Xhevat Bislimi: Isa Mustafa vazhdon të vjellë përçarje dhe helm

Kryeministri ilegjitim dhe antikushtetues, Isa Mustafa (ilegjitim dhe i dhunshem ishte edhe ne kohen e Rrahman Morines-Serbise), po vazhdon te kontribuoje ne thellimin e paragjykimeve per vrasjen e Enver Malokut dhe te disa politikanëve të tjere te LDK-se per qellime politike-partiake, sipas tyre, vetem pse mendonin ndryshe!! Ai shprehu gjithe ngazellimin dhe miratimin e tij edhe per Gjykaten Speciale!! Isa Mustafa dhe klani i tij i jugonostalgjikeve per qellimet e tyre te ulta partiake dhe antishqiptare po manipulojne edhe me ndjenjat e familjareve te tyre!! Ndricimi i ketyre vrasjeve do t’i bente mire klimes politike dhe do t’ua hiqte nga dore kete karte te shemtuar qe po e tundin per t’ua mbushur mendjen te huajve se LDK-ja ishte viktime e shqiptareve dhe jo e Serbise!! Me Serbine nuk kishte asnje problem LDK-ja!! Turp e faqja e zeze!! Ketyre deklaratave te Ise Mustafes u bene jehone edhe mediet e tij qeveritare, te cilat nuk e thane asnje fjale per Heronjte e Kombit, Rexhepin e Nuhiun!! Mor po te kujt jane keto medie?!! Apo edhe keto medie dhe padronet e tyre ishin viktima te shqiptareve, ndersa me Serbine nuk kishin asnje problem!! 


Lexova nje reagim te motres se Heroit te Kombit, Afrim Zhitia, i cili bashke me Heroin Fahri Fazliun, kishte rene me arme ne dore ne Prishtine, duke luftuar me forca te shumeta policore… Sadetja, me te drejte paska pyetur Isa Mustafen: Po vrasjet e vellezerve dhe te bijve tane, qe u bene ne kohen tende, kush do t’i ndriqoje? Bijte dhe bijat me te mira te popullit shqiptar ne Kosove dhe ne viset e saj rane ne ballafaqim me Jugoserbine ne kohen qe me Jugoserbine ishte edhe Isa Mustafa dhe klasa e tij jugopolitike. Mijera te tjere vuajten vite te tera burg e tortura cnjerezore nga shteti pushtues me te cilin ishte edhe Isa Mustafa dhe klasa e tij jugopolitike. Prandaj, Isa Mustafa dhe klasa e tij jugopolitike ishin dhe jane pergjegjes dhe fajtore ose bashkefajtore per torturat, ndjekjet, vujatjet, largimin nga shkolla, nga puna dhe nga vendi, burgimin dhe vdekjen e qindra mijera shqiptareve… Gjykata Speciale (jo nga te huajte, por nga Republika e Kosoves) do te duheje per ndricimin-zbardhjen e ketyre vrasjeve, ndjekjeve, torturave, burgimeve dhe demeve tjera morale e materiale… Apo jo, bashkekombes? Une dhe shoket e mi, brezi im, te perndjekur, te denuar me shume vite burg, te torturuar, te larguar nga studimet, nga shkollat, nga puna dhe nga vendi e sidomos, shume shoke tanet, shume bije te ketij populli shqiptar u mbyten ne torture, u vrane dhe u zhduken pa nam e pa nishan ketu ne token tone dhe ne vende te huaja… E pra, une dhe shoket e mi-brezi im dhe ata me te moshuar se ne, i njohin me emer e mbiemer shumicen e atyre qe na denoncuan, te atyre qe erdhen ne shtepi e na bastisen dhe arrestuan, te atyre qe na torturuan, te atyre shqiptarezezeve qe na akuzuan e denuan me shume vite burg dhe, nuk kerkuame dhe nuk po kerkojme hakmarrje, sepse donim dhe duame lirine e Kosoves shqiptare dhe te cdo pellembe te pushtuar te Shqiperise nga fqinjet shoviniste, sepse donim dhe duame t’u hakmerremi pushtueseve dhe atyre qe vrane e masakruan kombin tone per nje shekull (pa u kthyer edhe me shume ne histori…), t’u hakmerremi atyre qe copetuan e ricopetuan tokat e Shqiperise e jo sahalepiresve te tyre shqipfoles… Ka shume shoke, bashkeveprimtare e bashkeluftetare qe u vrane ne kohen tuaj!! Ishte dhe eshte plotesisht e drejte qe pas luftes dhe sot e gjithe diten te kerkojme nga ti Isa Mustafa dhe nga kompania jote shpjegime:


Kush i vrau vellezerit Gervalla dhe Kadri Zeken?


Kush i vrau Afrim Zhitine e Fahri Fazliun?


Kush i vrau Rexhep Malen e Nuhi Berishen?


Kush i vrau Nebih e Tahir Mehen ne shtepine e tyre?


Kush i vrau qindra deshmore e heronje te kombit shqiptar?


Cili ishte roli dhe pergjegjesia juaj ne keto vrasje?


Vendimet per ndjekjen, spiunimin, denoncimin, arrestimin, torturimin, denimin dhe vrasjen e rinise, inteligjencies dhe te popullit shqiptar ishin politike dhe ato vendime i merrnit ju, klasa juaj jugotitiste…


I gjithe aparati shteteror represiv varej nga vendimet dhe orientimet e juaja politike-partiake dhe ideologjike, sepse ju ishit parti-shtet… Kjo mund te dokumentohet me dokumentet e juaja te kohes. Ketu nuk dua dhe nuk i fus te gjithe ata shqiptare qe formalisht ishin anetare te LKJ-se ose te apartit represive shteteror antishqiptar, sepse kishte te tille qe u permbajten nga veprimet kriminale antishqiptare… Pra, po t’i hapim keto “karta” do te duheje t’i hapim deri ne fund dhe te gjitha t’i dokumentojme e jo te manipulojme per qellime te uleta partiake-antishqiptare, sic po bene Isa Mustafa dhe struktura drejtuese e LDK-se dje dhe sot!! Po t’u digjeje shpirti kaq shume do te perkrahnit ligjin per pastertine e figures, por edhe hetimin dhe ndricimin deri ne fund te te gjitha rasteve! Mjaft me me keto politika dhe fushata antishqiptare! “Gjella me kripe e kripa me karar (mase)”, thote populli yne i urte.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …