Prishtina

Mehmet Musa: 1 Shtatori, dita e parë e shkollës në çfarë gjendje po e gjen Kosovën?

Të gjithë nxënësit  i gëzohen kësaj date, sepse fillon një vit i ri shkollor. Me ta gezohen dhe prindërit sepse fëmijët e tyre, dikush per herën e parë ulet në bangat e shkollës, dikush del në vitin vijues, e dikush mësyen sallat e fakulteteve për ligjerata.

Po Kosova jonë hallemadhe si e pret këtë 1 shtator?

Për gjendjen tonë fajtor numër një jemi vetë, sepse populli ynë gjatë të gjitha kohërave nën pushtues të huaj i është  lutur Zotit: Hej i madhi zot edhe dreqi le të vijë në pushtet, vetëm të na hiqet qafe ky regjim edhe më i zi se nata…

Po i përmendim vetëm regjimet e shekullit që shkoi:

Serbia e Parë, e Dytë e Tretë, me të  njëjtat lutje;  Hej Zot hiqe këtë regjim të Benito Musolinit, e le te vije dhe dreqi:. Pastaj  erdhi Tito-Kardeli-Rankoviqi.  Sërish luteshim hej Zot hiqe këtë regjim pa le të vijë edhe dreqi. Pastaj erdhi Sllobodan Millosheviqi. Sërish e njëjta lutej, hej more zot hiqe këtë regjim, pa edhe vetë  dreqi le të vije. Më në fund na erdhi rdhi regjimi i shokut te idealit dhe i partisë së  Bozhoviqit dhe Dushan Ristiqit, shoku Isa Mustafa. Ndërsa unë nga dita e sotit  po e lutem Zotit,  hej Zot i Madh hiqe këtë regjim të skuadristeve te zi, dhe le të të vijne profetët e dashur të popullit tonë: Fan Noli, Luigj Gurakuqi e Bajram Curri.

Pastaj le të këndojmë:

Shumë regjimet Kosovë në ty jan ndërru,

Me e rjepë popullin  e me e vorfnu,

me e djegë vendin e me e sakatu,

hynte njani e dalke tjetri,

shumë ma i zi i riu se i vjetri,

Po Kosova jonë  shamizezë

si po e pret këtë 1 shtator?

Po e pret me thikë në zemër ashtu si sikur e priti në korrik te vitit 1945 kur delegatët e popullit i zhvlerësuan vendimet e Konferencës së Bujanit dhe së bashku me Pavle Joviqeviqin Kosovën e futen ne gjirin e Serbisë federale.

Po e pret me thikë në zemër, ashtu sikur e priti më 28 mars të vitit 1989, kur delegatët e popullit të qeverisur nga Hysen Kajdomqaj e Isa Mustafa i hoqen Kosovës edhe atë grimë autonomi , që e kishte fituar me mund gjak e sakrifica per t’i kënaqur orekset serbe. Dhe prapë,  po i njëjti Isa Mustafe me deputetët e popullit së bashku me një grup djemsh te Rankoviqit, Milan Gjuriqit, Stefanoviqit e të Trajkoviqit më 1 shtator do të bëjnë përpjekje  që Kosoven e mjerë ta qethin e nënqethin,  per t’ i përmbushur orekset e  bijve te Mark Milanit e Krajl Nikollës.

Ky argat i shkive,  me  Gjykatën kushtetuese të Kosovës  i dhuroi bakshish Manastirit të Decanit, Pishat e Pushimoret e femijëve të popullatës së Deçanit. Tani është përgatitur  që Cërnagoren ta zgjerojë edhe më tej, thua se pak ka plaçkitur toka tona, që nga Plava e Gusia Hoti e Gruda Ana e malit Tuzi e Ulqini. Po athue çka duhet t’i fale kjo qeveri e horave  Serbisë, si shperblim për të “mirat ” qe na i bëri deri në luften e fundit, të cilën  e fitoi UÇK-ja sokoleshë.

Euroamerika dhe politika e saj nuk i njeh apetitet e qeverive ditore, por njeh vendosmërine e popujve drejt shtigjeve të lirisë e sovranitetit, që popujt janë të vendosur me çdo çmim t’ i fitojnë.

Ata njohen vendimet e Bujanit me 31 dhjetore 1943 dhe 1 e 2 janar 1944. Por kur vet delegatet e Kosovës të prirë nga Fadil Hoxha e Pavle Joviqeviqi u mblodhen nga 4 e deri me 7 Korrik 1945 ne Prizren dhe Kosovën e futen në gjirin e Serbisë federale dhe i asgjesuan forcat e Shaban Polluzhes, ata e njohën edhe atë realitet, edhe pse të përgjakur.

Euroamerika e njohu Bosnjën dhe Hercegovinën, por kur shkiet e vendosen me luftë ta fitojnë Republiken Serbe, Euroamerika e njohu Serbska republikën.

Euroamerika e njohu sovranitetin e shkive mbi Kosoven, me kushtetutë,  për mbi 5 dekada, por kur lindi e famshmja UCK, në fillim Euroamerika e quati terroriste, por me vonë duke e parë vendosmërinë e UCK-së e ndihmoi dhe bashkarisht u çliruan prej Serbisë.

Ne nuk u ftuam në Dejton, edhe pse kishim të drejtë më shumë se shtetet sllave të jugut, por na ftuan në Rambuje, për të nënshkruar atë çfarë nënshkruam dhe Zoti varrin tyrbe ja “befte”Milutinoviqit qe nuk e nënshkroi se prap sot ishim aty ……

Na thonë se Asociacioni i shkive është në perputhje me kushtetutën e Kosovës, po Asociacioni i Luginës së Presheves ku është  more të  pa sedër e të pa fytyrë?

Së shpejti ky asociacion do te shkrihet si Rebublika serpska dhe Euroamerika do ta njohë ashtu sikur  e njohu Kosovën, që ishte në perputhje me Kushtetutën e Serbise  dhe ashtu sikur  e njohu republiken srpska qe ishte me kushtetuten e Bosnje e Hercegovinës.

Sidoqoftë, o popull i mjerë ngarkoje edhe këtë barrë të rëndë mbi supe të shkaktuar nga pjella bastarde e trupit tënd!

Pra urime 1 shtatorin nxënës!

Ti rini e Kosovës,  rini e maliherit, lidhi këpucët, pale….

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …