Sadik Halitjaha

Sadik Halitjaha: Gjykata Speciale është rezultat i veprimtarisë anti-UÇK me dekada!

Gjykata Speciale është pasojë e veprimtarisë anti-UÇK me dekada! Gjatë gjithë historisë populli ynë nga pasojat pushtuese ka qenë i ndarë në dyshë. Njëra pjesë anti turke për shkëputje të plotë dhe çlirim. Tjetra pjesë për autonomi dhe vasalitet nën Turqi. Gjatë luftës anti Fashiste një pjesë për çlirim nga fashizmi tjetra bashkëpunëtore e fashizmit për një qeverisje kuislinge. Lufta e fundit UÇK në luftë për liri e pavarësi nga serbo-sllavet.

Pjesa tjetër në përpjekje me e ruajt Kosovën nën Serbi në një lloj autonomie dhe nën vasalitetin e Serbisë. Këta kuisling shkuan shumë larg, fshehurazi bën dy marrëveshje gjatë luftës njërën me Millosheviqin tjetrën krejt në prag të lirisë me 13 maj 1999 me Millutinoviqin. Këta ishin në gjendje çdo gjë të bëjnë veç për te mbet në pushtet edhe se nën vasalitet. Nuk u dakorduan të bashkoheshin në Qeverinë e përkohshme e ruajtën edhe qeverinë në ekzil kështu që UNMIK krijoj këshillin transitor për bashkëpunim.

Qeverinë serbe e konsideronte partnere lidershipin e Kosovës vasal. Këta krijuan gjatë lufte nga strukturat e LDK-së tredhjet këshilla të udhëhequra nga Eqrem Kryeziu që dihen me emra e mbiemra dhe detyra e tyre të grumbullonin prova apo të i fabrikonin për të bamat e UÇK-së .Po ashtu krijuan forca të armatosura me e luftuar UÇK-në sepse për këta farën e dreqit ma e keqe UÇK-ja se Serbia kjo e fundit ju linte pak pushtet dhe privilegje nën ombrellën e saj. Fal asaj se janë frikacak janë pula e s’janë Shqiponja e kurrë s’kanë pas guxim me ja msy një lufte kundër UÇK-s luftë fizike e me përgjak popullin te shumë vuajtur e aq shumë të vrarë nga serbo-sllavet. Këta fara e dreqit nuk pushuan kurrë duke denoncuar përbaltur e ulur UÇK-në.

Dërguan mira dosje në serbi e në UNMIK këtyre te fundit me ju servil për pushtet e servilizëm duke e kryer misionin që ju a kanë dhanë serbo e ruso sllaver. Fillimisht luftonin që luftën ta quajnë konflikt,pastaj NATON ta quajn çlirimtare, për te ju mbetur duart e lira me godit UÇK- n dhe për të lan mundësinë e pajtimit me Serbinë. Ju doli një serbofil DicK Marty i cili në parlamentin e Këshillit Evropian ngriti një akuzë te fabrikuar nga shteti serb me ndihmën e shqipfolësve bërën një gënjeshtër monstruoze dhe arritën ta nxjerrin një rezolutë ngase në Parlamentin Evropian dominon prezenca e madhe Pansllaviste.

Tani shpiken idenë e një Gjykate Speciale për të i dënuar armiqtë e Serbisë dhe të kuislingëve të saj. Me qellim njollosjen dhe përbuzjen e UÇK-s dhe te njëjtën kohë të i heqin Luanët nga skena politike e të vinë në skenë Hienat që të merren vesh ma letë me Serbin në kurriz të Kosovës. Tani janë quar në këmbë të para me i mbrojt dështimet e Gjykatës Speciale e akoma ma shumë emrat e këtyre që kanë deponuar akuza të fabrikuara ne Serbi.

U bë kimeti, kanë dal dosjet sheshit. Ma rënd i gjykojnë veteranet që u bë nami po u zbulohen spiunet e po dështoje Specialja e ku do mbeten këta fara e dreqit që po zbulohen. I fajësojnë pse i publikojnë OVL dosjet. Pse duhet OVL ti ruaj kokëzimet e këtyre spiuneve me Serbin e pastaj me specialen. S’janë fajtor OVL që gjerat zbulohen! Këta u dashtë ta din se kanë fjet fshehur me shkije por shtatzënia nuk ju fshihet. Në të ja bëjnë qarën. Arazë me katër këmbët analistë e banalista me zagar të paguar sulmojnë UÇK. Vlerën ma sublime të kombit tonë. Sulmojnë çdo gjë shqiptare këtu dhe në Shqipëri për të dërguar ujin në mullirin pansllavist. Janë t’u e ndjell kobë këta faqe zi kërkojnë gjak ndër shqiptaret horat.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …