Nënkryetari i Kuvendit, Xhavit Haliti e krahason Albin Kurtin me Neronin

Pasi ka dhënë disa këshilla të urta, në një shkrim të publikuar në portalin “Telegraf”, “babaxhani” jo vetëm moral i PDK-së, Xhavit Haliti, duke folur për tymin lotsjellës në Kuvend, po pa përmendur freskimin me një gotë ujë që ia kishte derdhur fytyrës, deputeti i Vetëvendosjes, Albin Kurti, ka bërë përpjekje të tregohet si gjithnjë i matur dhe largpamës.  Megjithatë, kësaj radhe, urrejtja duket se ka qenë aq e thellë dhe aq bizare sa veprimet e Albin Kurtit në Kuvendin e Kosovës,  Xhaviti i krahason hiç më pak sesa veprimet e Neronit, i cili e dogji Romën, sipas mendimit të tij, vetëm për  u bërë i paharrueshëm. Historia e thotë ndryshe, por kjo nuk ka rëndësi. Rëndësi ka fakti se Xhavit Haliti i hakmerret Albin Kurtit duke e quajtur Neron. Se shitet apo nuk shitet ky konstatim në pazarin e portaleve të lara e të palara, kjo nuk ka rëndësi, më rëndësi është që ai ka arritur ta zbraz deri diku  një valvul të zemërimit.  Por shumë valvula të tjera duket se i kanë mbetur të tendosura.


Xhavit Haliti thotë për veten e tij se është themelues i UÇK-së, por dihet se  këmba e tij nuk ka shkelur asnjëherë në Kosovë prej fillimit e mbarimit të luftës. Ai ka plot të drejtë të zemërohet me veprimin e Albin Kurtit, ashtu sikur ka qenë i zemëruar edhe Albin Kurti në të dhe në Kryesinë e Kuvendit. Ka të drejtë t’ i thotë edhe Neron, por nuk ka aspak të drejtë t’i mohojë shkaqet që çuan deri atje sa pakënaqësia e gati 40 deputetëve, të shprehet me revoltë të nivelit të tillë në Kuvend, lidhur me lëshimet fatale që iu bënë Serbisë e Malit të Zi nga Kryesia e Kuvendit, Qeveria dhe kreu i saj.


Xhavit Haliti luan rolin e viktimës, sepse ashtu pretendon të tregohet i matur, i urtë, i mençur, i durueshëm madje më i durueshëm sesa ishte durimtari historik i Kosovës, Ibrahim Rugova. Po të ishte gjallë Rugova do t’ i  kishte shprehur lakmi këtij Xhavitit, për mënyrën si paraqitet para opinionit, e sidomos para ndërkombëtarëve.


 


Se Xhavit Haliti ia do të mirën Kosovës, kjo mund edhe të jetë e vërtetë, por që ka treguar me vepër se e do atdheun më shumë se ish-Komandanti i Zonës Operative të Dukagjinit, Ramush Haradinaj dhe shumë të tjerë nga radhët e opozitës, kjo nuk ka fare të bëjë me të vërtetën. Ramushit i dhimbset edhe një gur i Kosovës, sepse për ata gurë, ato pyje e livadhe, ato ara e brigje, edhe  nën tymin dhe granatat e serbit, ato i ka larë me djersë e gjak, i ka larë me gjakun  e vëllait dëshmor, duke e bartur mbi supe, për të mos ia lënë trupin gjakatarëve serbë, në kohën kur Xhavit Haliti e të tjerë bënin  gjumin e vonë të natës në Rogner të Tiranës dhe në hotele të tjera në Gjermani, Zvicër e gjithandej. Nuk them se ata nuk kanë bërë punë në dobi të Kosovës, por ka dallime të mëdha në këtë mes.


Xhavit Halitit duket se vetëm njëherë në jetë ia kanë tymosur hundët me gaz lotsjellës, ndërsa Albin Kurti është mësuar me gazin lotsjellës të policisë vrastare të  Milosheviqit, të policisë së UNMIK-ut, të Policisë së Rumanisë, të Policisë së Kosovës e të EULEX-it. 


Krahasimi, që ka zgjedhur me këtë rast Xhavit Haliti, duke krahasuar Albin Kurtin me Neronin, me Sali Berishën e të tjerë, është krahasim i papjekur, që nuk i ka hije një durimtari, madje as një mëkatari të përfolur, sepse unë nuk besoj në ato mëkate  që përfliten dhe i përshkruhen  Xhavit Halitit. Nuk dyshoj se  është angazhuar me krejt mundësitë e tij për mbarëvajtjen e luftës së UÇK-së, por dyshoj në seriozitetin, apo aftësitë e demonstruara  të trajtimit të drejtë dhe realist të  çështjes së Kosovës prej qershorit të vitit 1999 e deri më sot. 


 


Meqë Xhavit Haliti shërbehet me fjalë të urta, i preferoj ta lexojë “Talmudin” i cili mjerisht, me sa di unë, ende nuk është përkthyer në gjuhën shqipe.


Një fjalë e urtë në “Talmudin” e urtësisë hebraike thotë: “Mos u fryj gacave të mëkatarëve sepse ka rrezik të digjesh në flakën e zjarrit të tyre”. Albin Kurti, e simpatizojmë apo jo, e duam apo e urrejmë, ka treguar me vepër se ka shkelur dhe  shkel në zjarrin e mëkatarëve, pa droje se digjet në flakën e zjarrit të tyre. Kështu si Albini kanë bërë dhe bëjnë ata që dinë çka duan dhe dinë rrugën që shpie në realizimin e aspiratave të tyre. Tani, Albini nuk është më trim i madh me disa shokë, por është trimi i mirë me shokë shumë, andaj, Xhavit Haliti dhe ata që e kanë shumë begeni vetveten, narcisët e llojit të tij duhet të shkunden sa nuk janë shkundur e përlotur nga gazi lotsjellës jo vetëm në Kuvend. Kosova është e të gjithëve, por meritat për lirinë e pavarësinë e saj nuk janë të njëjta. Gjakimi për lirinë e pavarësinë matet me kontribut konkret dhe jo me lavde e aureola që i qëndisim vetvetes apo që na qëndisin të tjerët.


Ahmet Qeriqi


19. 10. 2015

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …