Ahmet Qeriqi: Luftëtari i lirisë dhe ish i burgosuri politik, Qerim Arifi nuk kërkon mëshirë, por drejtësi

Se ku e si janë katandisur dhe si jetojnë sot shumë nga më meritorët për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, flet edhe rasti i ish të burgosurit politik të viteve  ‘80, asokohe djaloshi 20 vjeçar, Qerim Arifi nga fshati Rimanishtë, i cili me protestuesit e tjerë, më 2 prill të vitit 1981 u kishte rrëmbyer armët forcave rezerviste e policore jugosllave, me qëllim  për të mos i lejuar të futeshin në Prishtinë, ku policia jugosllave dhe ajo e Krahinës Autonome të Kosovës kishin martirizuar dhjetëra protestues dhe kishin plagosur qindra të tjerë.


I dënuar tetë vjet burg të rëndë, në mesin e 38 flakadanëve të parë të Republikës së Kosovës, Qerim Arifi kryen burgun dhe kthehet në familje. Prej atëherë e deri sot, kanë kaluar afër 25 vjet dhe Qerimi nuk ka gjetur punë asnjëherë. Në kohën e regjimit okupator nuk gjeti punë meqë konsiderohej kundërshtar i regjimit, në vitet 90 nuk gjeti punë meqë konsiderohej militant dhe jo urtak pacifist. Edhe pse mori pjesë aktive në Lëvizjen ilegale dhe  në luftën e UÇK-së, Qerimi nuk  i gëzoi frytet e fitores, për të cilën kishte dhënë aq shumë. Ai nuk uzurpoi, nuk reketoi, nuk  plaçkiti, nuk u dallua si ndonjë tifoz apo militant partie dhe mbeti ashtu sikur kanë mbetur mijëra luftëtarë të lirisë, mijëra të burgosur politikë dhe  dhjetëra-mijëra varfanjakë të Kosovës.


 


 Mirëpo Qerim Arifi, ashtu si shumë bashkëvuajtës dhe çlirimtarë të Kosovës ka realizuar synimin e tij jetësor. Ka arritur ta shohë Kosovën e lirë dhe të pavarur, për të cilën ka kontribuar me krejt fuqinë e tij. Por,  realizimi i këtij qëllimi historik, nuk ia zgjodhi asnjë problem jetësor, meqë ai u lind jetoi (dhe tashmë i ka mbushur 52 vjet) në varfëri ekstreme. Me bashkëshorten dhe tre fëmijë jeton me qira në një shtëpi në rrugën “Fitush Kuka” nr. 7. në lagjen “Kodra e Trimave”, në Prishtinë, në kushte dhe rrethana minimale për ekzistencë.


Qerimi nuk kërkon lëmoshë, nuk kërkon të jetojë si parazit, edhe pse vitet e rënda të burgut dhe të luftës  ia kanë shkalluar shëndetin. Ai kërkon të trajtohet si qytetar i barabartë me të tjerët, me kategorinë së cilës i takon. Nuk merr ndihma si veteran i luftës as si i burgosur politik. Ai kërkon punë, por punë nuk ka, ose ka ndonjë ditë dhe disa ditë të tjera kthehet duarbosh në shtëpi. Për ditë del në “Tregun e Prishtinës”, por shpeshherë kthehet pa fituar asnjë qindarkë. Ndihma sociale nuk i mjafton, as për pesë ditë të muajit. Për të ekzistuar, ditët e tjera duhet të rropatet, sepse fëmijët janë në shkollë e mbi të gjitha janë të zgjuar në mësime.


 


Duke qenë se nuk ka trashëguar ndonjë pasuri të luajtshme, duke qenë se jeton me qira dhe në kushte tejet të rënda sociale, ai kishte paraqitur kërkesë për një banesë të solidaritetit, të cilat qe dy vjet rresht  i ndan komuna e Prishtinës. Kishte kompletuar të gjitha dokumentet dhe kishte arritur në radhën e parë për t’ iu ndarë banesa, meqë kishte plotësuar kushtet optimale, si asnjë tjetër. Në kohën kur u bë ndarja, emri i tij kishte rënë nga regjistri, me motivacion se atje në djerrinat  e Rimanishtes, kishte 3o ari tokë.


Realisht, atë pasuri, tokë djerrinë ai ua ka lënë vëllezërve dhe nuk posedon asnjë ari tokë, në Rimanishtë, as në Prishtinë. Këtë të dhënë ai e ka vërtetuar dhe e vërteton me dëshmi relevante nga kadastra e komunës.


 


I pakënaqur me vendimin e  komunës së Prishtinës për ndarjen e banesave të solidaritetit, Qerim Arifi iu ka drejtuar Gjykatës Supreme të Kosovës, më 30. 9 2011.  Pasi Gjykata ka marrë në shqyrtim ankesën e tij, duke u mbështetur në dokumentacionin e prezantuar si dhe në kopjen e kadastrës, ku shihet se ai nuk posedon pasuri të paluajtshme, kishte aprovuar padinë e ankuesit, Qerim Arifi dhe lëndën e kishte kthyer për rishqyrtim.


  


Ndërkohë, komuna e Prishtinës më datë 13. 10. 2011, A.nr. 985/2011 ka kontestuar  vendimin e Gjykatës Supreme, duke u thirrur si gjithnjë në të dhënën se Qerim Arfi ka 30 ari tokë në Rimanishtë të komunës së Prishtinës.


 



Qerim Arifi nuk kërkon lëmoshë. Ai ka konkurruar për një banesë solidariteti, meqë i ka plotësuar të gjitha kushtet e kërkuara me konkurs. Për më tepër, ai do të duhej të kishte përparësi, në krahasim me shumë aplikues të tjerë për  faktin se ka kaluar shumë vite në burg, ka marrë pjesë në luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, është i papunë, jeton me qira në një banesë ku nuk ka kushte minimale për ekzistencë. I bindur se iu ka shkelur e drejta, Qerim Arifi sërish iu ka drejtuar Gjykatës Supreme të Kosovës dhe më 21. 12. 2012  ka kërkuar nga Komisioni për Dhënien e Banesave në komunën e Prishtinës, ta rishqyrtojë lëndën me arsyetimin se i ka plotësuar të gjitha kushtet për të marrë banesë, meqë kjo është dëshmuar me prova të pakontestueshme.


 


Në padi sërish është vërtetuar e dhëna se  Qerim Arifi ka qenë i burgosur politik, ka qenë ushtar i UÇK-së dhe e gëzon të drejtën për të qenë shfrytëzues i banesës, për rastet me përkujdesje sociale, pasi që jeton me gruan dhe tre fëmijë në kushte të këqija të banimit. Pikërisht për këtë, vendimi refuzues i organit të Shkallës së Parë është në kundërshtim me kriteret e kërkuara për të qenë shfrytëzues i banesës.


 


Gjykata Supreme e Kosovës më 12. 11. 2012,  përmes Aktgjykimit, ka refuzuar si të pa bazuar ankesën e Komunës së Prishtinës dhe ka vërtetuar Aktgjykimin, A. Nr 985/2011 i datës, 19. 4. 2012, me arsyetimin se ankesa e paditësit, Qerim Arifi është e bazuar….


 


Kolegji i Shkallës së Dytë i kësaj gjykate, duke u nisur nga gjendja e tillë e çështjes, pranon në tërësi si të drejtë dhe të ligjshëm një konkludim të tillë juridik të Kolegjit të Shkallës së Parë, sepse me rastin e pranimit të padisë së komunës në mënyrë të drejtë janë zbatuar dispozitat procedurale dhe materiale.


 


Gjykata Supreme e Kosovës në bazë të nenit 200 të LPK, të zbatueshëm sipas nenit 63 të LKA, u vendos si në dispozitën të këtij Aktgjykimi. Gjykata Supreme e Kosovës, A.A. 86/2012, më 12. 11. 2012. Kryetari i Kolegjit Shukri  Sylejmani.


 


Qerim Arifi ka fituar gjyqin në Gjykatën Supreme të Kosovës, por komuna e Prishtinës, nuk e merr fare para sysh këtë vendim të kësaj Gjykate, edhe pse nuk ka paraqitur asnjë dëshmi konkrete për injorimin e vendimit por vetëm të dhëna gojore se paditësi, Qerim Arifi, paska apo paska pasur tokë në Rimanishtë. Komuna nuk merr parasysh as edhe Certifikatën e Ministrisë së Administratës Publike të Qeverisë së Kosovës, e cila më datë 27. 12. 2012 ka vërtetuar se Qerim Arifi nuk posedon pasuri të paluajtshme, në rajonin e komunës së Prishtinës, as gjetkë.


 


 Qerim Arifi pret të realizohet e drejta e tij.


 


 1. Gjykata Supreme e Kosovës dy herë deri tani ka marrë vendin në dobi të padisë së tij.


2. Ministria e Administratës Publike  ka vërtetuar faktin se Qerim Arifi nuk posedon pronë të paluajtshme.


3. Shoqata e të Burgosurve Politikë vërteton se ai ka mbajtur 8 vjet burg për veprimtari të organizuar kundër regjimit okupator jugosllav.


4. Shoqata e Veteranëve të Luftës, vërteton pjesëmarrjen e tij në UÇK.


5. Komuna është në njohuri të faktit se ai jeton me ndihma sociale.


6. Komuna po ashtu ka të dhëna se ai jeton në një kthinë ku nuk ka kushte elementare për jetesë.


 


 



 



 



 



 



 


Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …