Blerim Muriqi

Blerim Muriqi: Faji i kryeministrit Kurti vetëm dështimi

Ndjej keqardhje, që nga sot në mbrëmje mund të shkarkohet kryeministri Kurti. Thënë të drejtën, secili në Kosovë ka pritur një qeverisje ndryshe nga ai edhe përkundër skepticizmit që impononte fakti i bashkëqeverisjes me sikur jemi mësuar të themi “dhelprën e vjetër”, LDK-në.

Dhe vërtetë po qeverisej ndryshe! Tamam kaotizëm. Akoma edhe sot pas gjithë këtyre kohëve nuk qe arritur një normalitet brenda-qeverisës. Vonesa e harmonizimit të programit qeverisës është treguesi më i mirë se në këto kohë nuk kishte bashkëqeverisje. Vërehej një shtyrje me gjoks sikur thotë populli nga ana e Vetvendosjes. Se a ishte braktisur Vetëvendosja në qeverisjen e vendit, nga partneri LDK, përmes një mosangazhimi dhe heshtjeje për ta diciplinnuar LV-në, dhe a i kishte fragmentarizuar segmentet qeverisëse në baza partiake ajo, mbetet të shihet në pasrrëzimin e qeverisë kur edhe pritet të thuhet më shumë se edhe çfarë në të vërtetë ka ndodhur!

Shkarkimi i ministrit Veliu nuk erdhi thjeshtë nga një fjalë e papeshuar e tij. Sepse, kryeministri Kurti kishte rrugës së deri atyshme nduarnduarshmëri deklarimesh deri edhe me faje territoresh, dhe gjithçka e la ta merrte era fjalën. Këtu kishte më shumë se fjalë. Ishte sjellja prej një muaji e gjysmë të mos-lidhjes së dy atllarëve në një mullarë, ishte karshillëku që po e ushtronte z.Veliu duke mos e honepsur kryeministrin.

 Agim Veliu si kuadër i vjetër e bashkëfajtor për të shkuarën e keqe të Kosovës, ishte vënë në krye të ministrisë së brendshme, jo pa qëllim dhe nuk ishte pa detyrë. Pra, për një sabotatorë qeverie me peshë politike brenda rreshtimit të tij partiak nuk kishte si të gjindej dhe një i dytë në kohë kaq të liga për kapësit e shtetit. Ai ishte aty (në perceptimin tim dhe jo vetëm timin, por tashmë është edhe peshë opinioniste), për ta bër sabotuesin dhe për ta shtyrë z.Kurti drejt prishjes së koalicionit. Dhe ai ia doli!

 

Përse ia doli z.Veliu?

Këtu qëndron i gjithë pezmi me kryeministrin. Z.Kurti ishte aty për ta menaxhuar edhe këtë vistër përpjekjesh të nëndheshme të kudo zyresh të marra nga LDK-ja në qeverisje. Ai ishte aty për ta çuar anijen qeveri drejt portit dhe ai e dinte ç’shpinë deti të trazuar kishte filluar lundrimin e për ç’port ishte nisur.

 Erërëa, shkëmbinj që kujdestaronin poshtë valëve me tallaze mbytëse dhe vela me spaga të prera nga hijena brenda ekuipazhit mund ta portretizonim ndodhjen e anijes Qeveri e Kosovës. Sikur thotë opulli “ajo po goditej nga zoti e nga robi”!

Obstruksioni mund ta ketë trashur zullumin dhe kryeministri domosdo do jetë shtyrë të godiste! Për këtë ai duht ta kishte pritur momentin! Ai nuk priti dhe goditi në momentin e gabuar. Ai mbase mendoi se Kurba e prevalimit të vëmendjes së opinioneve të brendshme e ndërkombëtare krijoi teren për të vepruar dhe goditi, e shkarkoi ministrin Veliu! Kjo jo vetëm se nuk doli të ishte punë me hesap, por ajo në fakt doli që kryeministri po shkarkonte veten dhe po e çonte qeverinë në shtëpi.

Dy fajet që nuk do të mundet më asnjëherë z.Kurti t’i rikuperoi janë: goditja në kohë krize kur nuk duhej ta provokonte një krizë institucionale. Për çka ai do mbahet mend për pa përgjegjshmërinë ndaj shoqërisë në kohë krize, dhe nuk besoj se do mjaftohet opinioni dhe oponenca me vetëm etiketën tekanjoz. Dhe, tallja që i bëri opinionit nga maja e një dëliri krekosës me lojëfjalët “guxon, nuk guxon, jo guxon por pastaj të shkarkojnë” pasuar me një mimikë nëqeshjeje cinike e dëlirante deri në absurd. Edhe për këtë të dytë do ketë në të ardhmen një etiketë apo disa.

Këto Etiketa të varura në kohëzgjatjen qeverisëse do ta përcjellin jetën e tij publike deri në varrin fizik.

Koalicioni ishte i panatyrshëm, marrëveshja qeverisëse erdhi shumë zhagitur, obstruksionet duhet të kenë qenë të papërballueshme, por përkundër të gjitha këtyre nuk mund të mos themi veprimi u bë në papërgjegjshmëri totale dhe të fajshme.

Kjo ishte saga e një bashkimi sikur nuk duhet të synohet as ndodhë, jo për akterët por për mendësitë.

Kryeministrit Kurti, sikur duket akoma, i mungon dija për ta lexuar kohën dhe për t’i zgjedhur mjetet vepruese. Ai mund të themi nuk pati këshillim profesional ose nuk e besoi atë. Gjërat që nuk i dimë na bëjnë të mbetemi vetëm te konstatimi vetanak: Ai dështoi kësaj radhe!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …