Xhevat Bislimi

Xhevat Bislimi: Ra kjo plagosje dhe u pamë

Plagosja e jugokosovarit, Azem Vllasi, nxori ne siperfaqen e Kosoves shqiptare gjithe llumin e jugonostalgjikeve dhe koloboracionisteve ne krimet kunder popullit shqiptar… Me debatet, me shkrimet, deklaratate, reagimet dhe “trimerite” e tyre sikur donin t’i thonin Kosoves shqiptare se jane ketu dhe me te forte se kurre! Ata po duan te na kujtojne se nuk kane vdekur dhe se nuk kane ndryshuar fare! Jane po ata qe ishin: me mish e me shpirt, me mendje e me zemer me Jugoserbine dhe kunder Kosoves shqiptare! Sic thoshin dikur soji dhe sorrollopi i tyre: “Me Serbine nuk mjafton te bashkohemi vetem me ndryshimet kushtetuese…  Me Serbine duhet te bashkohemi edhe me zemer”! Mirepo, bashkimin, kumbarin dhe dashurine e tyre me Serbine e prishi populli shqiptar me bijte dhe bijat e tij me te mira ne balle.

Prandaj, “klasa” e patrioteve jugosllave te tipit Azem Vllasi u terbuan dhe sulmonin, arrestonin, torturonin, vrisnin e debonin shqiptaret nga Kosova dhe viset e saj me nje zell te papare per t’i “pelqyer” pushtueseve te tokave te Shqiperise! Ne kohen famekeqe te Azem Vllasit dhe te klases se tij titisto-jugokosovare u shqiptuan 250 shekuj (25 000 vite!) burg per shqiptaret qe kerkonin te drejtate e tyre dhe barazi me popujt tjere ne Jugoserbi! U torturuan ne menyren me mizore, u rrahen, keqtrajtuan e u poshteruan 720 000 shqiptare!! U vrane e u mbyten ne tortura mbi 200 shqiptare teresisht paqesor! Ne krye te ketij pushteti ne Prishtine ishte Azem Vllasi, i cili, sipas deshires dhe kerkeses se Serbise, i kualifikoi demonstratat paqesore si “kunderrevolucionare”!! Me kete kualifikim iu hoqen te gjitha “kufizimet” dhe iu dhane te gjitha te “drejtate” Serbise dhe kolabiracionisteve shqipfoles qe te ndjekin, te izolojne, te arrestojne, te torturojne, te mbysin dhe denojne cilindo shqiptare!! Azemi sigurisht qe nuk ka vrar e torturuar me doren e tij ndonje shqiptar! Kete gje nuk e kishte bere as Miloshevici i Serbise.

Por, Azemi ishte ne krye te atyre politikave, te vendimmarrjes, qendrimeve dhe vendimeve represive qe obligonin aparatin e dhunes dhe te terrorit te ndiqte, shtypte, torturonte, terrorizonte, vriste e denonte shqiptaret, sic bente Miloshevici me vone!! Prandaj, eshte pergjegjes i drejteperdrejte per ate terror dhe represion te papare te atyre viteve mbi shqiptaret paqesor… Sic, jane pergjegjes te gjithe vartesit e tij ne strukturat e Lidhjes komuniste (si per ironi edhe partia “demokratike” e Isa Mustafes quhet “Lidhje”!), ne aparatin shteteror te dhunes e terrorit, ne medie -propagande dhe ne fusha tjera te kesaj natyre represive…

Mungesa e nje ligji mbi pastertine e figures (lustracionit), sic bejne te gjitha vendet e civilizuara dhe demokratike) i la te lire keta eksponente te pushtuesit, te dhunes, terrorit dhe krimit qe te ushtronin ndikimin e tyre antishqiptar dhe anti Kosove edhe pas Luftes Antipushtuese-Clirimtare te LPK-UCK-se dhe te kombit shqiptar per clirimin e Kosoves!!! Paraqitjet e tyre publike ne medie, me shkrime e me botime tjera irituan popullin shqiptar qe e perjeton si fyerjen dhe provokimin me te madh “lirine” dhe te “drejten” e tyre per te perhapur idete, konceptet dhe platformat e tyre antishqiptare! Edhe sot, ne Kosoven tone shtet, politiken, propaganden (me televizione, gazeta e portale), edukimin dhe arsimimin, drejtesine, policine, etj. e bejne dhe e drejtojne ata qe ndiqnin, torturonin, denonin e vrisnin shqiptaret e Kosoves!!

Kjo edhe per arsye se lufta nuk shkoi deri ne fund, por perfundoi me nderhyrjen dhe vendosjen e pranise ushtarake te NATO-s ne Kosove (jo ne Serbi, e cila ishte shkaktare e vetme e te gjitha luftrave shkaterrimtare ne Iliri-Ballkan)! Kosoves shqiptare-shtetit te Kosoves dhe shoqerise sone pergjithesisht i duhej sa vete liria edhe ligji mbi pastertine e figures, i cili do t’i kufizonte kolaboracionistet dhe ata qe ishin pjese e shtypjes, represionit dhe terrorit te pushtuesit ndaj popullit shqiptar qe te ndikojne ne jeten politike dhe publike ose te kene rol-funksione…

Keshtu do te gjente paqe dhe qetesi shoqeria jone. Ne, te burgosurit, te torturuarit dhe te terrorizuarit e tyre, nuk kemi qene dhe nuk jemi per vrasje apo hakmarrje, por per ligj qe rregullon kete marredhenie midis popullit te shtypur e te terrorizuar dhe atyre qe ushtronin dhune e terror ndaj tij, duke bashkepunuar me pushtuesin. Sepse Azemin apo ndonjerin si ai, edhe po ta vrasesh njemije here e ta ringjallesh per ta vrare perseri nuk do t’i lante dhunen, terrorin, vuajtjet, denimin, vrasjet, torturat, debimet e demet tjera qe i ka bere popullit shqiptar…

Prandaj, qe mos te kemi hakmarrje individuale ndaj atyre qe kane bere krime ndaj popullit shqipta,r ne bashkepunim te ngushte me pushtuesin, duhet te nxirret urgjentisht ligji mbi pastertine e figures… Ne te kunderten pergjegjesin per plagosje e hakmarrje duhet ta mbajne institucionet e shtetit qe nuk merr masa per ruajtjen dhe mbrojtjen e dinjitetit, integritetit dhe shendetit te nje populli te shtypur, te terrorizuar e poshteruar nga kjo “klase” jugokosovaresh qe po provokojne dhe fyejne edhe sot ndjenjat e nje populli te persekutura e terrorizuar egersisht nga Azemi dhe azemet e Jugoserbise…

Ligji mbi pastertine e figures ka edhe nje te mire te madhe: edukon dhe emancipon edhe pasardhesit e tyre qe te mos ndjekin shembullin e lige dhe te shemtuar te eterve dhe gjysherve te tyre… Ky ligj dhe “kufizimi” i lirive te kesaj “klase” kolaboracionistesh nuk do te lejonte krijimin e bindjes se ai qe ka bashkepunuar me pushtuesit kunder lirise dhe jetes se popullit te tij eshte i “nderuar” edhe pas pushtimit (ne kohen e lirise) dhe mund t’i gezoj te gjitha privilegjet! Madje, mund te behet edhe kryeminister (si puna e Isa Mustafes!), deputet, gjykates, gazetar, polic, profesor, arsimtar, etj!! Dhe, ne fund te fundit, kjo “klase” kolaboracionistesh, te vjeter e te rinj, eshte ber kancer per Republiken tone dhe po ia merr shpirtin Kosoves shqiptare…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …