Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Tashmë jemi mësuar dhe imunizuar me zhargonet dhe fjalët e papërgjegjshme, që përditë nxjerrin nga goja shumë nga politikanët e Kosovës, mjerisht edhe përfaqësuesit e institucioneve, të cilët jo vetëm nuk u vënë fare karar fjalëve, por i nxjerrin nga goja, shpeshherë madje pa asnjë artikulim të domosdoshëm higjenik. Prijatari i parë i kontaminimit të Kuvendit të Shqipërisë me sharje e fyerje, Salih Berisha mbanë rekord me fjalorin e tij, për të mos thënë se është i denjë edhe për “Ginis”. Jemi mësuar për të mos thënë se edhe jemi imunizuar nga kjo e ligë, kur shohim e dëgjojmë sesi i pari i Vendit apo i Kuvendit krekoset me fjalorin, duke zbuluar egon e tij, krekoset me virulencën e prepotencën bajraktare, që nuk kanë asgjë të përbashkët me maturinë e vetëpërmbajtjen, me njerëzinë e përgjegjësinë, inteligjencën e arsimimin.
Shembulli i fundit i kësaj virulence e prepotence është fjalia që e ka shqiptuar së fundmi kryekuvendari i Kosovës, Kadri Veseli, duke iu drejtuar deputetëve të Kuvendit të Kosovës në mënyrë urdhërore: “Leni ato pallavra!” Po të kishte përdorur vazhdimisht një fjalor të matur, kjo e “pallavrave” edhe mund të mos komentohej, sepse një e dy gabime edhe falen, por kryekuvendari e ka gojën plot me “xhevahire” të tilla.
Më 5 dhjetor 2017, kryetari i Kuvendit të Kosovës, Kadri Veseli ka deklaruar se “Kosova duhet t’i përcaktojë sa më shpejtë vijat e saj kufitare, duke përfshirë edhe Demarkacionin me Malin e Zi dhe me Serbinë. Ai shtoi se çështja e kufirit është çështje shtetërore dhe jo partiake. Duhet t’i shënjojmë kufijtë se është çështje e sovranitetit. Duhet të përfundojmë me Malin e Zi e të kalojmë te Serbia”, tha Veseli. Ky nuk është qëndrim politik, por nëse më pyesni si shqiptar, kufiri do të duhej të mbrohej në Ulqin e në Shkup. Pra, nëse duhet qëndrim emocional. “Leni ato pallavra”, tha ai duke kundërshtuar ata që, sipas tij po e mbajnë peng ratifikimin e Marrëveshjes me Malin e Zi.
Është evident fakti se Veseli fjalën, “pallavër” e përdor për të bërë pallavra, por edhe më pallavër del konstatimi i tij eklektik, kur shprehet ndryshe si politikan e krejt ndryshe si shqiptar. Si politikan, sipas tij, Malit të Zi u dashka t’i jepen 8000 hektarë tokë, sepse ashtu e dashka politika, diplomacia, por si shqiptar u dashka të luftohet për Ulqinin e për Shkupin!
Po a do të jetë kështu, një “pallavër” tjetër edhe përcaktimi i kufirit me Serbinë, ndryshe si shqiptar e ndryshe si diplomat, kur dihet mirë se Beogradi tashmë mbanë nën kontroll krejt veriun, i mbanë frerët e politikës së serbëve përmes “listës serbe”, e cila merr një të katërtën e tepsisë së Qeverisë dhe të qeverisjes, i ka prona eksterritoriale enklavat e kishat në Kosovë, kishën e Millosheviqit në zemër të Prishtinës, të cilën e legjitimon Gjykata e Apelit e Kosovës, në pronat e Universitetit, Kishën e Deçanit mbi qindra hektarë tokë të Kosovës, kishën në Prizren, së cilës qeveria i paguan qira, hiq më pak se disa qindra mijëra euro në vit e kështu me radhë…
Realisht, konstatimet e tilla divergjente, eklektike, janë më shumë se hipokrite. Si mund të pretendosh që të luftosh për ta kthyer Shkupin e Ulqinin, kur nuk je i Zoti të ruash Kosovën në Çakorr, pastaj veriun e Kosovës, për të cilin u dashak të propagandohet se është pjesë e Kosovës, por që është një pjesë, të cilën nuk e kanë vizituar krerët e vendit qe 18 vjet, jo sepse nuk kanë pasur vullnet, por sepse nuk ua ka mbajtur as nuk ua mbanë. Nuk mund të shkojnë atje sepse Serbia e zotëron dhe e menaxhon 20 për qind të territorit në veri. Pastaj nuk është pallavër që Kosova Lindore ka mbetur nën Serbi, dhe numri i shqiptarëve bie me mijëra në çdo vit. Nuk është pallavër por është tejet e dhembshme kur trojet shqiptare nën Mal të zi janë në shuarje e sipër dhe janë boshatisur fare.
Patriotizmi me rrahje gjoksi, politika me servilizëm e hipokrizi, nuk janë as patriotizëm, as diplomaci. Mjerisht janë krejt pallavra.
Për fund vetëm tri strofa nga poezia, “Hakërrim”, e Ali Asllanit
….
Vendi qenka sofra e qorrit, vlen për gojë e për lëfytë,
bëni sikur veni vetull’, shoku-shokut i nxirrni sytë…
Dhe për një kërkoni pesë, po më mirë njëzet e pesë.
Le të rrojë batakçiu dhe i miri le të vdesë!
Po një ditë që nis e vrerët, do mbarojë me bubullimë,
ky i sotmi zër’ i errët, bëhet sikur vetëtimë
dhe i bije rrufeja pasurisë edhe kësi lloj,
nuk ju mbetet gjë në dorë, vetëm një kafshatë për gojë!
A e dini që fitimi brenda katër vjet mizor
nuk është yti, nuk është imi, është i kombit arbëror,
është i syrit në lot mekur, është i vendit djegur, pjekur,
Ju do thoni si të doni… po e drejta dërmon hekur!
