Bunkeri i Radios Kosova e Lirë

RKL: Edhe Qeveria Haradinaj, ashtu si qeveritë e pasluftës në Kosovë e injoroi Radion-Kosova e Lirë

Edhe Qeveria Haradinaj, gjatë kohës së qeverisjes,  ashtu sikur ato parapraket,  nuk pranoi të kthejë, të paktën një  përgjigje  refuzuese me shkrim,  në kërkesën e Radios Kosova e lirë të datës 1. 12. 2017. ( protokolluar më 4. 12.  2017)

Drejtoria e Radios-Kosova e Lirë ka praktikuar që çdo Qeverie të re të Kosovës, t’ i ushtrojë kërkesë për marrjen në përkujdesje institucionale të “Shtëpisë-Muze” të Radios në fshatin Berishë, si vlerë e veçantë e luftës së UÇK-së.

E kemi përsëritur këtë kërkesë prej vitit 2009, kur Ministri i Kulturës, Rinisë dhe Sportit i  Qeverisë së atëhershme, z. Valton Beqiri kishte marrë vendim që “Shtëpia-Muze”,  në fshatin Berishë, të merrej në mbrojtje institucionale. Në vendimin e datës 3. 11. 2009, Ministria kishte obliguar  Komunën e Drenasit, (në territorin e së cilës gjendet “Shtëpia-Muze”) që ta zbatonte vendimin.

Vendimin  e Ministrisë e kishte hedhur  poshtë, pa e marrë fare në shqyrtim kryetari i atëhershëm i komunës së Drenasit, z. Nexhat Demaku, i cili nuk kishte pranuar asnjë përgjigje me shkrim, për faktin se e kishte injoruar kërkesën si të tillë. Përgjigjen gojore, drejtorit të Radios ia kishte kumtuar zyrtari i atëhershëm për arsim…

Nga viti në vit, secilës Qeveri të re ne i kemi ushtruar kërkesë, duke u mbështetur në vendimin e vitit 2009, por asnjëherë nuk kemi marrë as edhe një përgjigje me shkrim, lidhur me arsyet e refuzimit të  kërkesës.

Më 1. 12. 2017, kërkesën ia kishim drejtuar kabinetit të Qeverisë Haradinaj, dhe ashtu sikur rëndom nuk kemi marrë as një përgjigje me shkrim, edhe pse z. Haradinaj thirret shumë në vlerat e luftës dhe është treguar më dorëliri nga të gjithë kryeministrat e deritanishëm për luftëtarët e lirisë, sidomos për ata të Dukagjinit dhe për këtë duhet falënderuar. Mund të jetë që ai fare nuk është lajmëruar nga zyrtarët e këshilltarët e shumtë, të cilët i kishte të zënë me punë në Kabinetin e tij.

Kjo formë e injorimit nga Qeveria Haradinaj dhe qeveritë paraprake tregon më së mirë sa të papërgjegjshëm janë zyrtarët tanë,  të cilët nuk respektojnë as minimumin e sjelljes zyrtare, e cila obligon çdo zyrtar, të paktën të jetë korrekt në përgjigjet që iu drejtojnë qytetarët e Kosovës.

Kërkesa,  në asnjë mënyrë nuk nënkupton aprovimin, por është obligim zyrtar t’i jepet përgjigje me shkrim palës,  e cila ka kërkuar një përgjigje të tillë.

Injorimi,  që të gjitha qeveritë e Kosovës i kanë bërë dhe i bëjnë Radios-Kosova e Lirë, ka të bëjë në radhë të parë, për shkak se kjo Radio ka qenë e themeluar nga SHP i UÇK-së dhe kjo është parë me sy të keq nga të gjithë protektorët ndërkombëtarë dhe vasalët e tyre në vend. Po ashtu, injorimi ka të bëjë  edhe për shkak se stafi i Radios nuk është kursyer asnjëherë ta thotë të vërtetën dhe vetëm të vërtetën, e cila kurrë nuk iu pëlqen zyrtarëve të pa emancipuar të pashkolluar, të papërgjegjshëm dhe të pandërgjegjshëm dhe ata, derisa janë të tillë edhe hakmerren, shpeshherë mizorisht.

Përpjekjet për shuarjen e Radios-Kosova e Lirë dhe trashëgimisë së saj historike, nuk kanë reshtur asnjëherë dhe nuk do të pushojnë nga pushtetarët, as nga gupet dhe klanet e ndryshme të interesit, sepse kjo Radio nuk iu ka nënshtruar regjimit kriminal të Milosheviqit edhe pse qenë e bombarduar nga toka e nga ajri, dhe në mbrojtje të pozicioneve nga ku ka transmetuar program,  kanë rënë 12 dëshmorë dhe shumë luftëtarë të tjerë janë plagosur. Kjo Radio pas luftës nuk ka pranuar të jetë në shërbim të mujsharëve politikë dhe të interesave të tyre, jo në shërbim të kombit e atdheut, por të feudeve të tyre profitere partiake.

Më 27 mars 1999 dy aeroplanë bombardues serbë kanë goditur vendqëndrimin e Radios-Kosova e Lirë dhe A. Kosovapress

Shtëpia Muze në fshatin Berishë, shtrihet një lokal 42 m2. Ajo  është ndërtuar nga fondi i Radios dhe ndihma e disa donatorëve, ndërsa punimet,  gratis,  i kanë kryer pjesëtarët e Brigadës 313, të TMK-s në Malishevë, në vitin 2003. Stafi i punëtorëve  gjatë ndërtimit të objektit ka punuar pas orarit të punëve në TMK dhe ditëve të pushimit. Në Shtëpinë-Muze, ruhet tërë teknika transmetuese e luftës, kamerat, diktafonët, arkivi dhe  dokumentacioni i luftës. Bunkeri i transmetimit gjatë luftës  në majën e malit Pallanik është dëmtuar në mungesë të mjeteve financiare…

Në Kosovë ende dëgjohet  zëri i Radios-Kosova e Lirë, i filluar më 4 janar 1999…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …