Xhevat Bislimi

Xhevat Bislimi: Vetëm pas rënies së Murit të Berlinit, Buxhovët “e kuptuan” se ishin në anën e gabuar

Përvjetorin e rënies së murit të Berlinit e paska (sh)përdorur edhe i vetëquajturi historian e autoritet shkencor (!), Jusuf Buxhovi, për të gënjyer, mashtruar e manipuluar ata pak njerëz që mund t’i besojnë tezat e tij të rreme për LDK-në « me frymë perëndimore, që shpejt u kthye në një lëvizje kombëtare » e që paska pas marrë përsipër « rrënimin e strukturës së Lidhjes komuniste dhe shkëputjen nga Serbia (me Deklaratën Kushtetuese të 2 korrikut 1990 dhe me Kuvendin e Kaçanikut më 7 shtator 1990) ». Në këtë rrugë, sipas Jusuf Buxhovit, intelektualët e Kosovës (lexo : jugokomunistët) paskan patur ndihmën dhe mbështetjen e plotë të SHBA-së dhe të Gjermanisë! Përfundimi tjetër po aq i rremë dhe antishkencor është se, gjithmonë sipas Buxhovit, rrëzimi i murit të Berlinit i paska nxitur shqiptarët në këto procese dhe se intelektualët si ai (jugokomunistët që themeluan LDK-në) qenkan «rreshtuar në anën e drejtë historike»! Këto «xhevahire» i lexova në portalin Indexonline.net të ditës së sotit. Prandaj, mendova ta them edhe unë mendimin tim të bazuar dhe t’ia them publikut shqiptar të vërtetën për LDK-në dhe buxhovët e rugovët…

   Nisim nga e para. Pohimi i Buxhovit se rrëzimi i murit të Berlinit i paska nxitur shqiptarët ta rrënojnë LKJ-në e të lëvizin përpara për lirinë – çlirimin e tyre nga Serbia është tërësisht i pabazuar dhe joshkencor. Shqiptarët për lirinë e pjesës së pushtuar të kombit i kishte nxitur copëtimi i Shqipërisë dhe pushtimi i dy të tretave të saj. Ky ishte shkaku themeltar që i “nxiste”, i frymëzonte dhe i detyronte të përpiqeshin, të organizoheshin e të luftonin edhe me armë në dorë kundër Jugoserbisë pushtuese . Në këto përpjekje dhe në këtë luftë për liri pjesa e pushtuar e pati mbështetjen dhe përkrahjen e plotë nga shteti shqiptar i Enver Hoxhës e do të duhej dhe besoj që do ta ketë gjithmonë… Ekzistenca e shtetit shqiptar ishte dhe mbeti kushti sine que non për çlirimin dhe bashkimin e kombit dhe të territorit në një Shqipëri…

   Shqiptarët nuk e pritën rrëzimin e murit të Berlinit për t’u kujtuar se ishin të pushtuar. Jugoserbisë i kishin shpallur luftë me organizatatë e tyre edhe Metush Krasniqi e Adem Demaçi, pastaj Mehmet Hajrizi e Hydajet Hyseni, Jusuf Gërvalla e Kadri Zeka dhe vazhduesja e përbashkuesja e organizatave dhe e shqiptarëve atdhetarë, Lëvizja Popullore e Kosovës, – themeluesja e UÇK-së… Por, e vërtetë e padiskutueshme është se Buxhovi dhe buxhovët e tjerë, të tipit Ibrahim Rugova (të mos flasim këtu për sojin e vëllasëve, hasanëve, morinëve…) ishin në anën e gabuar të historisë, ishin në anën e LKJ-së e të Jugoserbisë dhe kishin përkrahjen dhe mbështetjen e plotë të saj për t’i ndjekur e «zhdukur» forcat përparimtare, demokratike e patriotike! Të vërtetë tjetër as nuk ka dhe as nuk do të ketë sado që të hedh vickla “autoriteti shkencor” jugokosovar, Jusuf Buxhovi me gjithë buxhovët tjerë që ishin dhe mbetën lak në qafën e Kosovës shqiptare.

   Rënia e murit të Berlinit i nxiti buxhovët që të « braktisnin » LKJ-në e “shpartalluar” nga komunistët sllovenë në Kongresin e 14 të LKJ-së e të strehoheshin në një organizatë – lidhje të re të kamufluar si “evropiane” e që në fakt ishte filojugoallave. Kjo provohet me faktin se edhe në programin e saj ishte përcaktuar për Jugosllavinë dhe me faktin se ishte regjistruar në Beograd! E « braktisën » LKJ-në vetëm pasi ajo u braktisë nga sllovenët, kroatët, boshnjakët e nga të gjithë popujt e federatës jugoserbe! Pra vetëm atëherë kur i kishte braktisur ajo e nuk kishin ku ta bënin vezën më! Populli shqiptar i Kosovës do t’i mirëkuptonte dhe do t’i falte sikur ta kishin « braktisur », edhe pse me kaq vonesë, me bindje dhe sikur t’i ishin bashkuar kërkesave të tij për shkëputje të plotë nga Jugoserbia e për bashkim me TRUNGUN, me shtetin amë. Por, Buxhovi dhe buxhovët vetëm kostumin ndrruan, kurse mendja e zemra u mbeti në anën e gabuar të historisë. Në këtë anë të gabuar i gjeti edhe Lufta Çlirimtare e UÇK-së dhe e kombit shqiptar! Në këtë anë të gabuar janë të rreshtuar edhe sot që po fërkojnë duart për krijimin e Gjykatës Speciale (unike në botë!) dhe persekutimin e UÇK-së dhe të Luftës së saj çlirimtare! Nuk e besoj që do të mbusheshin me kaq gëzim sikur kjo Gjykatë Speciale të ishte krijuar për gjykimin dhe dënimin e gjenocidit dhe holokaustit serb në Kosovën shqiptare, në Bosnje e në Kroaci! Kjo është për t’u çuditur, sepse specie të këtillë vështirë se mund të gjesh në Evropën tonë!

   Buxhovi është mashtrues, manipulator dhe falsifikues edhe për 2 korrikun e vitit 1990. E verteta ishte dhe është së LDK-ja e Rugovës dhe e Buxhovit nuk e mbështeti kuvendin e atëhershëm të Kosovës për “shpalljen e Kosovës Republikë! Ishte, e para, Lëvizja Popullore për Republikën e Kosovës, që me një qarkore (prill 1990) i kërkonte kuvendit të Kosovës ta shpallte Kosovën Republikë. Pas LPRK-së (më vonë LPK) ishte Akademia e Shkencave që, më 14 qershor, doli me një deklaratë me të cilën i kërkonte Kuvendit të Kosovës ta shpallte Kosovën Republikë. Më 1 korrik u mbajt një takim i Forumit Demokratik… Në fund të takimit ngrihet Zenun Çelaj dhe i kërkon këtij Forumi që ta mbështes Deklaratën e Akademisë (Shih gazetën « Rilindja »!). Vetëm LDK-ja, që tashmë hiqej si forca më e madhe, nuk u deklarua dhe nuk u dha përkrahje, nuk i inkurajoi delegatët që ta bënin hapin e duhur në kohën e duhur. I bie, dhe kështu është, se LDK-ja është përgjegjëse pse delegatët e atëhershëm (me origjinë politike e ideologjike si këta buxhovët e rugovët) nuk ia dolën, nuk e patën organizimin e duhur, forcën dhe as kurajon që ta shpallnin Kosovën Republikë në sallën e Kuvendit! Vetëm pasi u mundën nga forca e shtetit pushtues serb dhe u nxorën nga salla e kuvendi e lexuan një “deklaratë kushtetuese” në rrugë! Kjo është e vërteta! Fatkeqësisht!

   Tërësisht i pavërtetë dhe manipulativ është edhe shpjegimi ose “konkludimi” i “autoritetit shkencor”, me emrin Jusuf Buxhovi, për Kuvendin – kushtetutën e Kaçanikut! LDK-ja dhe Rugova e Buxhovët nuk e kanë mbështetur mbajtjen e atij kuvendi! Me veshët e mi e kam dëgjuar në radion e kohës (radio Zagrebi) gazetarin që e pyet Rugovën ç’mendim kishte për Kuvendin që do të mbahejë (vendi i mbajtjes nuk ishte deklaruar)… Ibrahim Rugova, “kryetari historik i LDK-së », përgjigjet: “Ne nuk mbështesim asnjë veprimtari ilegale”! Kjo përgjigjie mund të gjendet në shtypin e kohës. Kjo përgjigjie e tij dhe e LDK-së ishte dhe mbeti “monument mermeri” edhe për të gjithë veprimtarinë dhe luftën “ilegale” të Lëvizjes Popullore të Kosovës dhe të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, që e fitoi përkrahjen dhe mbështetjen e plotë të kombit, të Amerikës, NATO-s e të botës demokratike!… Kurse, për të qenë konsistent në bindjet e tyre, Ibrahim Rugova dhe buxhovët edhe bombardimet e NATO-s i shpallën ilegale dhe kërkuan ndërprerjen e tyre!!!

Që ishit këta e të këtillë para Luftës e gjatë Luftës edhe mund t’ju “kuptojnë”  e “arsyetojnë” njerëzit me referenca mediokre, por që jeni edhe sot ata që ishit e të tillë çfarë ishit nuk ma ha mendja t’ju “kuptojnë” e “arsyetojnë” as pasardhësit tuaj, zoti-shoku Jusuf Buxhovi!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …