nuk pranon të marrë dyfishin, nënçmohet e injorohet.(!)
Shembulli tjetër, krejt i thjeshtë, vetëm një nga 100 të tjerë.
Qeveria ka vendosur që taksën për mediumin që quhet publik, Radio-Televizioni i Kosovës, por që është politik, ta inkasojë dhunshëm përmes faturave të rrymës, vendim i cili në të kaluarën ishte hequr, duke qenë i trajtuar si ligj që shkel të drejtat e njeriut, sepse kushtëzimi me pagesën e energjisë elektrike është kushtëzim arbitrar, diktatorial.
Dhe tani ky peshku i madh që quhet “RTK” u merr taksa qindra radiove, televizioneve dhe medieve të Kosovës. Kjo shpikje bëhet sepse tre krerët më të lartë të Shtetit, pastaj 30 të tjerët që vinë pas tyre, e ata të radhës së tretë, atje i kanë zënë me punë bijtë e bijat, gratë, nuset e hallat, të afërmit, militantët e partive dhe tërë një armatë, që nuk punojnë fare por marrin paga rregullisht.
Ky shembulli i dytë i pasurimit mbi kurriz të popullit është shembull i periudhës së shfrytëzimit modern, kur edhe nëse nuk e shikon kurrë RTK-në, e cila me filma e pamje pornografike shkel edhe moralin e familjes, duhet të paguash 50 euro në vit.
Dhe, mjerisht populli me mentalitetin e robit, nuk pyet shumë. Logjikon me logjikën e skllavit, sepse për ato tri katër euro në muaj pushteti ia ndërpret rrymën edhe nëse e paguan atë, aq sa shpenzon.
Ja se çfarë shpikin “bijtë dinakë” për të jetuar e mbijetuar për t’ u pasuruar e stër-pasuruar me tërë klasën sunduese, gjithnjë mbi kurriz të atyre peshqve, fare-fare të vegjël, që nuk hanë fare, por vazhdimisht janë pre e atyre që janë më të mëdhenj dhe që zhvatin e të grabisin në çdo mënyrë të mundshme.
Të ngresh kokë, të ngrihesh e të protestosh të thonë se po i ndihmon Serbisë për ta destabilizuar vendin, pikërisht sikur atëherë kur Ibrahim Rugova, kërkonte Interpolin t i arrestonte ata që kryenin sulme kundër policisë së Serbisë dhe për të cilët paragjykonte se ishin dorë e zgjatur Beogradit, me qëllim që ta prishin rendin e qetësinë e delirit ku ai me të vetët e kishte katandisur popullin, në Kosovë.
Të ngrihesh kundër pushtetit që të plaçkit hapur dhe që krekoset se ka krijuar qeverinë më të madhe dhe më të pasur në vend, jo vetëm që është e lejueshme, por është edhe e domosdoshme, jo duke pritur deri kur zullumi të këputet nga trashja, por për të mos lejuar që ai zullum barbarie, të majmet, të trashet e të stërtrashet.
Zullumçarët, kanë marrë me kohë të gjitha masat. Ata kanë blerë qetësinë sociale me para për rreth 50.000 të quajtur veteranë të luftës, i kanë blerë me euro të gjithë krerët sindikalë, me ndihmën e AKI-së zbulojnë e mbajnë nën kontroll çdo lëvizje sociale duke e degjeneruar që në fillim dhe ecin e ecin për në rrethin e fundit të maratonës së tyre të pafytyrësisë, në stilin e bizantinit lindor: “Haja qenit, pija qenit, tash i bimë karadyzenit”.
“Zullumi nuk këputet prej së trashi”, kjo është shpikje e etërve dinakë të pacifizmit shekullor shqiptar, sepse porosit të nëpërkëmburit e skamnorët të presin, sepse thonë se vjen dita kur zullumqarin nuk e duron as Zoti. E Zoti i madh ndodhet diku larg dhe çuditërisht gjithnjë e ka harruar dhe e harron fukaranë, atë peshkun fare-fare të vogël që është mësuar të jetojë edhe pa ngrënë.
