Albert Z. Zholi: Hidrocentralet e Farudin Hoxhës, sekreti i madh i kohës së komunizmit

Albert Z. Zholi: Hidrocentralet e Farudin Hoxhës, sekreti i madh i kohës së komunizmit

Ish-ministri i Mbrojtjes, Bajram Mane: Si bashkëpunuam me Farudin Hoxhën për t’i shndërruar edhe hidrocentralet në mjete të mbrojtjes në rast sulmi nga ushtritë e huaja. Përllogaritjet se si do të përmbytej gjysma e Shqipërisë vetëm nga kaskadat e Drinit. Projektet sekrete të veprave që u zhdukën pas vitit ’91 dhe historia e patreguar e dhjetëra viktimave të ndërtimit

Veprat e mëdha hidroenergjetike të kohës së komunizmit duket se mbartin edhe një sekret të madh. Projektimi i tyre është kryer në atë mënyrë, që të përdoreshin me një tjetër funksion në rast sulmi nga armiku. Ish-zv/ministri i Mbrojtjes së asaj kohe, Bajram Mane, tregon se si digat e hidrocentraleve të projektuara nga profesor Farudin Hoxha ishte planifikuar të shërbenin për të përmbytur zonat e zbarkimit nga ushtritë e huaja. Ish-zyrtari i lartë tregon se nga viti 1975 e deri në 1989, ndërmjet Ministrisë së Mbrojtjes Popullore dhe Ministrisë së Ndërtimit kishte një bashkëpunim të ngushtë, që kishte të bënte me ndërtimin e urave dhe digave.

“Ky bashkëpunim konsistonte në atë që në rast agresioni, ne do të bënim luftë partizane në male dhe armikut në fushë do t’i hidhnim në erë urat dhe digat që të mos kishte mundësi lëvizjeje. Pra qysh në ndërtim, projektim, bashkëpunimi kishte si qëllim që të liheshin të fshehta vendet e minimit të urave dhe digave që armiku të paralizohej në lëvizje”, thotë ish-zv/ministri.

Nga të dy ministritë u bënë studime, se sa tokë do përmbytej n.q.s. çahej ose hidhej në erë diga e hidrocentralit të Vaut të Dejës, i cili atëherë sapo ishte ndërtuar. Më pas edhe për hidrocentralet e tjerë që u ndërtuan mbi Drin. Të dhëna që mbaheshin tepër sekret. Vetë profesor Farudin Hoxha, në një bisedë të viteve më pas do të thoshte: “Shumica e njerëzve nuk e dinë, se e shikojnë Fierzën apo hidrocentralet e tjerë vetëm nga jashtë, por duhet ditur se nën dhe janë ndërtimet më të mëdha. Po të prishet Komani, Fierza dhe Vau i Dejës, përmbytet më shumë se gjysma e Shqipërisë”.

Përmbytja e Shqipërisë duket se ishte një skenar i mirëmenduar dhe i përllogaritur deri në detaj. Grupi i specialistëve të ushtrisë raportonte direkt tek Mehmet Shehu.

“Të gjitha këto ishin porosi të veçanta të Mehmet Shehut, i cili kërkonte përgjigje rreth çdo bashkëpunimi. Kështu ushtria u bë shkollë e veçantë për muratorë, karpentierë, hekurkthyes, suvaxhinj, saldatorë, zjarrmëtarë, mekanikë, elektricistë etj… Kjo bazë u realizua më ndihmën e Kinës. Një nga tezat që Mehmet Shehut ishte që nëse armiku do vinte nga bregdeti ne do të zhvendosemi në male me të gjitha forcat dhe mjetet së bashku me popullin dhe armiku duke mos e kuptuar lëvizjen tonë ne kur nuk e pret do të hapim digat e hidrocentraleve nga veriu në jug ku fushat dhe rrugët automobilistike do të kthehen në det dhe armiku do të ketë humbje të pashmangshme. Kjo ishte teoria ku këmbëngulte Mehmet Shehu”, tregon Bajram Mane.

Hidrocentralet e mëdha të Shqipërisë kishin edhe një histori që ishte po aq sekrete: Secili prej tyre është shndërruar në varrin e më së paku 50 punonjësve. “Sot shumë prej tyre nuk u dihet as varri”, kujton me pikëllim projektuesi i këtyre veprave.

Por madhështia e tyre ishte e dukshme.

Vetëm në digën e Fierzës, ku janë hedhur 8 milionë metër kub zhavorr, hekur, beton, është punuar për shtatë vjet nga një “divizion” prej 2.500-10.000 punonjësish.

Por edhe projektet e këtyre veprave të mëdha ishin një sekret i madh, aq sa edhe të huajt mund t’i vizitonin me leje të posaçme. Vetë projektuesi Hoxha, disa vjet më parë ka treguar brengën e tij se sot është shumë e vështirë të gjesh llogaritjet e këtyre veprave. “Mund të gjesh vetëm vizatimet, por gjithë punën që është bërë nuk mund ta gjesh në asnjë vend. Atëherë ka pas një rregull se një projekt që mbaronte, futej në disa tuba llamarine dhe çoheshin në Arkivin e Shtetit. Ato që ishin në punë e sipër, mbaheshin nëpër institute. Nga viti 1991 që filloi përmbysja çfarë ka qenë brenda në institute është zhdukur”.

Kush ishte Farudin Hoxha?

Farudim Hoxha ka ndërruar jetë në moshën 82-vjeçare. Ishte një nga figurat më të rëndësishme të shkencës shqiptare, profesori dhe akademiku Farudin Hoxha, ish-ministër i Ndërtimit në vitet 1982-1988 dhe ministër për Bashkëpunimin me Jashtë deri në vitin 1991.

Akademiku Farudin Hoxha është i njohur si njeriu që udhëhoqi projektimin e veprave më të mëdha hidroenergjetike në vend. Pasi kreu studimin mbi shfrytëzimin hidroenergjetik të lumit Drin, mbi të projektoi Hidrocentralet e Vaut të Dejës, Fierzës e Komanit, Hidrocentralin e banjës, Bistrica II dhe Bogovës si dhe shumë të tjerë të një fuqie më të vogël. Janë pikërisht këto hidrocentrale që edhe sot e kësaj dite përbëjnë bazën e sistemit tonë të furnizimit me energji elektrike.

Ka qenë projektues dhe kryetar i grupit të studimit dhe të projektimit të të gjitha digave të hidrocentraleve të mësipërme, me lartësi nga 40 m deri në 167 m, disa prej të cilave nga Komiteti Botëror i Digave të Mëdha, janë klasifikuar ndër më të lartat në Evropë e më gjerë.

Mund të thuhet me plot gojën se ishte njeriu që solli dritat në shtëpitë tona.

Edhe në ditët e fundit të jetës ai ishte i angazhuar me projekte hidrocentralesh më të vegjël.

PROJEKTET

Veprat më të mëdha të profesorit:

– Hidrocentali i Vaut të Dejës me fuqi 250.000 kW dhe prodhim mesatar vjetor të energjisë elektrike 1 miliard kilovat/orë.

– Hidrocentali i Komanit me fuqi 600.000 kW dhe prodhim mesatar vjetor të energjisë elektrike 2 miliardç kilovat/orë.

– Hidrocentali i Fierzës me fuqi 500.000 kW dhe prodhim mesatar vjetor të energjisë elektrike 1.7 miliardç kilovat/orë.

– Hidrocentali i Banjës me fuqi 60.000 kW dhe prodhim mesatar vjetor të energjisë elektrike 0.25 miliard kilovat/orë.

– Hidrocentali Bistrica II me fuqi 5.000 kW dhe prodhim mesatar vjetor të energjisë elektrike 0.032 miliard kilovat/orë.

– Hidrocentali i Bogovës me fuqi 2.500 kW dhe prodhim mesatar vjetor të energjisë elektrike 0.0125 miliard kilovat/orë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …