Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Patriarku serb, Porfirije Periq, thotë se gjatë historisë kufijtë e vendeve të popullit tonë kanë ndryshuar dhe se nuk është e sigurt se nuk do të ndryshojnë në të ardhmen, dhe kjo lloj deklarate është një rrugë e sigurt drejt pavarësisë së Vojvodinës , Sanxhakut dhe njohja e plotë e Kosovës nga Serbia.
Hapja e punimeve në pjesën e autostradës ndërmjet Beogradit dhe Banja Lukës u përdor nga magnatët politikë serbë dhe personalitetet e Kishës së Serbisë si një terren trajnimi për propagandën klasike të Serbisë së Madhe. E merrni me mend, atje ishte e pranishme treshja Vuçiq-Dodik-Patriarku Porfirija Periq.
Sa shtete u mjaftojnë serbëve?
Natyrisht, Dodik tha se serbët kanë dy shtete, duke aluduar për Serbinë dhe entitetin Republika Srpska, ndërsa Vuçiq postulon se “asgjë nuk mund ta ndajë” të njëjtën Serbi dhe RS. Në përgjithësi, nëse shikojmë më sipërfaqësisht, kjo ishte një ngjarje që u përdor për qëllime klasike parazgjedhore për Milorad Dodikun, si dhe për ndërtimin e muskulaturës kombëtare të këtyre dy të fundit.
Por le t’i hedhim një sy fjalëve të Patriarkut të Kishës së Serbisë, Porfirij Periq, i cili ndër të tjera tha edhe këtë:
Të gjithë e dimë se gjatë historisë kanë ndryshuar kufijtë e shteteve dhe vendbanimeve të njerëzve tanë dhe nuk jemi të sigurt se në histori, ku gjithçka është relative, nuk do të ndryshojnë në të ardhmen”, tha ai.
Prandaj, Porfirije Periq nuk konteston se do të ndryshojnë kufijtë në Ballkan dhe se në këtë do të marrin pjesë serbët dhe Serbia. Jo se nuk debaton, por thirret në historicizmin luftarak.
A nënkupton Porfirije njohjen eventuale të plotë të Kosovës nga Serbia, pra ky fjalim është vetëm një përgatitje dhe hyrje retoriko-ontologjike për atë që shoku i tij Vuçiq duhet të bëjë dhe t’ua komunikojë qytetarëve të po asaj Serbie?
Apo është e vetëdijshme edhe për Porfirije Periqin se si krahina autonome e Vojvodinës po mbytet nën zgjedhën e Beogradit dhe se si ajo ka nevojë për frymëmarrje që nuk është e lidhur në asnjë mënyrë me mushkëritë e Serbisë? A e ka të qartë Periqi se ish-“hambari i Jugosllavisë” po shembet në mënyrë të paprecedentë, ndërkohë që të gjitha, por të gjitha, burimet e saj po shteren nga po ajo Serbi.
Apo, në fund të fundit, Patriarku i Kishës së Serbisë ndoshta po mendon për Sanxhakun, i cili duhet të shkëputet nga Serbia?
Çfarëdo që mendon Porfirije Perić, ai nxit luftën dhe këtë e bën më së miri. Dhe jo, sigurisht që ai nuk po mendon për këto tri situata, të cilat janë më të mundshme se këto të fundit, por ai po imagjinon rivizatimin e kufijve në stilin e krijimit të një lloj Serbie të re të Madhe ose të paktën të botës serbe.
Dhe ai flet nga pozita e priftit parësor të organizatës kryesore fetare te serbët ortodoksë. Vetëm se ky organizim fetar ka të bëjë me të vërtetën, shpresën, dashurinë dhe virtytet e tjera, sa Porfiri me moderimin dhe mendjen e shëndoshë.
Dhe harabelat në degë e dinë se Kisha e Serbisë ka kohë që është kthyer në një sekt klerikal të Shën Savës, i cili pothuajse nuk ka të bëjë fare me krishterimin si i tillë dhe as me postulatet themelore fetare. Në vend të kësaj, ajo është një organizatë paraushtarake, struktura e së cilës është më e ngjashme me atë ushtarake.
Kisha e Serbisë është një lloj shteti brenda shtetit, më saktë shtet në disa shtete, kështu që si e tillë ngre rebelime në Mal të Zi, nxitje në Bosnje dhe Hercegovinë, dhe pastaj kthehet në Beograd ku zhvillon çështje gjyqësore, pastaj karakterizon kriminelin Sheshelj, pastaj hedh anatemime mbi popullatën LGBTQ, e kështu me radhë, ndërkohë sulmon Perëndimin dhe çdo njeri normal, herë përmes Porfirio-s, herë përmes fisnikëve të tjerë të udhëhequr nga mitropoliti malazez, Ioaniki.
Dhe pastaj deklarata për ndryshimin e kufijve në vendet ku jetojnë serbët është në fakt një dialektikë e domosdoshme e kësaj organizate, e cila bekoi njësoj tanket e ish-RSFJ-së në Vukovar, kasapët në të gjithë Kroacinë dhe monstrat si “Scorpion” në Bosnje dhe Hercegovinë në vitet e nëntëdhjeta. Kjo organizatë është në fund të fundit dega më e fortë shpirtërore dhe logjistike e Rusisë dhe hegjemonisë së saj përtej Federatës Ruse.
Më shumë Serbi, më pak Serbi
Por a nuk e pret i njëjti fat i njëjtë me Kishën e Serbisë siç i priste magnatët kriminelë serbë në vitet nëntëdhjetë në BeH dhe pjesërisht në Serbi?
Sepse kur Milorad Dodik thotë, duke i mirëpritur Porfirij Periqin dhe Vuçiqin, “sot serbët kanë dy shtete – Republika Srpska dhe Serbia – dhe ne do të vazhdojmë të luftojmë për unitetin tonë”, a nuk është ai aspak i vetëdijshëm që hungarezët mund të thonë të njëjtën gjë, për Hungarinë dhe Vojvodinën apo shqiptarët për Shqipërinë, Kosovën dhe Maqedoninë?
Dhe a nuk janë të vetëdijshëm ata ekzekutues të punës për Ballkanin e Hapur se deklaratat e tyre dhe se në terrenin e Bosnjës dhe Hercegovinës së pavarur dhe të pandashme, do t’u kushtojë ekzistencën e Serbisë brenda kufijve të sotëm, siç tha në mënyrë paradoksale Porfirije.
Dhe deklarata e Vuçiqit në Bijeljina se “asgjë nuk mund ta ndajë Serbinë dhe Republikën Srpska” është në fakt luftarak klasik. Sepse, Vuçiq harron se Bijeljina, sado të përpiqen baballarët e tij ideologjikë si Arkani dhe kriminelët e tjerë, është ende në Bosnje dhe Hercegovinë, ashtu si Brçko, si çdo pëllëmbë e këtij vendi.
Ai harron ose shtiret si naiv se Bosnja dhe Hercegovina, me sa e sa të meta, është në fakt një oaze e demokracisë në krahasim me Serbinë e sotme. Në Serbinë e sotme, besimtarët e kishës hedhin fetva dhe anatema ndaj kujtdo që guxon të ngrejë zërin.
Në Serbinë e sotme, Kisha e Serbisë po propozon ndryshime rrënjësore në tekstet shkollore së bashku me fshirjen e përmbajtjeve që nuk u pëlqejnë, kështu që lind pyetja, për çfarë shërbejnë tekstet shkollore?
Në Serbinë e sotme, politikanët që do të nisnin mesjetën janë bërë rrjedha kryesore, ndërsa ata lundrojnë në rrugët e Beogradit me flamuj ruso-serbë gjysmë kilometër të gjatë, duke thirrur Putinin dhe grabitqarët e tij dhe duke përcaktuar se kush mund dhe kush nuk mund të mblidhet.
Epo, kjo është karta e identitetit dhe fotografia e gjakut të Serbisë sot, dhe kjo është e ardhmja që mund të shihet nëse Ballkani i Hapur merr jetë dhe aq më tepër nëse Kisha e Serbisë me Porfirin në krye shpërbëhet plotësisht.
Natyrisht historia na ka mësuar, nëse na ka mësuar diçka, se si çdo ëndërr e Serbisë së madhe dhe botës serbe përfundon me një Serbi gjithnjë e më të vogël dhe me zhdukjen e botës serbe.
Pra, kur Porfirije Periq thotë: “të gjithë e dimë se gjatë historisë kanë ndryshuar kufijtë e shteteve të popullit tonë dhe nuk jemi të sigurt se nuk do të ndryshojnë në të ardhmen”, ai mund të mendojë çfarë të dojë për Serbinë e madhe, por deklaratat luftarake si kjo janë rruga e sigurt për shkëputjen e Vojvodinës, Sanxhakut dhe njohjen e plotë të Kosovës nga e njëjta, nga Serbia.
