EULEX-i

Skënder Jashari: Vazhdon gjykimi politik i EULEX-it, kundër Grupit të Lëvizjes së Lirisë, “Grupi i Dobrosinit”

Gjatë  vitit  2012,  në  fshatin Dobrosin  komuna e  Bujanovict,  sulmohet punkti policor i policisë së  Serbisë, ku  në rastet e   sulmeve  kishte  patur edhe  njësi të xhandarmërisë. Gjatë  vitit 2012  arrestohemi,  me  akuza politike, të porositura-shantazhuara  nga Ivica Daçiq, drejtuar  EULEX-it, që  “ nëse nuk  arrestohen  sulmueit  profesionitë ne ( Serbia) do  tërhiqet nga  dialogu…”. EULEX-i përmes  prokurorit Maurizio Salustro, kinse me infon  e spiunit  të  Serbisë  të  njohur tashmë edhe  nga ne të  dënuarit), fillon procedurën  penale! Gjykim politik, i  dëshmuar dhe i faktuar nga një pjesë  e  mirë  e  neve të   dënuarve( e veçmas nga unë), vazhdimisht  ishte i tillë, madje  edhe  kryetari i trupit gjykues Arkadiusz  Sedek,  me  rastin e  shpalljes së  dënimit më  16.10.2013, decidivisht  shprehet:” dënoheni për shkak të ruajtjes së paqes dhe stabilitetit  në  Ballkan”. Më 19 prill 2016, Gjykata Supreme e Republikës së Kosovës, në lëndën  PML-241/15, nxjerr  aktgjykim  ku shfajëson  grupin e  Dobrosinit( të Lëvizjes së Lirisë), që të  gjithë pjestarët  e  kësaj  grupe: Skender e Valon Jashari, Gazmend  Lakna, Gazmend Xhemshiri, Enver Musolli, Abdulla Zogaj, Muhamed Aliu, Skender Selmani. Të dënuar  me  dënim  politik, për   “nxitje të  luftës  guerile  në  Luginë  të Preshevës”, në 16.10.2013 nga Gjykata  Themelore në  Gjilan, me dënime  drakonike. E njejta  vazhdoi në Gjykatën e  Apelit, e  cila  rrëzon  akuzën për  kryerje të aktit terrorist, mirëpo  dënimin për  atë vepër  penale, nuk i hiqet  fare. Nga 01.07.2012,  deri më  31.05.2016,   mbahemi si të  paraburgosur, pastaj të  burgosur politik,  askush: as Gjykata  Supreme,  Gjykata  e Apelit, Dhoma e  Gjyqtarëve të EULEX-it, Prokuroria Speciale  e Republikës së Kosovës, Këshilli Gjyqësor dhe  ai  Prokurorial i Kosovës, QKMRT, KMDLNJ, Avokati i Popullit, Ministria  e  Drejtësisë-Zyra për të Drejtat  e njeriut, Zyra  për të  drejtat  e  njeriut  në EULEX, Zyrtari i EULEX-it për  mbikqyrjen e   burgjeve, etj etj nuk kanë reagu me rastin  e  shkeljeve të  të  drejtave tona( deri edhe  kërcënimet  me  jetë   që  më  janë  bë, sulmet nga njerëz të  caktuar  të  dirigjuar  nga Serbia)! Në  vitin 2014,  në  Qendrën  Korrektuese  në  Dubravë-QKD, por edhe  në  Qendrën  e Paraburgimit në  Gjilan- QPGJ dhe Qendrën  e Paraburgimit në  Lipjan-QPL, për tërë  mediatizimin e   keqpërdorimeve dhe  barbarive kundër  të të  drejtave të  të  burgosurve, vetëm  gazetarët(  e caktuar)  i kanë  publiku- asgjë  më  shumë  asnjë  institucion tjetër s’ka bë!

Më  17.05.2016, më  dorëzohet aktgjykimi i Gjykatës Supreme të Kosovës ( PML-241/15), derisa për  një  muaj  e  ca mbahemi në  statusin  e të “ rrëmbyerit”, pa  asnjë  vendim  gjyqësor, në  shkelje  flagrante të Kodit të Procedurës Penale të Republikës së Kosovës. Pas presionit të  ushtruar  mbi  EULEX-in,  më  jepet  njoftimi, që  më 30.05.2016, do mbahet  seancë në lidhje  me  caktimin e  masës së sigurimit të prezencës së të  pandehurit! Më 31.05.2016, lirohemi të   gjithë  ne, që  na  kishte  mbetur  dënim ( pra të cilët  kishim  burgim mbi  4 vite  burg).

Nga 31.05.2016 deri më  sot, më  31.08.2016, nuk  është  mbajtur  asnjë  seancë gjyqësore! Ndërsa sot,  mbahet  seancë, ku për  fat  të keq  shihet ende  spektakli politik që është  bë edhe më përpara në këtë  lëndë.

Trupi  gjykues, i përbërë  nga  gjyqtarë vendor, më  në  fund  kalon  në  kompetencë  të tyre! Ndërsa prokurori special, qëndron  ende  prokuror i EULEX-it.

Po ky prokuror special i EULEX-it, vje  nga  vendet  ish  anëtare të  Bashkimit Sovjetik! Që për një  fakt  të  tillë,  kam  kundërshtu  disa  herë gjatë   procedurës  gjyqësore, si  në Gjykatën  Themelore ashtu edhe në Gjykatën  e Apelit- por qëllimisht i  heshtnin!

Prokurori special i EULEX-it, edhe përkundër  faktit që  Gjykata  Supreme  e Republikës së Kosovës,  me  aktgjykimin  PML-241/15, kishte   urdhëru  që  s’mund të   gjykohemi  për  veprat penale për të  cilat   ajo na  shpall  të  pafajshëm, ndësa ende  tenton ti  vazhdoj  me po të  njejtat  pika të  akuzës në këtë  rigjykim. Prokurori special i EULEX, tregon që  ka  motiv të  qartë politik dhe armiqësor, që  del edhe  kundër  aktgjykimit  të  Gjykatës Supreme.

Në ditët  në   vazhdim, do publikoj edhe  materiale të tjera që  inkriminojnë këtë  prokuror special të EULEX-it, si i motivuar politikisht dhe  me  armiqësi të thekësuar!

Për fat të keq,  EULEX-i do duhej të vendoste  drejtësi, këtë  nuk është  duke  e bë!

Brenda tij  lulëzon  mafia,  krimi i organizuar,  korrupsioni, shit-blerja e drejtësisë, dhënija  e informatave Shërbimeve sekrete  Serbe,  gjykime politike-ndikim politik në  gjyqësi, etj etj.

Në EULEX, s’duhet të pranojmë  asnjë  person  nga  vendet tjera, pos  nga SHBA, Britania e  Madhe, Gjermania etj, e  asesi nga  vendet që kanë  qëndrime  jomiqësore a edhe  armiqësore ndaj  shtetësisë së Republikës së Kosovës! Aq më pak, të jenë  nga  vendet  slave, qoftë  të  Ballkanit  apo  të  Europës lindore!

 Skender Jashari, i burgosur politik nga EULEX-i, në Grupin e  Lëvizjes së Lirisë ( të njohur  si Grupi i Dobrosinit)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …