Ylli Mece

YLLI MEÇE: A  MUNDET A.  DUMANI TË VENDOSË DREJTËSINË E MUNGUAR !?


Mund të duket sikur autori i shkrimit po i kalon kufijtë e mendimit të arsyeshëm duke rënë në fantazi, apo më keq akoma duke e humbur besimin dhe rënë në pesimizëm me slloganin tashmë të përfolur gjithandej se” ky vend nuk mund të bëhet”! Aktualisht në vendin tonë bota e krimit ordiner  po merr formën graduale të mafies së organizar dhe duke qenë pikërisht se kjo botë është tejet e lidhur me politikën mbrij në përfundimin se K/Prokurori i çështjeve speciale A. Dumani dhe ekipi i tij kurrën e kurrës nuk mundet ta realizojë me sukses detyrën e tyre për asgjësimin dhe dënimin e kësaj gangrene të keqe të shoqërisë shqiptare, gangrenë kjo, që ka mbi 30 vite që rrjedh gjak e qelb,madje jo vetëm që nuk është në gjendje, por dhe nëse arrin dhe prek pushtetin e tyre duke e shkundur nga themelet, ai ose do të pësojë fatin e Borselinos dhe Falkones duke e hedhur ne erë me gjithë eskortën e tij, ose do të përfundojë si i papunë duke rendur dyerve te Evropës me valixhen e emigrantit në dorë. Po Pse ?
Mos vallë shoqëria shqiptare është e tillë që tashmë është klimatizuar me krimin?! Jo shoqëria shqiptare nuk është e tillë në përgjithsi, por është ajo pjesë e shoqërisë e cila lind çdo ditë e më shumë krimin në veçanti. Dhe krimi lind nga politika. Le ti referohemi disa fakteve historike : U vranë kater të rinj në Shkoder ne fillesat e viteve 90-te ? Po kush i vrau ata?! Askush nuk doli fajtor konkret, veçse në përgjithsi u anatemua shteti i diktatures së proletariatit (Teksa përflitet se ishte punë e PD-se ne b/punim me sherbimet e huaja e sekrete). U ngritën fimat e “Kusërisë së madhe”? A doli kush para drejtësie për keto vjedhje masive të shqiptarve qe u beri vet shteti ? Askush! Ky rrënim ekonomik u shoqërua me përpjekjen për të futur në luftë civile  veriun e Shqipërisë (që k/krimineli S. Berisha e konsideronte dominin e vet, kundrë jugut të Shqipërisë së rebeluar që do të konsiderohej si tragjedia me e madhe shqiptare dhe pse me pasojë mbi 2000 te vrarë dhe 3-4 fish të plagosur nuk do të nxirrte asnjë fajtor…dhe sikur të mos mjaftonte kjo, do të shpërthente Gërdeci nga ku me dhjetra te vrarë e te plagosur u hodhën në erë, teksa jerarket e lartë të këtij vendi numeronin paratë nën dorë e të tjerët.. rendin me vrap drejt Krrabës për të vjedhur floririn!!.. Kush u dënua për këto vjedhje dhe vrasje te njerzve të pafajshëm?
Askush, përkundrazi dhe një K.Trebicka i cili tentoi të zbulonte tentakulat e kësaj batërdie te vjedhjes se shqiptarve, ai u ekzekutua në mënyrë mafioze, duke e inskenuar aksidentin… për të vazhduar me  K/prokuroren “Silvia Konti” e cila sapo guxoi të drejtojë gishtin te tragjedia e 11 janarit ku në bulevard ranë 4 dëshmorë në kërkim të drejtave të tyre, atë jo vetëm se e shkarkuan, por dhe do manipulonin provat nëpërmjet grupit te hetimeve në b/punim me mjeket etj etj..Në kushtet specifike ku Shqipëria kaloi nga prona e gjithë shoqërisë ( socialiste )në atë private, te një pjesë e mirë individësh do të lindëte grykësia e madhe për të përfituar rrëmbyer e zhvatur me çdo kusht mënyrë dhe mjet prona të luajtshme e të paluajtshme sepse me to lidhej direkt ecuria ekonomike e individit dhe e shoqërisë e cila po kalonte ne nje fazë tjetër të sundimit ekonomik, sundim ky që do të përbënte gjithë bazën e ngritjes së institucioneve në përgjithsi dhe shtetin e ri të mardhënieve kapitaliste në veçanti, shtet ky i cili me egërsinë më të madhe shpalosi direkt të gjitha plagët që e shoqërojnë atë e që i patën përcaktuar me aq saktesi udhëhqesit e proletariatit botëror Marksi-Engelsi e Lenini.
Po cilat janë në fund të fundit këto plagë, të cilat u bëkan dhe shkak i lindjes së kriminalitetit apo dhe të lidhjes së këtij kriminaliteti me politikën? Faktori kryesor ai që lind dhe kontrakditën kryesore është pabarazia ekonomike e cila dhe kjo ngrihet mbi bazën e vjedhjes që i bëhet punës së puntorit duke filluar që nga punëdhënsi e deri te shteti, i cili e taton deri në kufijtë e mbijetesës. Për të dalë nga ky kolaps i varferisë së tejskajsme një pjesë e shoqërisë rrëmben velixhen e emigrantit duke i thënë  Shqipërisë “Lamtumirë atdheu im” e pjesa tjetër që ngelet dhe pse të varfër e gjithë mundim mundohet me çdo mjet e mënyrë të përballojë egërsinë e  këtij sistemi, por kemi dhe atë pjesë shoqërie që bën përpjekje të jashtëligjshme, duke ju përgjigjur me një egërsi edhe më të madhe vet sistemit madje ata shkojnë deri në atë pikë, ku si njera dhe tjetra( shteti në  përgjithsi) kur e vrejnë rrezikun që mund të paraqesin për njeri – tjetrin, bëjnë aleanca të heshtura te fshehta madje tejet të koduara , aleanca këto ,në të cilat janë përfshirë pa perjashtim të gjitha institucionet e shtetit. Kjo do të thotë se mjafton një zyrtari të shtetit ti tregosh plikon me.. $ , ose me Eu ( por që të mos i ketë parë kush) e kini punën të mbaruar.
Bandat mafioze nuk i nxorri shteti me urdhër, por shtetiu krijoi kushtet e premisat dhe mbyllte jo një sy, por të dy sytë sepse është vet nje shtet mafioz. Vite më parë ndodhi që nafta në ditën me diell tu shitej nën dorë vrastarve të popullit shqiptar të Kosovës. Armatimi ynë që llogaritej në një vlerë miljarda dollarësh( mbas shkatërrimit që ju bë ushtrise se popullit) më e shumta perfundoi me xhepat e jerarkeve te politikës dhe jo te populli,  madje dhe sot kur Shqipëria është vend që e prodhon naftën vet e që është pasuri kombëtare e popullit, ne përsëri e blejmë më shtrenjte se fqinjet tane. Pse dhe kush na vjedh ?!Pra kur bandat  e krimit të organizuar në institucionet shtetrore që mbrohen me fuqinë e vet shtetit kanë fituar të drejtën e vjedhjes, deomos që në kësi rastesh krijojnë dhe kushtet e lindjes së bandave në terren të shpërndara në gjithë Shqipërinë. Këto banda me emra konkretë nga ku s’ka ditë që radioja televioni të mos i lakojë madje dhe lidhjet e tyre me politikën tashmë janë bërë aq të fuqishme sa që ndikojnë jashtezakonisht në jetën dhe dinamiken e vet shtetit. Nuk ka fushatë elektorale të mos financohet nga krimi, bile këta kapobanda të krimit janë nuhatës të j/zakonshëm dhe barometra të fuqishëm, për të kuptuar se nga cili drejtim janë, çfarë tendence kanë dhe nga cila anë po fryjnë erërat e politikësdhe që në këto momente fillojnë pazaret!
Bandat janë të egra, tejet të egra dhe kjo nuk lind nga dëshira e tyre për të eleminuar njerz dosido, por pikërisht për të eleminuar nga rruga e tyre, ato grupime të tjera apo dhe individë të cilët bëhen pengesë në veprimtarinë e tyre ekonomike e kriminale. Dhe nëse do të ndodhte që një kapobandë rrezikon, apo nuhatet nga shteti,do të thotë se ai e ka tepruar më shumë nga çduhet e me gjithate dhe në kët rast, atë dikush do e njoftoj dikush do e mbrojë dhe ne u kaptë ai, Dumani apo çdo prokuror tjetër do ta ketë të kotë, sepse ata do të korruptojnë kryebashkiakë, kryepolicë, k/gjyqtare, avokatë etj etj madje në shumë raste ata parakalojnë sikur të bënin cfilatë para hundës së policisë e cila i përshëndet me qëndrimin “gatitu”. Mbase dhe ata kanë të drejtë, sepse të dalë i pafajshëm e të lirohet nga “trajtimi i shtëpiak”një kryekriminel si Berisha, do të thotë se vet politika ka frikë nga që është komplet e kriminalizar. Po pse ka frikë politika nëse është e ndershme ?! Ka frike sepse pikërisht është e pandershme. Lil “floriri” kërcënon nga burgu. Dhe ai ka te drejtë sepse e vren që aktualisht dhe “fronti i majte” ose fronti i qefit është tej e përplotë me kusarë e banditë të veshur me pushtet.
Thuajse mbi 50% e kabinetit Rama janë përfolur . Po pse kush e beson që vetëm kusarë na qenkan të djathtët ? Për kapitalizmin kanë qenë e janë të dya palët madje të gjitha partite e spektrit politik ( përjashto ketu PKSH-ne). Këto parti, janë si puna e dy duarve që bëhen bashkë për të grumbulluar ujin e të lajnë surratin e qelbur të kapitalizmit shqiptar. Ja pse Dumani sado i ndershëm që të jetë, kurrë nuk mund të dalë me fitore në luftën kundër krimit. Unë si individ e kuptoj se sa shumë ai e vuan këtë shpirtërisht…por e ka të kotë, sepse ai nga kjo betejë do dalë i humbur, ashtu sikurse e pata shkruar dhe muaj më parë që Saliun nuk kanë për ta dënuar kurrë. Të dënosh Saliun dhe Metën apo dhe karvanin tjetër që vijnë mbas tyre do të thote të dënosh kapitalizmin.E dhjimbëshme…por e vërtetë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …