Dr. Hasan Luçi: Sulm i përsëritur kundër UÇK-së, strategji e vjetër serbomadhe

Ndërsa vazhdojnë bisedimet mes Kosovës e Serbisë, për normalizimin e marrëdhënieve mes tyre, (me ndërmjetësinë e BE), Beogradi përsërit pa fund slloganin e mosnjohjes kurrë të shtetit të Kosovës, ndërsa Prokuroria e komanduar nga EULEX-I kërkon shtyrjen e afatit të mbajtjes në arrest të disa nga ish drejtuesit kryesorë të UÇK-së gjatë luftës. Pra, po shihet shumë qartë se nga qarqe të caktuara shovene dhe serbomadhe vijon t’I fryhet në vijimësi zjarrit antishqiptar, duke e përqendruar sulmin sot kundër luftëtarëve të lirisë. Po shihet se hija tinzare e ndërprerë nga UNMIK-u, kundër UÇK-së, po vijohet aktualisht nga EULEX-i. Qëllimi është i vjetër me akuza të reja për të sabotuar forcimin e përparimin e shtetit të Kosovës. Edhe pse NATO mundësoi krahas UÇK çlirimin e Kosovës, dora e zezë serbe, përmes aleatëve tradicionalë, vepron kundër veteranëve të UÇK, dhe kjo duke u ndihmuar edhe nga të çara mes shqiptarëve.


EULEX-i ka një rol të përcaktuar qartë për të përçuar siguri e drejtësi në Kosovë, por fatkeqësisht, në praktikë nuk po ndodh kështu! Duke ndëshkuar forcat që çliruan Kosovën, ata automatikisht që duan të ndëshkohet edhe NATO, aleatja kryesore e UÇK-së dhe popullit shqiptar në luftën e përbashkët fitimtare. Nëse EULEX-i vazhdon arrestimet, dërgimin në gjyq e dënimin e luftëtarëve të UÇK, atëherëë EULEX-i merr përsipër turpin e zhbërjes së vlerave të luftës historike çlirimtare të Kosovës nga ShBA dhe NATO-ja. Dënimi i UÇK-së ka për qëllim që të përmbys historinë çlirimtare të saj, por edhe të NATO-s. Nëse EULEX-i është i vendosur të dënoi UÇK-në, natyrisht që gjithkujt, i cili mendon me kryet e veta, do t’i lindë pyetja: Pse nuk dënohet edhe NATO, e cila nuk mund ta kryente detyrën pa bashkëveprimin luftarak me UÇK-në? Madje, nëse do ta quajmë të drejtë këtë praktikë të EULEX-it, natyrshëm të shkon mëndja të dënosh edhe koalicionin antifashist botëror në Luftën e Dytë Botërore, pasi edhe ata bombarduan kudo, përfshi edhe goditjet me bomba atomike në Japoni, njëlloj sikundër NATO bombardoi Beogradin! Pra, EULEX-i duhet t’i sqarojë imtësisht veprimet dhe duhet të jetë më i sinqertë për të treguar se nga e merr lëndën e akuzave, që normalisht kushdo e di se cila kuzhinë e gatuan helmin kundër UÇK.


UÇK është shëmbëlltyrë çlirimtare e LANÇ-it në Shqipëri, (1939-1944), pasi pati po ata aleatë që pati edhe LANÇ-i ynë, (përjashtuar Rusinë). Por, çdo lojë e mashtrim për të mos e njohur UÇK-në, nuk do ta errësojë dot atë dhe as luftëtarët e saj.  Armiqtë e shqiptarëve dhe renegatët shqiptarë synojnë që me një gur të vrasin dy zogj: LANÇ-in dhe UÇK-në. Shkurt, akuzat kundër UÇK synojnë të kriminalizojnë tërë luftrat e drejta të popullit shqiptar kundër armiqve të tyre në Ballkan.


Me një fjalë, akuzat e vazhdueshme kundër UÇK synojnë të mbajnë gjallë refrenin shovenist serb se Serbia nuk do ta njoh kurrë shtetin e pavarur të Kosovës, e përsëritur këto ditë nga të gjithë personalitetet kryesore të Serbisë, i cili dihet së është thjesht sulm i mbështetur në plaftormën e vjetër të Naçertanies së Grashaninit qysh në 1844, platformë akademike simotër me idenë e “Megallaidesë” greke, të cilat veprojnë ende sot kundër kombit shqiptar, duke u maskuar nën kushtet integruese euroatllantike.  Jo vetëm kaq por akuzat e poshtra kundër UÇK synojnë të zhvlerësojnë çdo luftë nacionalçlirimtare , që realisht ka bërë luftë të drejtë. Pra, si është e mundur që, qoftë UNMIK-u, qoftë EULEX-i ranë në këtë provokim të hapur e të ndyrë dhe bëjnë këtë diversion politik e ushtarak kundër UÇK-së fitimtare?! Të mbrosh akuza të ashtuquajtura “terroriste” kundër UÇK do të thotë të bëhesh ortak me gjenocidin serb kundër shqiptarëve edhe në luftën për pavarësinë e Kosovës. Me këto akuza doemos nuk synohet paqe, pajtim e qëndrueshmëri në Ballkan, por as më gjerë, kur kriza e sotme kudo shtron pikëpyetje të mëdha për sfidat që paraqet para njerëzimit. 


Por akuzat kundër UÇK kanë edhe një lidhje armiqësore më direkte, ato lidhen pazgjidhshmërisht me trojet shqiptare në veri të lumit Ibër, që tashmë janë ende përkohësisht shtrat i Prokrustit serbomadh kundër Kosovës së pavarur. Po ashtu, akuzat lidhen edhe me gjendjen e territoreve shqiptare të mbetura  ende nën Serbi, ku për fat të keq qeveria aktuale e Kosovës nuk kërkon reciprocitet kushtet për shqiptarët e atjeshëm, sikundër Serbia kërkon për serbët në Veri të lumit Ibër! Këto akuza çojnë ujë edhe në mullirin shoven në Maqedoni e në Mal të Zi, për të goditur çdo kërkesë të të drejtave nga shqiptarët. Pra këto akuza janë zinxhir i luftës kundër të drejtave të shqiptarëve ende të pa çliruar. Këto akuza janë kundër synimit të bashkimit të shqiptarëve si komb, pasi politika e re e integrimit i kundërvihet vetëvendosjes dhe nxit asimilimin e të vegjëlve nga të mëdhenjtë. Këto akuza synojnë çarmatosjen shpirtërore të shqiptarëve ,duke mos përligjur të drejtat e kombit shqiptar, duke synuar ta mbajnë përjetësisht të copëtuar.  


Akuzat për “krimet” e UÇK kanë të bëjnë edhe me përçarjen e mundshme mes shqiptarëve: në shqiptarë “nacionalistë”, (me të cilën duan të thonë se ata janë terroristë e shovenë), dhe në shqiptarë të ndershëm, (ku nënkuptohen pacifistët besnikë e pro serbë). Dhe kjo ndodh që ne shqiptarët të mos kërkojmë të jemi atdhetarë, por qytetarë të botës, sikundër shprehen edhe shumë politikanë shqiptarë të të dy anëve.  Në këto kushte, inteligjencës shqiptare, kudo që ajo ndodhet e vepron, brenda e jashtë trojeve tona, duhet të bashkohemi si një zë i vetëm, për t’i demaskuar më fort e bindshëm armiqtë e shqiptarëve në çdo formë e ngjyrë mavi që ata shfaqen.  Sot, në rrjedhat euroatlantike, ne shqiptarët duhet të kuptojmë drejt hapat integruese sfiduese, jo si globalizim e asimilim, siç i kuptojnë e i mbrojnë ca mjeranë “filozofë” nga tanët, por si rrugëtim përparimi e zhvillimi të interesave jetike shpirtërore të kombit shqiptar,  krahas kombeve të tjera të qytetëruara, pa bërë lëshime përulëse.


Tiranë, 30.10.2013

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …