Ramush Haradinaj

Fetnete Ramosaj: Ramush Haradinaj është jo vetëm lider që e mbanë fjalën, por edhe lider që i dalin fjalët

Ramush Haradinaj është jo vetëm lider që e mbanë fjalën. Por edhe lider që i dalin fjalët Për ta argumentuar këtë do të përmendi vetëm dy raste:

  1. Në ndërrimin e moteve të vështira, teksa po fillonte Viti i Ri 1999, Ramush Haradinaj, në cilësinë e Komandantit të UÇK-së për Zonën Operative të Dukagjinit, në pyetjen e gazetarit të luftës Ernest Luma, se cili është Vizioni Juaj për Kosovën, UÇK-në dhe luftën çlirimtare në vitin që kemi hyrë?, do t’i përgjigjej se: Ushtria Çlirimtare e Kosovës, gjatë këtij viti do ta bëjë realitet shtetin kosovar. Me atë rast Ramush Haradinaj, veç tjerash do të thoshte: “Kosova është hapësira ku jeton popullata shqiptare që përbën shumicën dhe pakicat serbe, malazeze, myslimane, turke etj. Ne e njohim dhe e pranojmë si të tillë. UÇK lufton për një shtet demokratik në Kosovë, në të cilin do të vendoste popullata shumicë (ajo shqiptare), por që do të respektonte edhe pakicat tjera, do të garantonte vlerat e tyre historike, kulturore dhe do të krijonte klimën ku çdokush, pa marrë parasysh përkatësinë e tij kombëtare, fetare, bindjet e tij ideopolitike, do të gjente veten në shoqërinë kosovare. Ushtria Çlirimtare e Kosovës, gjatë këtij viti do ta bëjë realitet shtetin kosovar”.
  1. Po ashtu, do të veçoja këtu edhe komunikatën e Komandantit të Zonës Operative të Dukagjinit, Ramush Haradinaj, të datës 10 maj 1999, kur po luftohej për jetë a vdekje, kur ishim të rrethuar nga të katër anët nga forcat pushtuese serbe:

Po vazhdon lufta për çlirimin e Kosovës. Me gjithë vështirësitë e shumta dhe çmimin e madh që po paguajmë si komb lufta po përparon. Çdo ditë që kalon zhvillohen luftime shumë herë nga afërsia dhe luftohet me granata dore ose më mirë të themi me zemrën e trimave. Djemtë tanë flijohen tuj luftu e tuj këndu. Kur i shtiem në dhé themi: Do ta çlirojmë Kosovën!

Në këtë kohë kur edhe NATO-ja po vepron energjikisht për të lehtësuar vuajtjet e popullit tonë, për t’u kthyer në vatrat tona, ne bijtë e Kosovës duhet të vetëdijesohemi të sakrifikohemi për Kosovën, ta bëjmë vdekjen si me le, t’i bashkohemi UÇK-së, ta ndihmojmë Fondin “Vendlindja Thërret” dhe ta nderojmë veten dhe kombin.

Të nderojmë të gjithë ata që dhanë jetën për Kosovën!

Dhe ne nga lufta e përsërisim: Do ta çlirojmë Kosovën!

Rroftë Ushtria Çlirimtare e Kosovës!

(Intervista është botuar në gazetën “Zëri i Kosovës”, më 14 janar 1999, f. 1, 7 e 12 dhe në gazetën “Bota e Re” në Prishtinë, ndërkaq Komunikata që i referohemi është transmetuar të njëjtën ditë në Televizionin Publik Shqiptar – TVSH dhe në Agjencinë e Lajmeve Kosovapress. Së shpejti do të jenë në duart e lexuesve, pasi që botohen në kuadër të librit tim më të ri me titull: “UÇK-ja NË ZONËN OPERATIVE TË DUKAGJINIT (Dokumente e raportime të luftës 1998-1999)”, që këto ditë pritet të dalë nga shtypi).

Prandaj, nuk ka faj Serbia zyrtare që vazhdon ta akuzojë Ramush Haradinajn! Nuk ka faj që vazhdon ta akuzojë Kadri Veselin! Nuk ka faj Serbia që vazhdon ta akuzojë Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës, sepse Ramush Haradinaj dhe kjo ushtri çlirimtare e ngritur mbi baza vullnetare, e mbështetur nga ajri nga aleatët e NATO-s, arriti ta mundë Serbinë (si trashëguese të ish-Jugosllavisë) që ishte fuqia e tretë ushtarake në Evropë. Ushtria Çlirimtare e Kosovës arriti ta mundë Serbinë pushtuese edhe pse kjo e fundit i kishte në terrenin e luftës në Kosovë mbi  500 000 forca ushtarake, policore e paramilitare, me tërë arsenalin luftarak më modern të mundshëm. Ndaj nuk kanë faj Vuçiqi, Nikoliqi, Daçiqi, Vulini e vdiqët e tjerë kriminelë, bashkëpunëtorë të Millosheviqit, pjesëmarrës në gjenocidin e kryer ndaj popullit të Kosovës (1998-1999), që nervozohen, fyejnë, shajnë, dhe i përdorin të gjitha mjetet që ta pengojnë fitoren e Koalicionit të Lirisë dhe ardhjen e Ramush Haradinajt në krye të ekzekutivit të Republikës së Kosovës, por edhe këto përpjekje do t’u shkojnë huq, sikurse më 1999.

Sepse Ramush Haradinaj e meriton që nesër populli t’ia japë besimin e merituar dhe të zyrtarizohet si Kryeministër i Kosovës!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …