Veseli

Kadri Veseli: Kryeministri Albin Kurti iku nga përgjegjësitë dhe ia vulosi vetes fatin politik

“Kjo ikje, në formë të tillë, është e padenjë. Sepse, nuk iket kur duhet të luftosh për popullin tënd. Por, si duket, ikja është puna që ky Kryeministër di ta bëjë më së miri.

Pra, nuk mund të kishte një fund tjetër një Qeveri dhe një Kryeministër, që për një kohë kaq të shkurtër e rrezikuan skajshmërisht aleancën më jetike për Kosovën, që dështuan të ofrojnë një program zhvillimi për pritjet e qytetarëve dhe që krijuan aq shumë kundërthënie brenda vetes për një periudhë të shkurtër, Veseli  tha se PDK do ta mbështesë mocionin për rrëzimin e qeverisë.

Deklarata e plotë e liderit të PDK-së, Kadri Veseli:

Të nderuar qytetarë të Republikës së Kosovës,

Me të drejtë, qytetarët po irritohen nga politika në Kosovë.

Shembulli që argumenton këtë – janë veprimet e fundit të partnerëve të këtij koalicioni qeverisës.

Në kohën e një ankthi kolektiv të ballafaqimit me pandeminë, kur familjet tona janë të shqetësuara për fatin e secilit, të humbet arsyeja dhe të krijohet krizë për hesape personale dhe partiake, është më tepër se papërgjegjësi institucionale.

Është mungesë elementare e përgjegjësisë humane.

Ndërsa, fajësimet e ndërsjella – për përfitime politike, në këto rrethana të rënda, janë dyfishim i krizës, që qytetarët s’ua kanë borxh.

Është dëm nacional.

Faji dhe përgjegjësia është krejtësisht vetëm e këtij koalicioni qeverisës.

Partia Demokratike e Kosovës, dhe as unë, as nuk e kemi ndihmuar dhe as nuk e kemi shkaktuar, me asnjë veprim, këtë situatë.

Ju e dini këtë.

Dua ta bëj të qartë edhe një herë: nuk jemi pjesë e asnjë skenari të tillë.

E kam shpallur opozitën, pak orë pas mbylljes së votimeve më 6 tetor. Opozitë për katër vjet.

E kam respektuar vullnetin qytetar. Dhe, u kam lënë hapësirë partive që kanë fituar për ta krijuar sa më parë Qeverinë.

Tani, kemi një situatë tërësisht të papritur, të krijuar nga vetë koalicioni qeverisës.

Të dashur qytetarë,

Si opozitë, nga dita e parë, kemi ngritur zërin shqetësues, por edhe ofruar alternativa dhe gatishmëri për tejkalimin e çdo situate me të cilën jemi përballur.

Sfidat që kemi përpara, i kemi ditur të gjithë. Asgjë nuk ka qenë e papritur dhe e paditur, për secilin prej nesh, edhe para zgjedhjeve. Përveç pandemisë së coronavirusit.

Shfaqja e COVID-19 i ka rritur sfidat dhe do të duhej ta shtonte edhe përgjegjësinë e qeveritarëve.

Për t’u ballafaquar sa më lehtë me këtë pandemi, të gjithë e dimë se kërkohet guxim, menaxhim efikas dhe domosdoshmëri për bashkëpunim.

Në këtë kohë të pandemisë, edhe pse me shume vonesa, ajo që u kërkua nga Qeveria –  u mbështet dhe u respektua nga qytetarët e Kosovës.

U mbështet edhe nga ne si opozitë.

Ata patën mundësinë dhe nuk kishin asnjë pengesë.

Ndërmarrësit filluan t’i mbyllin bizneset, filluan t’i respektojnë këshillat e institucioneve.

Por, pikërisht në kulmin e izolimit dhe bllokimit të jetës së qytetarëve, politika e krijoi edhe një krizë. Edhe një panik!

Lufta politike u bë agjendë primare, ne vend të luftës kundër armikut të përbashkët – virusit që po e sulmon njerëzimin.

Nuk u morën në konsideratë brengat qytetare.

As sakrifica financiare dhe paralizim i tërë ekonomisë.

Me një fjalë, qytetarët u treguan të përgjegjshëm, edhe me humbjet e veta dhe friken, ndërsa kjo Qeveri u soll e papërgjegjshme me ta.

Sot, nuk ka qytetarë në Republikën e Kosovës që nuk është i revoltuar me politikën.

Më duhet t’ju them se as unë nuk jam i kënaqur me situatën ku ndodhemi.

Por, ekziston një dallim i madh mes PDK-së si opozitë dhe koalicionit qeveritar. Krizën e shkaktuan ata.

Ne politikanet kemi marrë besimin qytetar. Dhe, në kohë krize, nuk do të duhej të shpërdorohej ky besim për nevoja partiake.

Kosova dhe qytetarët e saj janë arsyeja dhe qëllimi pse jemi në politikë. Dhe, kështu do të duhej të ishte për secilin.

Por, pikërisht tani, në këtë kohë të konfuzionit, frikës, paralizimit të jetës së qytetarit, po provokohet rrëzimi i Qeverisë.

Dhe ky provokim dhe kjo krize nuk po vjen nga ne opozita, por nga vetë partnerët e koalicionit!

Si opozitë, kemi qenë të gatshëm ta japim përkrahjen aty ku do të vlerësonim se është pozitive për interesin e vendit.

Më vjen keq që asnjëherë nuk u kërkua ndihma sinqerisht, sepse do ta jepja për të mirën e Republikës së Kosovës.

Kritikat e mia kanë pasur për qëllim sinjalizimin e qartë për rrezikun që po i vinte Kosovës nga mënyra e trajtimit të aleatit tonë strategjik, Shteteve të Bashkuara të Amerikës, nga Kryeministrit aktual.

Në kohën më të ndjeshme për Kosovën, Qeveria në vend se të rimëkëmbte marrëdhëniet e lënduara me SHBA-të, ajo përkundrazi nxiti dhe orkestroi një frymë anti-amerikane përmes neglizhimit të qëllimshëm të rekomandimeve amerikane dhe përmes diskursit kundërshtues e përçarës ndaj SHBA-ve, përmes militantëve partiakë.

Në këtë vend, me të kaluarën tonë tragjike dhe me historinë e intervenimit amerikan që shpëtoi popullin tonë, kurrë nuk do të duhej të ishte bërë kjo temë.

Por, Kryeministri me qeverisjen e vet e bëri këtë.

Kryeministri është dashur të mos fliste fare për këtë çështje, por të vepronte.  Ka mundur mirë dhe lehtë ta bënte këtë, për interes shtetëror dhe kombëtar, pa pasur nevojë të godasë secilin që i del përpara.

Të nderuar qytetarë,

Kjo ikje nga përgjegjësia, institucionale dhe morale, dhe ky vet-dorëzim i Kryeministrit, duke provokuar vet me veprimet e tij mocionin e mosbesimit, është i turpshëm. Sepse, po ndodh pikërisht në kohën kur do të duhej të punonte për unitet e bashkëpunim dhe jo për përçarje e ndasi.

Andaj, ai vetë po ia vulos vetes fatin e tij politik si Kryeministër, bashkë me partnerin e tij, me të cilët premtuan aq shumë e nuk bënë asgjë për gati dy muaj qeverisje.

Ky është akti i vetë-dorëzimit të Kryeministrit dhe Qeverisë së tij, pa dallim partiak, përballë sfidave që ka vendi ynë.

Kjo ikje, në formë të tillë, është e padenjë.

Sepse, nuk iket kur duhet të luftosh për popullin tënd.

Por, si duket, ikja është puna që ky Kryeministër di ta bëjë më së miri.

Pra, nuk mund të kishte një fund tjetër një Qeveri dhe një Kryeministër, që për një kohë kaq të shkurtër e rrezikuan skajshmërisht aleancën më jetike për Kosovën, që dështuan të ofrojnë një program zhvillimi për pritjet e qytetarëve dhe që krijuan aq shumë kundërthënie brenda vetes për një periudhë të shkurtër.

Personalisht, nuk ia kam dëshiruar largimin e këtillë. Kjo mënyrë e largimit – nuk është fundi i tij i duhur, por ndoshta është fundi i tij i merituar. Ndoshta, edhe fundi i tij i vet-dëshiruar dhe i kalkuluar.

Nuk e di se çfarë Qeverie do të mund të jetë më e dëmshme se kjo aktualja për vendin, por i siguroj qytetarët dhe votuesit e PDK-së se ne nuk do të jemi pjesë e asnjë kalkulimi që është i reduktuar te pushteti.

E kam bërë të qartë, që më 6 tetor, se PDK do të qëndrojë në opozitë dhe se do të punojmë shumë për të shtyrë përpara çdo agjendë që është në interes të qytetarëve të vendit.

PDK është lidere e opozitës politike dhe do t’i nënshtrohet vetëm kërkesave që janë në interes të Republikës së Kosovës dhe të qytetarëve të saj.

Vendimet dhe veprimet tona do të jenë në pajtim me kërkesat dhe nevojat qytetare, shtetërore dhe kombëtare.

Si opozitë, në parim, ne e mbështesim mocionin e mosbesimit ndaj Qeverisë, por kjo s’do të thotë se ne do të ndryshojmë kursin dhe statusin aktual politik.

Në rrethana normale, do të kërkonim zgjedhje të parakohshme. Por, me pandeminë këtu – e dimë se kjo është e pamundur aktualisht.

Karshi zhvillimeve të ditëve të ardhshme, do të marrim edhe vendimet e tjera të nevojshme.

Por, vendimet e PDK-së për këtë situatë dhe situatat pasuese gjithmonë do të ruajnë interesin tonë strategjik nacional dhe do të krijojnë siguri dhe të ardhme për qytetarët tanë dhe shtetin.

Edhe në këtë kohë të pasigurisë, të shkaktuar nga lojërat e partnerëve të koalicionit qeverisës, i ftoj qytetarët që të ndjehen të sigurt në shtëpitë dhe në shtetin e tyre.

Të prekurve nga virusi COVID-19 ju dëshiroj shërim të shpejtë dhe i falënderoj nga zemra gjithë personelin shëndetësor, atë të sigurisë publike dhe të administratës, për punën dhe sakrificën e madhe që janë duke bërë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …