Isuf I. Bytyçi

Isuf Bytyçi: Mposhtja e djallit

Pas librit më të suksesshëm dhe më të shitur  „ Mendo e pasurohu“, të cilin e publikoi në vitin 1938, Napoleon Hill e shkroi librin „Mposhtja e djallit“ (Sekreti i lirisë dhe suksesit), i cili për 70 vite qarkulloi si dorëshkrim, i pabotuar! Me këtë libër, autori nëpërmjet të „Kodit të djallit“, ngjalli shumë dyshime, diskutime e debate!

Sharan Lechter, është bashkautore e disa librave të N. Hillit, e cila për herë të parë e sjell këtë libër për lexuesin, të paisur me shënime e shpjegime.

Me posedimin e aftësive të mëdha, autori i futet një rrënoje të madhe, duke gjurmuar në lidhje me jetën, sjelljet, të menduarit dhe veprat e njerëzve, nga më të thjeshtit e deri te personalitetet më të larta e presidentët shtetërorë.

Kryesisht, autori merret me suksesin dhe dështimin e njeriut! Si vijmë deri te suksesi dhe pse mbetemi të pasukseshëm e të varfër? Të gjitha këto, do t’i mësoni nga autori, atëherë kur ta lexoni librin me vëmendje dhe durim!

Kryesisht, për arritjën e suksesit, autori  tregon se njeriu duhet të jetë ambicioz, të besojë dhe i vendosur! Ku të besojë? Të besojë në vetën e tij dhe të veprojë guximshëm, pa hezituar!

Kurse, mossuksesi, dështimi e varfëria janë pasoja të frikës, dilemës dhe mosbesimit!

Fajtorët kryesorë, të cilët ndikojnë në varfërinë e individit apo grupit, janë këto tri institucione: Religjioni, shkolla dhe familja!

Për të gjitha këto, unë, nuk do të zgjerohem që të bëj shpjegime, por do t’ia lë lexuesit, për ta lexuar veprën dhe T’i gjejë arsyet.

Në lidhje me librin, do të mundohem që sa më shkurt, më qartë dhe sa më i paanshëm të jem, në raport me situatën dramatike, të cilën është duke e përjetuar shteti ynë në pelena, Kosova dhe populli-dele, shqiptar!

Kur ta lexojë publiku këtë shkrim kaq solid, e kam të qartë se do të ketë edhe reagime, në dëm dhe të mirë të artikullit dhe të autorit!

Por, unë do t’u jem mirënjohës, gjithë atyre, të cilët do ta lexojnë artikullin dhe ta analizojnë e intrepetojnë pa pretendime.

Një koment mbi librin:

„Kohë perfekte për ta pasur në duar një kryevepër të tillë si „Mposhtja e djallit“!  Shënimet e Sharon Lechter-it të sjellin në vëmendje gjenialitetin e së vërtetës dhe na ndihmojnë ta mposhtim frikën që na pengon të shkojmë drejt suksesit tonë.“

 Harvey Mackay, autor i  „ New York Times Bestseller“

Zhvillimet politike gjithëshqiptare dhe bashkësia Europiane

Të gjitha ato kushte, të cilat i përdor djalli në librin e Hillit, mund t’i gjejmë në popullin, anal-istët dhe politikanët gjithëshqiptarë!

Mosvetëbesimi, frika, dilema, xhelozia, korrupsioni, mashtrimi, egoizmi, gënjeshtra e tj., ekzistojnë dhe dominojnë në mesin tonë, të cilat janë „dora e djallit“!

Pse?

Sepse, arsyet janë të shumta:

Shtypja e gjatë njëmijëvjeçare nga sundimi i të huajve: romakët, bizantinët, osmanët, serbët dhe sëbashku me ta edhe ideologjia komuniste.

Për shkak të gjithë këtyre shtypjeve, të cilat i ka përjetuar kombi ynë, ta them sinqerisht, që ka mbetur me ndërgegjie të gjymtuar! Edhe në aspektin fizik, e gjiymtuar ka mbetur qenja shqiptare, por ai gjymtimi mendor e shpirtëror, është më i dëmshëm! Pra, më keq i kemi punët, sikur që duket!

Ta analizojmë situatën, që nga e përgjithshmja nga e veçanta: qenja shqiptare, është e ndarë dhe e përçarë, e hutuar, në aspektin fetar që lirisht jemi në mendësinë e fundshekullit 18-ë, e në fillim të shekullit 19-ë, që as një hap s’ka shkuar përpara! Përkundrazi, popujt e qytetëruar, që besojnë në fe dhe i kryejnë ritet e tyre fetare! Ndërsa, ne shqiptarët, e kemi shumë të theksuar religjionin dhe e marrim si për zemre! Kemi elemente ekstremiste, gjë që nuk do të duhet të jenë! Arsyet janë të shumta; derisa popujt e qytetëruar të Europës e kanë tejkaluar këtë gjendje dhe liderët e tyre religjiozë, e përdorin fenë në shërbim të kombit e të shtetit, ndërsa te ne ndodh e kundërta!

Faji është i udhëheqësve religjiozë, por më tepër i stafit politik e akademik, për shkak të ngecjes, sepse ata janë hutuar duke i realizuar interesat e tyre personale e familjare dhe, klerikët fetarë të ndikuar nga qarqet e shërbimet e huaja informative, sllave e islamike, ka ardhur situata deri këtu. Sa i përket sistemit politik, pothuaj se e njëjta situatë është, sikur me atë relexhioz!

Të gjitha partitë politike shqiptare, në të katër anët e te dya shteteve, janë të përçara dhe në dorën e djallit, pa dallim! Aty ka xhelozi, urrejtje, korrupsion, mashtrim e krim të organizuar! Prandaj, çështja kombëtare është e dorës së dytë.

Pozita e opozita, nuk punojnë për shtet e komb, por djallin e të birin! Politikanë djallëzorë, injorantë e jokompetëntë, sikur që edhe klerikët! Udhëheqësit tanë, angazhojnë në diplomaci e nëpër shkolla, udhëheqës jokompetentë e djallëzorë! Në çdo veprimtari, ka punë e vepra nga më të ultat dhe, thonë se pse nuk funsionon shteti? Qysh të funksionojë shteti e pushteti, kur qarqet antikombëtare e kriminale kanë lulëzuar kudo në trojet shqiptare!

Ta marrim; që nga kryetarët, kryeministrat, ministrat e tj., se në çfarë gjendje ekonomike jan!

Nëse duam, nuk e kemi të vështirë ta dijmë; vetëm ta marrim pasurinë e tyre dhe ta llogarisim se sa pasuri kishte zotëriu/zonja dhe sa ka tani! T’ia llogarisim të ardhurat, të cilat i ka që nga ai moment që ka pozitë shtetërore, sa i kishte shpenzimet dhe të shihet se nga i fitoi gjithë ata miliona, që as udhëheqësit politikë të vendeve më të fuqishme, s’kanë arritur t’i kenë! Që, pastaj, të gjithë duhet ta humbin të drejtën që të merren me politikë.

Ta marrim Ilir Metën, si president i Shqipërisë Londineze dhe gjithë atë pasuri, t’ia konfiskojnë! Pastaj, të gjithë atyre tjerëve si në Shqipëri, ashtu edhe në Kosovë! Blerja e një hektari tokë, mal apo vreshta, nga 3 deri në  23 Euro apo dollarë, shihet se është hajni e krim dhe do konfiskuar, e tëra.

Anal-istët e gazetaxhinjët, që janë militantë të partive dhe shajnë, gënjejnë e mashtrojnë në emër të medieve, duhet verifikuar! As këta nuk janë më të ndershëm sikur që janë shefat e tyre politikë! Të gjithëve, duhet verifikuar dhe konfiskuar gjithë atë pasuri, të cilën e kanë fituar në saje të gënjeshtrave e trillimeve.

Kurse, populli i ynë që është dele, është mirë që të lexojë më tepër dhe, jo të merret me politikë nëpër kafene e oda meshkujsh! Më mirë është që burrat shqiptarë, të organizohen dhe të dalin të bashkuar e t’i pastrojnë vendet rreth rrugëve, nëpër parqe e male, afër vendeve turistike! Ta shohësh Ksamilin, që është perlë e turizmit shqiptar, se në çfarë gjendje është!

Përveç bërllogut, i cili është kudo, janë gërmadhat, shtëpitë e ndërtuara pa leje, që iu ka rrënuar partia kundërshtarëve politikë ose të pacaktuarëve! Kjo gjendje i bën turistët, që të mendojnë dhe të kërkojnë vende më atraktive e tërheqëse! Pra, edhe kjo është e dëmshme, për shoqërinë shqiptare e të pacivilizuar.

Edhe në Shqipërinë Atlantike, pra, Kosovën e gjymtuar, po ashtu sikur që edhe në Shqipërinë Londineze, qenia shoqërore është  në rrezik!

Në Shqipëri, pozitë e opzitë luftojnë për parti në mënyrë ekstremiste dhe duke e dëmtuar njëra-tjetrën, janë duke e minuar çështjën shtetërore e kombëtare! Krimi i organizuar ka lulëzuar dhe sa vrasje bëhen dhe sa vdekje në komunikacion, vështirë se bëhen edhe nëpër luftëra, në vatrat e luftës.

I shoh anal-istët shqipfolës, kur flasin për vrasjet e mbasluftës së fundit në Kosovë dhe askush nuk del të thotë se ne jemi të njejtit dhe se gjithë ato vrasje që kanë ndodhur në Kosovë mbas luftës së fundit dhe gjithë këto vrasje që po ndodhin sot në Shqipëri, të gjitha janë të dhimbshme dhe s’ka qenë dashur të ndodhin dhe duhet kërkuar vrasësit e organizatorët e, të dalin para drejtësie! Por, edhe gjithë ato vdekje, të cilat kanë ndodhur e po ndodhin si në Kosovë ashtu edhe në Shqipëri, duhet të merren masa dhe të ndalohen, sepse të gjithë këta janë njerëz e aq më tepër janë njerëzit tanë! Por, askush nuk merret me këto fenomene.

Arrestimi i ish-komandantëve të UÇK-së dhe festa e kundërshtarëve të tyre!

Pse i gjithë ky gëzim, me rastin e arrestimit të ish-komandantëve të Luftës së UÇK-së?

A nuk është kjo shpirtvogëlsi e madhe, nga njerëz të vegjël?

E di, se të gjithë politikanët shqiptarë, nga të gjitha trojet, kanë krijuar korrupsion e nepotizëm dhe i kanë hapur dyertë krimit të organizar! Edhe ish-komandantët e luftës së  UÇk-së, në krye me presidentin e vendit Hashim Thaçi, janë përgjegjës! Por, arrestimi i të gjithë ish-komandantëve të luftës së fundit, nuk është duke u bërë, për ta vu në vend drejtësinë, por përkundrazi, ky është turpi i radhës, nga ana e shteteve europiane dhe Gjykata Speciale, e cila bazohet në Raportin e qenit ruso-serb, Dic Markut! Përkrahja dhe miklimi i shtetit serb dhe presidentit Vucic, nga ana e Bashkësisë Europiane dhe administrata e presidentit amerikan Tamp, është duke u bërë me iniciativë të Rususë dhe partive të majta europiane! Prandaj, kjo situatë, nuk është për t’u gëzuar dhe përkrahur, sepse është duke kthyer gjendja mrapa dhe është rrezik të vihet në pikëpyetje qenja e shtetësisë së Kosovës dhe një konflikt i hapur në mes të Serbisë dhe Kosovës! Ka pretendime, se pse Hashim Thaçi me shokë, e pranuan Gjykatën Speciale? E pranuan, sepse njëra nga dy të këqiat, pak më e vogëk është ose pretendohej se është, Gjykata Speciale! Aty vihej në pyetje, se nëse nuk e pranon shteti i Kosovës Gjykatën Speciale nga Unioni Europian, do të themelohej Gjykata e OKB-së, të cilën do ta kishte Rusia me Kinën, komplet nën kontroll dhe të gjitha qëllimet e shtetit serb do të realizoheshin! Ndërsa, tani mundësitë dhe besimi janë më të mëdha se  do të jetë një proces i drejtë dhe i pakorruptuar, nga ana e Serbisë dhe pas gjithë atyre peripetive do të dalin të pafajshëm ish-komandantët e luftës së fundit! Përndryshe, le ta kemi parasysh se a janë apo nuk janë të fajshëm gjithë këta udhëheqës? Nëse dalin të fajshëm dhe dënohën, në Hagë nga Gjykata Speciale, deshëm apo nuk deshëm, do të vihet në pikëpyetje shtetësia e Kosovës! Por, sa e kuptoj unë se Joe Biden, e ka arritur numrin e votave dhe do të jetë presidenti i SHBA-ve pë katër vitet e ardhme dhe do të ndikojë dhe t’i pengojë padrejtësitë, të cilat po iu bëhen ish-komandantëve të luftës dhe shtetit të Kosovës.

Mos të gëzohen shumë, për arrestimin e tyre, kundërshtarët  politikë, shqipfolës, siç e dëgjova në medie, që çirren si hiena; Haki Abazi i VV-së, Gani Geci i LDK-së edhe avokati Spartak Ngjela, se „ Ata duhet të dënohen doemos dhe se Kosova duhet të mbajë zgjedhje sa më shpejt“, sipas tyre.

Ky është një gabim dhe turp për ta, që sillen sikur të vijnë nga Serbia, me gjithë ato pretendime! Pastaj, disa militantë të partive, sidomos, titistë e islamikë, janë tërbuar nga gëzimi, dërdëllisen para medieve duke e treguar atë urrejtjën e shfrenuar djallëzore e xhelozinë që kanë, për njerëzit, të cilët e udhëhoqën luftën e UÇK-së dhe ndikuan në intervenimin e NATO-s, gjë që si pasojë erdhi liria dhe pavarësia e shtetit të Kosovës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …