Krasniqi: Ideja për korrigjim kufijve është antikushtetuese por nuk është ide e Thaçit, është ide e vjetër e Serbisë

Jakup Krasniqi: Kute ekstremisht të ndryshme për krimet e luftës?!

Ambasadorit  britanik Ruairi O’Connell i vjen mirë që më në fund, Kuvendi e largoi nga radhët e veta njërin nga deputetët e dënuar për krime lufte. As Kuvendi, as zyra publike, e as liria nuk janë vendi i duhur për njerëzit e dënuar për krime të rënda. Vendi i duhur është burgu”.  Nuk kam si mos të pajtohem me ambasadorin e Mbretërisë së Bashkuar – Ruairi O’Connell-i, “kriminelët nuk e kanë vendin në liri”. Por, a e kanë vendin në krye të shtetit ata që ishin kupola e krimit (pas shefave të tyre), ishin pjesë e pandashme e krimit dhe e gjenocidit në tri luftëra shkatërruese në ish Jugosllavi (në Kroaci, në Bosnje e Hercegovinë dhe në Kosovë) dhe po ata sot të jenë shpresë e integrimeve evropiane e euro-atlantike? Pse dy kute të ndryshme edhe për çështje (krime) që nuk mund të krahasohen bash me asgjë? Mos të harrojmë, për një shekull, shqiptarët e Kosovës qenë të rrezikuar nga dëbimi e shfarosja.

Sipas kësaj logjike, ku duhet të jetë Nikoliqi, Presidenti i Serbisë, Vuçiqi, Kryeministri i saj dhe Daçiqi, Ministri i Jashtëm i Serbisë dhe ish zëdhënësi i Millosheviqit? Apo atyre u lejohet çdo gjë, pse janë bijë të “popullit hyjnor” se kështu dëshirojnë ta quajnë veten politikanët dhe akademikët serbë, në Beograd.

Madje, ku duhet të jenë, kryepersonazhet e Raportit të Dick Martit të kthyer në Rezolutë të KE-së, mbi një bazë kryekreje të shpifur, të gjoja trafikimit të organeve (vërtetë një krim i tmerrshëm po të jetë bërë), mbi kryegënjeshtrën e shekullit të ri?! Nëse një ditë do të “guxoj” të dalë e vërteta mbi këto gënjeshtra të shpifura te miqve te Millosheviqit e të politikës së tij, Këshilli i Evropës dhe ata që e votuan dhe e besuan atë gënjeshtër të shpifur do të turpërohen, siç po turpërohet Kisha Katolike (Vatikani) pas pesë gjashtë shekujve, për turren e druve, ku u dogjën mendjet e lira të kohës, vetëm pse e thanë një të vërtetë shkencore për boten që i rrethonte.

Pse Bota demokratike, bota që i di dhe i njeh mirë mundësit e veprimit e të operimit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e heshtë të vërteten e luftës së Kosovës? Për ne shqiptarët është e qartë, pse ato krime të tmerrshme që i kryen serbet (se vetëm ata i kishin mundësitë e tilla), po ua veshin shqiptarëve. Po, për krimet, gjenocidin dhe dhunimet e qindra mijëra shqiptarëve e shqiptareve (në shtëpitë e tyre) kush duhet të përgjigjet? Vërtetë, ka ende njerëz në politikë, në medie e në diplomacinë evropiane, që nuk e dinë të vërtetën e luftës se Kosovës?

Unë thjeshtë nuk besoj! Le të thuhet e vërteta e ndjekjeve politike të njerëzve patriotë në Kosovë, sado e hidhur që të jetë! A nuk po behet kjo për të njollosur krye vlerën e lirisë se shqiptarëve – Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës?

Sivjet bëhen 103 vjet nga sakatimi (më shumë se përgjysmimi) i pamëshirshëm i Shqipërisë se katër Vilajeteve dhe i shqiptarëve nga Konferenca e Ambasadorëve në Londër.

Mos diçka ogurzezë po u përgatitet përsëri shqiptarëve (tani në Bruksel) edhe me miratimin e Isës dhe të Hashimit dhe e përkrahësve të tyre të verbër? Të cilët, interesin e brezave të se ardhmes e kanë qitur në anekënd publik, për interesat personale të tyre? Ku e kanë vendin këta njerëz? Mos të tillët, vendin e kanë në krye të shtetit? Pse po u duhet rikthimi i Serbisë në Kosovë? Dhe shih për ketë duhet t’ i mbajmë, Isën dhe Hashimin në pushtet.

Pse po i mbështesni veprimet e tyre të çoroditura, për të lënë zjarrin e ndezur në Ballkanin e trazuar? Të njëjtën gjë e patën thënë të urtit në vitin 1912-13. “Mos i copëtoni shqiptarët se do ta leni një vatër zjarri të hapur”! Koha tregoi se ata patën të drejtë.

Jakup Krasniqi: Praktikë qeveritare qenka ndarja e sovranitetit të Shtetit me armikun shekullor?

Kryeministri, nuk pati  asnjë zor, kur tha: “Pa u liberalizuar vizat për qytetarët tanë, unë nuk mund të shkoj në Bruksel”. U duk se Kryeministri më në fund do të merrte një vendim burrëror. Por premtimi nuk zgjati shumë. Ai shkoi atje si “tulipan i bardhë”. Po jo vetëm kaq. Ai tha: “Asociacioni do të bëhet sipas sugjerimit të Kushtetutës”. Bukur! Edhe kjo ishte mashtrim i radhës. Ai shkoi në Bruksel dhe ra dakord që Asociacioni – Bashkësia e Komunave serbe, të formohej sipas marrëveshjes se 25 gushtit 2015. Kështu thotë Deklarata e dalë nga zyra e Mogherinit e harmonizuar me dy kryeministrat! Kjo do të thotë, se kryeministri është marrë vesh që në Bruksel të thotë e të merret vesh për diçka tjetër,  e qytetarëve tanë u deklaron  diçka tjetër. Qytetarëve tanë u thotë se “Zajednica” do të behet sipas sugjerimit të Gjykatës Kushtetuese! Thjeshtë i mashtron ata pa u skuqur fare.

Në një emisioni televiziv, moderatori tha: “Hedhja e gazit lotsjellës nuk është praktikë?” Vërtetë nuk është praktikë! Po, a është praktikë shtetërore dhe ku është: Bërja hisedarë me shtetin që për gati një shekull ka ushtruar, terror, krim e gjenocid masiv mbi qytetarët tanë? Praktika e dytë e bëri të domosdoshme të parën, e cila kalon pa asnjë pasojë afatgjate. Marrëveshjet e dëmshme kanë pasoja afatgjata. Pse moderatorët tanë, kur i kanë përballë qeveritarët, nuk i pyesin ata, pse mënyra sesi po qeverisin ata, nuk e njeh praktika demokratike e të qeverisurit, por rrinë para tyre si “pula të lagura”?

A thotë ndonjë praktikë shtetërore, që shteti t’ia falë një shteti tjetër mbi 8220 hektarë tokë? Ku është parë kjo zemërgjerësi?

A ka praktikë shtetërore që kryeministrat e një vendi të mashtrojnë pa ndërprerë asnjëherë, si në fushata zgjedhore edhe në gjithë mandatet qeverisëse?

Këta mashtrues e demantojnë veten e tyre brenda dite dhe sa herë që flasin! Ju ndodhë kjo se ky lloj i njerëzve nuk ia dinë peshën fjalës! Populli ynë e ka një fjalë: “Me e shty kokën ngushtë, fjala e mirë e shpëton kokën. Po e shtyre fjalën ngushtë, shkon edhe koka”. Natyrisht që kjo urti (filozofi) popullore nuk vlen për kryeqeveritarët tanë.

A ka ndonjë vend që Kryeministri dhe vartësi i tij të shkelin kushtetutën e vendit, të përbetohen se nuk e kanë shkel dhe nëse e kanë shkelë do të japin dorëheqje, e kur Gjykata Kushtetuese e konfirmon shkeljen! Ata vazhdojnë sikur nuk paska ndodhur asgjë?! Dhe vazhdojnë me shkeljet, pse nuk ka kush në partitë e tyre “tua prish timin e duhanit” dhe kur humbet sovranitetit i shtetit.

Dhe jo vetëm kaq. Kryeministri, pa pasur asnjë zor, thotë: “Pa u liberalizuar vizat për qytetarët tanë, unë nuk mund të shkoj në Bruksel”. U duk se Kryeministri më në fund do të merrte një vendim burrëror. Por premtimi nuk zgjati shumë. Ai shkoi atje si “tulipan i bardhë”. Po jo vetëm kaq. Ai tha: “Asociacioni do të bëhet sipas sugjerimit të Kushtetutës”. Bukur! Edhe kjo ishte mashtrim i radhës. Ai shkoi në Bruksel si “tulipan i bardhë” dhe ra dakord që Asociacioni – Bashkësia e Komunave serbe, të formohej sipas marrëveshjes se 25 gushtit 2015. Kështu thotë Deklarata e dalë nga zyra e Mogherinit e harmonizuar me dy kryeministrat! Kjo do të thotë, se Kryeministri është marrë vesh që në Bruksel të thotë e të merret vesh për diçka tjetër e qytetarëve tanë u thotë diçka tjetër. Qytetarëve tanë u thotë se “Zajednica” do të behet sipas sugjerimit të Gjykatës Kushtetuese! Thjeshtë i mashtron ata pa u skuqur.

Kush po ulërin vërtetë?

Ku ka ndodhë, që Kryeministri, thirrjet e qindra mijërave qytetarëve që duhet të qeverisë me ta e për ta e t’i quan “egërsira”, pasi vetëm egërsirat ulërijnë? Apo ndoshta po “ulërin” Kryeministri!

Praktika, në cilin vend e paragjykon Protestën që do mbahet pas më shumë se dhjetë ditëve, së: “nuk do të lejojmë vrasjen e policëve”! Prej nga e di Kryeministri se mund të ketë vrasje të policëve, nëse nuk është bërë një plan për një krim të tillë?!

Absurdi është edhe më i madh se, Kryeministri dhe bashkëpunëtori i tij kërcënojnë qytetarët që do të protestojnë më 17 shkurt 2016, në prezencën e përfaqësuesve të Shoqatave të Veteranëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Vërtetë, atë ditë përfaqësuesit e veteranëve të UÇK-së, ke përfaqësonin: Veteranet që luftuan për liri a çlirim apo ata që u bënë “veteranë” 16 vjet pas luftës?!

Ata, përfaqësuesit e “veteranëve” si dhe Kryeministri e bashkëpunëtori i tij në qeverisje duhet t’u tregojnë tatimpaguesve se kujt po ua premtojnë pensionin e veteranit: Atyre që vërtetë luftuan apo atyre që po ua blejnë votat? A mund të ndërtohet shteti demokratik me vota të blera, të shitura apo të vjedhura? Me metoda të tilla antidemokratike, ndërtimi i shtetit të se drejtës është i pa mundur.

Pse përfaqësuesit e veteranëve nuk i thanë Hashim Thaçit: Zoti Thaçi, a mos po do të thuash  se në luftë kundër Serbisë pushtuese i pate 20-30 mijë ushtarë, e tani për të na sjellë Serbinë në vendin tonë, i tubon  në Sheshin e Skënderbeut 1.000.000 qytetarë? Ku do t’i marrësh ata  një milion mbrojtës te “Zajednicës” dhe për kthimin e Serbisë në Kosovë?!

Kryeministri dhe vartësi i tij duhet ta dinë, se ata po e shkelin ligjin duke i mashtruar qytetarët dhe këtu Prokuroria e shtetit duhet të veprojë ndaj të gjithë mashtruesve, e mbi të gjitha kundër krye-mashtruesve e shkelësve të Kushtetutës!

Nëse dikush do të duhej ta e mbronte historinë e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës nga falsifikimi e grabitja, ata do të duhej të ishin: Kryeministri, vartësi i tij dhe Shoqatat e UÇK-së? Edhe pse  njëri prej tyre e ka sabotuar luftën (duke mos ia dhënë mjetet e grumbulluara për luftën) e tjetri ka përfituar nga ajo “pa qenë në frontet e luftës”! Nëse Krye-qeveritarët kanë mjete buxhetor për të dhënë për raste sociale, le t’i japin jo nga 170 euro, por le t’ua bëjnë 250 a 300 euro, veçse duke u bazuar në statistika të sakta, nuk kemi asgjë kundër, por ata dhe askush nuk  ka të drejtë ta falsifikojë veprën më fisnike të popullit tonë,  UÇK-në. Pasi edhe ata njerëz që nuk janë në punë e s’kanë mjete për jetë e meritojnë një jetë më të dinjitetshme sesa e kanë tani.

Kështu si kanë nisur këta mashtrues të pa përmirësueshëm, këta humbës te sovranitetit te gjyqësorit e të shtetit dhe të tërësisë territoriale, këta shkelës të Kushtetutës dhe qeveritarë të padijshëm, po e rrezikojnë seriozisht edhe falimentimin e shtetit.

Për hir të shtetit për të cilin janë flijuar breza të tërë atdhetarësh e qytetarësh, për hir të ardhmërisë, për hir se vërtetës se Luftës Çlirimtare të UÇK-së, çdo luftëtarë e atdhetarë i devotshëm i kombit e atdheut, çdo njeri që nuk e do falimentimin e shtetit dhe degradimin e trashëgimisë kulturore e historike, çdo intelektual, i ri dhe e re që e ka jetën përpara, çdo medie kombëtare ta e ngrisinë zërin e tyre kundër çdo mashtrimi e sidomos kundër mashtruesve të veshur me pushtet nga vota e  qytetarëve të Republikës!

Kosovën e ndryshon dhe e shpëton vetëm një formë tjetër e qeverisjes. Ketë  qeverisje të Isa Mustafës dhe Hashim Thaçit  e pamë dhe e jetuam që tetë vite. Kjo qeverisje nuk i duhet askujt!

Të reagojmë dhe të veprojmë sot për ndryshimin, sepse nesër është vonë!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …