Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Alarmimi i kotë i Daçiqit nga Shqipëria e Madhe

Më 20 prill 2017, pothuajse në të gjitha mediet tona dhe nëpër portale u raportua për frikën e madhe që paskan shkaktuar te Vuçiqi e Daçiqi, shakatë e shakaxhinjve tanë në Shqipëri e Kosovë për Shqipërinë e Madhe! Epo, po qe se BE, SHBA dhe Britania e Madhe nuk reagojnë ndaj tyre, sipas Daçiqit nesër do të jetë vonë “kur Shqipëria e Madhe ka arritur deri te Nishi”. Ndërsa Vuçiqi, për të njëjtat deklarata paska thënë: “nëse ai do të thoshte se gjithë serbët duhet të jetojnë në një shtet, me gjasë do të varej në një direk në Bruksel, në vend të disa prej flamujve të varur atje”. Këto kërcënime duhet të merren seriozisht nga të gjithë e sidomos nga shqiptarët, pasi këta ishin pjesë aktive e krimit e të gjenocidit serbe që qellim final kishin zhdukjen e pjesërishme ose të tërësishme të shqiptarëve të Kosovës. Gjenocidi i shprehur përmes vrasjeve masive te shqiptarëve, dhunimeve të mbi 20.000 grave dhe me dëbimin e mbi një milion shqiptarëve nga vatrat e tyre, janë dëshmi që nuk harrohen e vjetrohen kurrë!

Nuk e kam asnjë fije dyshimi se Vuçiqi e Daçiqi nuk janë alarmuar nga frika apo rreziku se shqiptarët janë në kërkim të Shqipërisë së Toplicës, ku bënin pjesë Nishi, Kurshumlia, Vraja e Leskoci me mbi 500 fshatra shqiptare, se ato troje i kanë shpopulluar qysh në vitet 1886/88. Megjithatë, historia nuk mund të fshijë nga kujtesa aq lehtë atë spastrim etnik kur nga trojet e tyre shpërngulen banorët e mbi 500 fshatrave të populluara me shumicë nga shqiptarët! Shumë shqiptarë të atyre trojeve sot jetojnë në Turqi, ndërsa në Kosovë ata edhe sot e gjithë ditën cilësohen muhaxhirë, madje shumë nga ata kanë mbiemra fshatrash nga kanë ardhur. Kjo lehtë mund të dëshmohet në çdo pjesë të Kosovës.

Çfarë hipokrizie kur herë Vuçiqi e herë Daçiqi shprehin andrallat e tyre duke arsyetuar kërcënimet e veta të përditshme ndaj shqiptarëve në përgjithësi dhe Kosovës në veçanti. Ata dje ishin pjesë e politikës së Beogradit, të udhëhequr nga Millosheviqi, që e planifikuan dhe e ushtruan krimin e gjenocidit në Kosovë dhe si të tillë, jo vetëm që mbetën të pandëshkuar, por përkundrazi u lejuan të jenë perspektiva e Serbisë “demokratike”! Nuk është e tepërt të thuhet se janë pasardhësit e atyre që ushtruan njëqind e tridhjetë vjet më parë po të njëjtin skenar, po tani duke dashur të aneksojnë ditë më diell copa veriu apo enklavash e eksterritorialitet enorme manastiresh!

Për këto kërcënime të reja ata i shfrytëzuan dy deklarata “patriotike” liderësh shqiptarë. E para e thënë nga Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama dhe e dyta e thënë nga Hashim Thaçi. Por, ato nuk janë deklarata të thëna me gjithë mend! Sepse deklarata të tilla ata thonë kohë pas kohe dhe vërtetë nuk e kanë me gjithë mend! Vet mënyra sesi janë thënë ato, tregon jo seriozitetin e tyre! Madje edhe Vuçiqi e Daçiqi e dinë fort mirë këtë, por të dy i fshehin synimet e tyre agresive duke ju dhënë zë deklaratave të Ramës e Thaçit “për bashkimin e shqiptarëve”?! Edhe një herë u dëshmua se “Shqipëria e Madhe”, është patentë e vjetër serbe! Pasi edhe po të bëhej bashkimi i Kosovës me Shqipërinë, Shqipëria përsëri nuk do të ishte e Madhe!

Tani më pakkush, së paku në Evropë, nuk e di se prej nga vjen rreziku real dhe kërcënimi serioz i paqes në Ballkan dhe në Evropë. Më shumë se një shekull Ballkanit dhe Evropës kërcënimet reale për luftë i kanë ardhur nga nacionalizmi serb. Vetëm në shekullin e kaluar nga nacionalizmi e shovinizmi serb janë zhvilluar shumë luftëra, deri edhe botërore: Lufta e Parë dhe e Dytë Ballkanike, Lufta e Parë Botërore dhe katër luftërat në hapësirën e ish- Jugosllavisë: Slloveni, Kroaci, Bosnjë-Hercegovinë e Kosovë!

Kush nuk e di ketë, ai asgjë nuk ka mësuar nga historia.

Paqja në rajonin tonë është e rrezikuar nga Serbia e pinjollëve të Millosheviqit dhe assesi nga shakatë e Ramës e të Thaçit! Pasi shqiptarët historikisht kanë luftuar vetëm për liri, drejtësi e mbijetesë ne trojet e tyre stërgjyshore!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …