Behxhet Shala

Veprimtaria, angazhimi dhe aktiviteti i KMDLNj-së në Kosovë, meriton jo vetëm kujdes e mbështetje, por edhe mirënjohjen më të lartë shtetërore

Pa  punën dhe angazhimin jetësor të veprimtarit, Behxhet Shala, nuk do ta kishim KMLDNJ-në, një institucion me rëndësi kombëtare e shoqërore  sikur  e kemi sot. Te ne,  rrallë ka ndodhur e po ndodh që Institucioni ta ketë në krye njeriun që e meriton, përveç në raste të caktuara.

Këshilli për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut në Kosovë, ka një histori sa të begatshme, po aq edhe të rëndësishme për Kosovën në afër 35 vitet e fundit të jetës shoqërore e kombëtare në vendin tonë

 Këshilli për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut,  me seli në Prishtinë është organizata e parë joqeveritare, jopolitike dhe jofitimprurëse e formuar në Kosovë. KMDLNJ është formuar më 14 dhjetor 1989 nga një grup i veprimtarëve për të drejtat e njeriut, të cilët flisnin në emër të atyre që u ishte mohuar çdo e drejtë dhe u shkeleshin të drejtat elementare të njeriut. KMDLNj paraqet një organizim heterogjen për nga struktura intelektuale dhe nacionale. KMDLNJ është OJQ (organizata joqeveritare) e parë në Kosovë si dhe është një organizatë jopolitike dhe jofitimprurëse, ku selia e saj është në Prishtinë. Po ashtu, KMDLNj ka edhe anëtarë nderi nga shtetet e ndryshme të Evropës dhe nga SHBA të cilët e përfaqësojnë KMDLNj-në në situata të caktuara. Adem Demaçi, fitues i çmimit Saharov, ishte kryetar nderi i KMDLNj-së. KMDLNj është anëtar i Federatës Ndërkombëtare për të Drejtat e Njeriut  me seli në Paris dhe anëtar i Rrjetit Ballkanik për të Drejtat e Njeriut (saktësisht Komitetit Drejtues të këtij rrjeti). KMDLNj është po ashtu anëtar i Shoqatës së Popujve të Rrezikuar në Gottingen (Gjermani).

KMDLNj dokumenton shkeljet e të drejtave të njeriut dhe denoncon kryerësit e këtyre shkeljeve duke e informuar opinionin me anë të raporteve, komunikatave, publikimeve, konferencave për shtyp etj. KMDLNj publikon informata, raporte , periodike dhe vjetore. Po ashtu publikon edhe “Buletinin”, kur të sigurohen mjete, në gjuhën shqipe, angleze dhe serbe. KMDLNj ka publikuar edhe librat: “Të drejtat e mia” I, II dhe III dhe “Të drejtat e njeriut”, “Mbrojtja ndërkombëtare e të drejtave të njeriut“, “Çështja Dita“, “Të drejtat e pakicave“, “ Monografia e Krimeve të Luftës 1998 – 1999 “ etj. KMDLNj ka qenë organizata e parë joqeveritare nga Kosova që ka vendosur bashkëpunim me Tribunalin e Hagës dhe që i ka dorëzuar fletëdenoncim penal kundër udhëheqësve jugosllavë të dyshuar për krime lufte në Kosovë. Ndriçimin e fatit të personave që konsiderohen si të zhdukur është njëri ndër prioritetet e KMDLNj. Intervistimi i refugjatëve të kthyer , azilkërkuesve dhe personave të zhvendosur është angazhim i mëtutjeshëm i Këshillit. Kthimi i personave të zhvendosur brenda vendit është një ndër aktivitetet kryesore të Këshillit, sidomos pas përfundimit të luftës. Mbrojtja e të drejtave të pakicave dhe integrimi i tyre në shoqëri, deenklavizimi janë angazhime afatgjate strategjike të KMDLNj. KMDLNj merret edhe me edukimin për të drejtat e njeriut. Në këtë kontekst ka organizuar trajnime për të drejtat e njeriut për pjesëtarët e FSK-së dhe të PK-së. KMDLNj ka bërë monitorimin e zgjedhjeve lokale e të përgjithshme, monitorimin e proceseve gjyqësore, qendrave të ndalimit, të paraburgimit, burgjeve hetuese dhe shtëpive korrektuese si dhe institucioneve të tjera të dala nga zgjedhjet. KMDLNj ,organizon tryeza të rrumbullakëta, debate, seminare etj. që kanë të bëjnë me të drejtat e njeriut. Në kuadër të KMDLNj-së funksionon shërbimi i telefonit SOS për shërbime juridike falas. KMDLNj që nga viti 2000, për trembëdhjetë vite me radhë e organizon Festivalin Ndërkombëtar të Filmit Dokumentar për të Drejtat e Njeriut “Një Botë“. KMDLNj ka qenë organizatë kryesore që i ka monitoruar zgjedhjet që janë organizuar në Kosovë – 2 palë zgjedhje lokale dhe 2 palë zgjedhje të përgjithshme.

Ky këshill, një kohë  para, gjatë  dhe pas luftës çlirimtare e fitimtare  të UÇK-së udhëhiqet nga veprimtari, intelektuali, i burgosuri politik gjatë regjimeve pushtuese të ish-RSFJ-së, Behxhet Shala-Bajgora, jeta dhe aktiviteti i të cilit lidhet ngushtë me këtë Organizatë, që ka një histori autentike të qëndresës e mbijetesës si asnjë institucion tjetër, si për nga aktiviteti e veprimtaria e para luftës, nën okupimin serb, po ashtu edhe gjatë luftës, e sidomos pas luftës e  deri në  ditët tona.

Rrallë ka ndodhur e ndodh që një veprimtar i caktuar, sikur Behxhet Shala, (në rastin të cilin e kam marrë në shqyrtim, pa dijen dhe pëlqimin e tij paraprak, sepse nuk e praktikoj atë metodë) të ketë manifestuar një kredo tipike dhe unike të qëndresës individuale dhe shoqërore, duke mbështetur  me tërë qenien, dijen, aftësitë, profesionalizmin, përkushtimin  për të drejtat e njeriut, për të drejtat kombëtare e shoqërore, duke mos u përkulur   kurrë para padrejtësive dhe duke vepruar pa asnjë kompromis në dobi të çështjes së çlirimit, në dobi të kombit e atdheut. Në rastin konkret  kemi të bëjmë me një idealist, ademdemaçian, një bashkëveprimtar besnik i Bacës së Madh, të cilit prej kohës kur ishin bashkë në burg nuk iu nda kurrë, dhe rrugën e të cilit po e ndjek me besnikëri  si askush tjetër në Kosovë.

Ka edhe dinjitarë të tjerë, pasues të Shkollës idealiste të Adem Demaçit, në Kosovë e më gjerë,  por Behxheti  shkëlqen, jo duke rrahur gjoks për të, jo duke përdorur Ombrellën e tij për të mbuluar të ligat, sikur bëjnë disa,  jo duke pretenduar të tregohet se ai është i dyti, i pazëvendësueshmi,   sikur pretendojnë disa nga “komuniteti i ish të burgosurve, veçmas nga kryesia e SHBP-së” (që edhe 25 vjet pas çlirimit të Kosovës nga okupimi serb, vetëquhen ish të burgosur, dhe jo veteranë të Lëvizjes Kombëtare) jo duke mbajtur ligjërata se sa fortë e kishte dashur Baca atë dhe ai Bacën, jo duke e përdorur emrin e tij për të treguar meritat e veta, por këtë Behxheti e bën duke e treguar me vepër ndjekjen besnike të rrugës së Bacës, për çdo ditë, për çdo javë, për çdo muaj, për çdo vit e nga viti në vit deri në këtë vitin 2023 e me siguri edhe në të ardhmen.

I jap vetes të drejtë ta lavdëroj Behxhetin, sepse e kam përcjellë vazhdimisht aktivitetin e tij, shkrimet, analizat, komentet, të cilave u kemi bërë dhe iu bëjmë vend në faqen zyrtare të Radios-Kosova e Lirë, sepse në shumicën e qëndrimeve jemi në të njëjtat valë, andaj edhe ka çka shkruhet e çka thuhet për Behxhet Shalën, në pozitë  të drejtuesit të KMDLNJ-së por edhe intelektual i pavarur nga politika, i cili me kohë  ka qëndruar e qëndron vertikalisht, sepse vetëm me qëndrimin vertikal, njihet burrëria, besa, mirësia, trimëria, sakrifica në dobi të së mirës, familjes, të afërmve, përgjithësisht në dobi të kombit e atdheut e pse jo  edhe të mbarë shoqërisë

Behxhet Shala ka natyrën e shqiptarit intelektual e qëndrestar, karakterin e fortë, temperamentin e malësorit  shqiptar të shkolluar dhe të emancipuar, në kushte dhe rrethana të kohës e hapësirës historike. Ai mbanë   “shpatën” kurdoherë të prehur për të goditur ligësitë, tradhtitë, prapësitë, shtirjet, gënjeshtrat, fodullëkun, hajnitë e super hajnave nga radhët e politikanëve mujsharë, që me letra e dokumente janë “okej”, për të tjerat nuk e çajnë kokën, sepse është regjimi, ai i cili i krijon, këta pastaj i  shërbejnë.

Duke qëndruar në krye të Këshillit për Mbrojtjen e të Drejtat dhe Lirive e Njeriut, Behxhet Shala, si askush tjetër i ka shërbyer këtij INSTITUCIONI, duke e kuptuar me kohë se të merresh me të drejtat e liritë e njeriut, duhet të jesh vetë njeri në kuptimin e fjalës, duhet të jesh i drejtë dhe i paanshëm, duhet të jesh luftëtar që godet, por edhe që e pranon goditjen, duhet të kesh tolerancën maksimale njerëzore, njësoj ndaj të gjithëve pa bërë dallime racore, kombëtare, fetare, gjinore e të tjera.

Behxheti me aq sa e njoh unë, kryesisht nga shkrimet e qëndrimet e tij në kohën dhe hapësirën e tij individuale e shoqërore, i ka përmbushur këto dhe kritere të tjera, pa të cilat nuk do të ishte ky që është dhe në krye të Institucionit të cilin e përfaqëson me dinjitet, aftësi, zotësi dhe përkushtim.

Andaj shprehja e gjykimeve të mia për Behxhetin, më shumë se personale, është reale, është e faktuar, e dëshmuar me vite e decenie, është veprimtaria e tij jetësore që flet vet, është vetë e vërteta dhe realiteti që mund të mos pranohet nga çdo  kush, por   nuk mund të injorohet nga askush.

Pse të mos shkruhet për së gjalli për intelektualë e veprimtarë të kalibrit të tij?

Pse të mos ekspozohet merita  edhe sa është gjallë, por të pritet të shuhet e pastaj të thuhen ato që zakonisht thuhet për ata që ndahen nga jeta, tekefundit kjo vlen për të gjithë vdekatarët e racës njerëzore.

Baca i Madh nuk i duronte lavdet, sepse e dinte se pas disa lavdeve fshihet hipokrizia, mund të fshihet edhe një qëllim i caktuar, andaj edhe e përmendte shpesh maksimën e njohur: “Burrit për së gjalli mos ia këndo këngën, sepse mjaftojnë tri ditët e fundit të jetës, për ta prishur biografinë”. Pavarësisht nga kjo, kam qenë dhe mbetem i bindur se idealistët e vërtetë, ata që kanë ADN idealiste, as e kanë prishur as do ta prishin kurrë biografinë, përkundrazi gjatë tërë jetës e deri në vdekje e begatojnë atë, sepse është pikërisht idealizmi që i mbanë në jetë, është vertebra, është qëllimi i vetë jetës së tyre…

Ahmet Qeriqi

14 tetor 2023

Prishtinë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …