Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Spektakli shqetësues i ditëve të fundit na ka dhënë mundësinë të reflektojmë mbi gjendjen e qeverisjes së fundit. Sigurisht, kritika nuk mund të kufizohet vetëm në një situatë personale, në një lëvizje politike, e aq më pak vetëm te gratë. Disa ministra dhe zyrtarë të zgjedhur i përshtaten në mënyrë të përkryer këtij përshkrimi disi të ashpër të udhëheqësve politikë që na qeverisin. Edhe disa përfaqësues të organeve ndërmjetëse mund ta njohin veten në këtë përshkrim.
Në arenën politike, një figurë shquhet për oportunizmin e saj në parime dhe bindje, duke i përqafuar ato me lehtësinë e një fluture, por duke i braktisur po aq shpejt sa një mizë maji. Në këtë kuptim, ajo lëviz si një aktor politik pa busull ideologjike. Si ecës në litarin e pushtetit, ata dinë shumë mirë si të balancojnë pozicionet e tyre për të kënaqur ndjeshmëritë e momentit. Çdo fjalim i tyre është një akt ekuilibri, ku oportunizmi vishet me një shtresë parimore për të joshur më mirë elektoratin dhe partinë në pushtet.
Ata mbështesin vlerat progresive kur janë në modë dhe rreshtohen papritur me konservatorizmin më të ngurtë sapo ai bëhet popullor. Si një fletë moti, ata ndjekin erërat politike, duke ndryshuar ngjyrat e angazhimit në çdo rast të volitshëm, por pa u ankoruar kurrë në një pozicion koherent. Gjuha e tyre është gjuha e joshjes politike, ku fjalët përdoren si mjete pushtimi. Premtimet e tyre janë po aq të brishta sa flokët e dëborës, që shkrihen në kontakt me realitetin.
Në kërkimin e tyre të pandalshëm për pushtet, ata shfaqin fleksibilitet të jashtëzakonshëm retorik. Idetë dhe parimet që i veshin si kostume janë thjesht aksesorë për të përmirësuar imazhin publik. Diskursi i tyre tingëllon i zbrazët, i zhveshur nga sinqeriteti që pritet nga një burrë shteti ose grua shteti e vërtetë.
Sarkazma depërton në çdo duartrokitje për fjalimet e tyre, sepse pas fjalëve pompoze fshihet një e vërtetë e hidhur: oportunizmi është kredoja e tyre e vërtetë. Ata manipulojnë sistemin politik me lehtësi shqetësuese, duke lundruar midis rrymave për t’u shërbyer interesave të tyre.
Oportunizmi i tyre është pasqyrim i një sëmundjeje kronike që po e gërryen demokracinë tonë; ai është emblema e një sistemi politik ku bindjet dhe etika sakrifikohen në altarin e ambicies. I maskuar si parim, ai shfaqet si një spektakël i inskenuar me kujdes, që duhet të na bëjë të ndalemi.
Si përfundim, do të thoja se skena politike shpesh ngjan me një cirk politik, duke na ofruar një shfaqje të vazhdueshme të oportunizmit. Ata duken të gatshëm të ndryshojnë melodinë e tyre për t’iu përshtatur çdo mjedisi. Bindjet e tyre janë aq të përkohshme sa fishekzjarrët, që shpërthejnë me premtime verbuese vetëm për t’u zhdukur në harresë.
Qeveria e Kosovës dhe elektorati shpesh bien pre e lojës së sektarizmit, populizmit dhe krijimit të një situate të pasigurt demokratike, si ajo që shohim sot. Disa nxitojnë të përgëzojnë veten për fitoren e supozuar në zgjedhjet e fundit, por rezultatet nuk mashtrojnë askënd.
Duhet pranuar se kemi të bëjmë me një shuplakë të fortë për të gjitha partitë politike në Kosovë. Ato duhet të zgjohen dhe të gjejnë diçka tjetër përveç retorikës boshe për ta quajtur sukses zgjedhor, pasi kemi një shkallë rekord abstenimi.
Populli i Kosovës po shpreh një lloj neverie të përzier me zhgënjim ndaj politikës. Disa besojnë se rezultatet e zgjedhjeve nuk do ta ndryshojnë jetën e tyre gjithsesi. Kjo është e vërtetë, dhe udhëheqësit politikë duhet t’i adresojnë këto ndjenja shqetësuese.
Por roli mbizotërues i oportunizmit zgjedhor shpjegon edhe shkallën e abstenimit, e cila përbën një kërcënim afatgjatë për demokracinë lokale. Fakt mbetet se partitë duhet të rindërtojnë marrëdhënien me votuesit për të rifituar besueshmërinë dhe për të ecur në hap me shoqërinë në ndryshim.
Puna e rindërtimit fillon pas humbjes. Para së gjithash, duhet gjetur një udhëheqës i vërtetë — aty fillon mbijetesa politike.
Sa i përket pjesës tjetër, duhet të pyesim veten se ku qëndron e ardhmja kur vetëm katër nga dhjetë qytetarë të Kosovës shkojnë të votojnë. Gjithçka do të varet nga aftësia për t’u vendosur në arenën zgjedhore të Republikës së Kosovës.
Ndërsa ideja nacionaliste nuk është absurde në vetvete për një segment të popullsisë, ajo mbetet e pashpresë pa një projekt real politik. Por kujdes nga iluzionet e rreme nacionaliste!
