Ylli Mece

YLLI MEÇE: DERI ATË DITË SA POPULLI TË KUPTOJË, SE KUSH JANË MIQTË …. DHE ARMIQTË E TIJ !

Tashmë si kundër ndonjë herë S. Berisha duke kaluar nga primarët e tij nëpër rrethe, është përqendruar te autoportreti i tij duke e vendosur vetveten primar mbi primarët që do të thotë se dhe pse nuk është apo nuk njihet më si lideri legjitim i PD, duke përdorur të gjitha mjetet format e metodat kërkon t’i imponohet të gjithë opinionit të brendshëm por dhe atij të jashtëm se ai po i rifutet politikës për të bërë në të një kthesë të madhe historike në” interes të popullit shqiptar”. Situata e kohës së fundit, ku një djalosh i ri e goditi me grusht Saliun, vet Salën sikur të kish pirë një “red bull” reklame e bëri me krahë, madje, ai do ishte edhe më i lumtur nëse do ishte gjakosur akoma më shumë, për ta shfrytëzuar ( sikurse dhe e shfrytëzoi) me sukses situatën në favor të përmirësimit të imazhit të vet, që i kishte rënë për tokë, sidomos mbas shpalljes nga Dep. Shtetit amerikan dhe disa vende të Evropës si person“non grata”.

 Me atë rast, ai, duke anatemuar partinë në pushtet si frymëzuese,organizatore dhe realizuese të këtij plani të madh ogurzi dhe në rolin e një triumfuesii, shpalli publikisht se ai e “falte” dhunuesin e tij , i cili , në fakt pa dashjen e tij i erdhi në ndihmë, ndihmë kjo që nga ana tjetër ishte dhe barometri më i saktë se nëse USA dhe politika e Shqipërisë e sidomos organet e drejtësisë e kishin seriozisht se do vihej në bankën e të akuzuarve Saliu apo jo ? Djaloshi shqiptar pa dashjen e tij me aktin që bëri nxori krejt zbuluar të vërtetën, se Sali Berishën, jo që nuk do e dënojnë, por ai tashmë e tutje do të behet një faktor i rëndësishëm i politikës shqiptare dhe pse dukej sikur e kishin nxjerrë jashtë loje.

Nismat e tij në riorganizimin e PD- se së çarvalitur, organizimi i protestës dhe dalja më e shpeshtë para ekraneve të TV me syza dielli si një agjent kalibri, duke konfirmuar kryerjen me sukses të fazës së parë të revolucionit dhe kalimin tashmë më tej në fazën e dytë të tij, kanë bërë të shtohen dhe më shumë dilemat se çfarë do bëjë Saliu ne fazën e dytë të revolucionit të vet ? Interesant është fakti se kur një gazetare e pyet..“se ju kini deklaruar se mbrapa këtij akti qëndron Edi Rama, a është e vërtetë”? Ai i shmanget po aq brutalisht duke e anashkaluar pyetjen dhe çuditërisht pa asnjë lloj lidhje logjike, flet për revolucionin, që në fakt duke u nisur nga mendësitë dhe karakteri vetiak i Saliut de fakto kurrë s’ka për të qenë revolucion, por thjeshtë një puç brenda llojit të vet. Shtrohet pyetja : Sala a është i aftë për revolucione apo për puçe? Qenia e një lideri si S. Berisha përfaqësues i të djathtës ekstreme në krye të saj, ai mund të bëjë çdo marrëzi të organizuar, por kurrë nuk mundet të kryejë revolucion, përveçse një puçi të tipit hitlerian ideuar e frymëzuar nga “bibla” naziskine”Main kampf”.

Po pse Saliu s’mund të kryejë revolucion, kur dihet botërisht se ai është njeriu tipik sadist, vrasës ,simbol i dhunës, shkatërrimeve, ngatërresës dhe tokës së djegur me zjarr e hekur? Sepse nocioni filozofik ”revolucion” s’ka aspak të bëjë me dëshirën e Saliut për të identifikuar, marrëzitë e tij puçiste me revolucionin, sepse revolucioni, është një moment i madh, një kthesë e madhe historike, një ndryshim i madh sasior dhe cilësor i marr- dhënieve midis klasave me interesa te ndryshme ekonomike, pra një hap përpara e gjigant i cili domosdoshmërisht me anë të dhunës së organizuar klasore, kalon nga një cilësi më e vjetër, në një më të re e më përparimtare e që manifestohet me vendosje të reja të marr- dhënieve ekonomiko- shoqërore. Dhe kjo nuk është aspak dëshirë apo vullnet i një lideri, sikurse dhe revolucioni apo revolucionet, s’mund te bëhen sipas neuroneve të çakërdisura të Saliut.

Me siguri që Sala, duke mos e ditur se ç’është revolucioni ai e ngatërron atë me puçin,për të cilin ai është një mjeshtër i rrallë, ose e bën për të krijuar urrejtje ndaj revolucionit e përdor enkas këtë term, për ta bërë këtë të urryer për masat e gjera të popullit. Po në fakt për se është i aftë Saliu? Për hir të së vërtetës sa për puçe , atë do e kishte zili dhe vet Pinoçeti dhe këtë ai e ka treguar gjatë gjithë veprimtarisë së tij. Sa servil po aq dhe ekstremist në kohën e socializmit i maskuar me frazeologji ultra komuniste po aq superekstremist dhe në kapitalizëm duke kërcënuar me parulla anti komuniste. Pra midis revolucionit, dhe puçit “alla Salë” nuk ka asgjë të përbashkët dhe jo vetëm kaq, por si një rrufjan tejet i djallëzuar, ai përdor dhe termin “populli opozitar”. Po cili është populli opozitar, që Saliu e orjenton deri ne kufijtë e mosbindjes civile? Mos vallë admiruesit e vendosjes së juntës ushtarake, sikurse tentoi në vitin 97- 98 -të hipur mbi tanke?

Populli me të vërtetë ishte i rebeluar, por që të merrte në dorë Saliu flamurin e shpëtimtarit të popullit ishte ironia më e madhe shekullore. Ç’farë kërkon sot Saliu, mos vallë ndryshim të rendit kushtetues apo pushtet diktatorial për të shpëtuar lëkurën e vet ? Rri i qetë Salë, se kur ty nuk të bënë dot gjë në atë kohë kur vrave preve e bëre si të desh qejfi mos e ça menderen fare, se asgjë s’kanë për të të bërë. Socialistët por dhe organet e drejtësisë nuk janë aq trima, sa të të tregojnë ty vendin që meriton. Nuk janë, sepse në një farë mënyre dhe ata janë të zhytur këmbë e kokë në zullume të tilla që s’ka lumë e det që t’i lajë, nuk janë aq trima, sepse dhe ti jua u njeh mirë bëmat kusëritë, zhvatjet, manipulimet, allish-verishet e sa e sa të tjera që ju i përgjoni me vëmendje të madhe ( sikurse dhe ata të përgjojnë ty) për t’i përdorur në të pastajmen në interesin tuaj për t’ju a rrëmbyer pushtetin që në fakt për gjithë superstrukturën tuaj ( te majte e te djathte te qendrës me dhe pa aleatë) është e ngelet thjeshtë pushtet i pasurimit.

Në të tilla kushte, si marifetçinj e hipokritë që jini, si mashtrues të pa turp e kriminelë të këtij populli, zemërimin e drejtë të masave për plagët që na ka shkaktuar sistemi i juaj për më shumë se tre dekada e shfrytëzoni për miopinë tonë… në dobinë tuaj. Dhe sa do vazhdojmë kështu? Kjo gjendje do vazhdojë deri atë ditë sa populli me të vërtetë të kuptojë, se kush janë miqtë dhe armiqtë e tij. Deri atëherë, rri i qetë or Salë , ti me gjithë Lilin, Mediun, Ramën dhe gjithë lukuninë e ujqërve të vjetër pse jo dhe këlyshëve të rinj që ju ndjekin e do ju ndjekin përherë, për ti mësuar dhe ata se si shqyen në tufë kopeja.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …