Shpresa Bajraktari: 1 Maj 1886-1 Maj 2026 -140 vjetori i demostratës te punetoreve te Çikagos

Më 1 Maj 1886 u zhvillua demostrata e përgjakëshme e punonjësve të Cikagos në SHBA ,te cilet u ngritën për të drejtat e tyre njerëzore, kundra borgjezisë reaksionare.
Borgjezia e alarmuar nga kjo demonstrate i dha urdhër policisë qe të godas mbi demostruesit duke përmbytur kështu rrugët e rrugicat e Çikagos me gjakun e shumë demostruesve.
1 Maji eshte nje dite nderi per mbare proletariatin nderkombetar;
Eshte nje dite kujtimi;
Nje dite bashkimi kunder kapitalizmit gjakpires.
Njekohesisht ne kete date , nderojme te gjithe ata luftetare , martire te sakrificave qe flijuan jeten per barazi shoqerore .
Per demokraci te vertete .
Per zhdukjen e skllaverise….
Qysh atehere kjo date lapidare perkujtohet ne te gjithe boten..
Në Shqipëri kjo date perkujtohet ,kur populli ynë mori në dorë pushtetin e tij ne v1944 , e deri më v1990, kur pushteti socialist i punëtorëve dhe i fshatarëve u rrezua.
Kjo datë lapidare, kremtohesh me madhështi nga i gjithë populli.
Dita e 1 Majit në Shqipërinë socialiste ishte një ditë gëzimi dhe hareje. I gjithë populli shqiptar manifestonte. Klasa punëtore, fshatarësia koperativiste, rinia shkollore, fëmijet e shkollave, rinia e forcave të vetëmbrojtjes të forcave popullore, shëndetësia, minatorët, ushtria jonë e pathyeshme popullore si dhe i gjithë populli, të ndarë në kuadrata sipas specialiteteve që ishin të veshur me kustume shumë ngjyrëshe, dhe me lule shumë ngjyrëshe nëper duar, parakalonin krenarë dhe te buzëqeshur përpara tribunës dhe bulevardit ”Dëshmorët e Kombit”.
Në tribunë ndodheshin udhëheqësit e partisë dhe të shtetit, aty ndodhej edhe Udhëheqësi i shtrënjte i partisë dhe i popullit tonë ,shoku Enver Hoxha, i cili përshëndeste me dorë dhe buzagaz manifestuesit e shumtë të mbledhur.
Festa e parakalimeve zgjaste rreth dy orë, nga ora 10:00 deri në orën 12:00. Kuadratet e ndryshme duke parakaluar para tribunës krijonin parulla dhe figura të ndryshme revolucionare. Klasa punëtore në tabelat dhe pankatat që mbanin në duar pasqyronin rezultatet e punës së tyre, realizimet dhe tejkalimet e planeve,qe pasqyroheshin edhe ne fytyrat e tyre te gezuara
Mbas manifestimit, njerëzit sipas shoqërisë që kishin, sipas qëndrave te punës apo dhe me familjet e tyre, organizonin dreka të këndeshme nëpër parqet dhe lulishtet, në lëndina dhe në vënde me ujë të ftohët.
I gjithë populli në të gjitha qytetet e vëndit tonë, si dhe në koperativat buqësore, dita e 1 Majit ishte plotë gjallëri.
E gjithë Shqipëria ishte në festë!
Në atë ditë beheshin bilancet e arritjeve të gjithanëshme të shoqërisë socialiste.
Ku cdo vit, 1 Maj tregonte tejkalimet nga viti i kaluar.
Cdo vit rritesh mirëqenia e popullit tonë, rritesh aftësia mbrojtëse e atdheut tonë socialist.
Ne vitin 90 pas rrëzimit te pushtetit popullor te diktatures se proletariatit ,si rezultat i tradhetise nga Ramiz Alia dhe kelyshet e tij, pushtetin e morren tradhetaret duke instaluar pushtetin e borgjezise.
Tani ne Shqiperine “demokratike” ka vrasje ,droge,prostitucion, vjedhje ,korrupsion.
Jeta e masave popullore eshte e pasigurte..
Ne Shqiperi pas vitit 1991me permbysjen e pushtetit popullor dhe socializmit, nuk kemi dhe protesta te punetoreve,sepse ajo eshte e paket ne numer dhe e paorganizuar.
Pasi borgjezia reaksionare kur erdhi në pushtet pas përmbysjes së pushtetit popullor, sipas udhëzimeve te antishqiptareve , i mbyllën fabrikat, uzinat, fermat, dhe ndërmarrjet shtetërore ku punonte i gjithë populli.
Ajo pak klasë punëtore që është, nuk është e organizuar dhe nuk ka fare të drejta sipas ligjeve në fuqi.
Për punëtorët shqiptar nuk ka më kampe pushimi sic kishte dikur në socializëm. Në Shqipëri në ”parajsën demokratike” kapitaliste nuk zbatohet 8 orarëshi i punes.
Sot punëtorët shqiptarë punojnë si robotë dhe paguhen shume pak në krahësim me punën që bëjnë dhe rendimentin që japin.
Si dhe të drejtat e tyre nuk i mbron askush. Po të ngreje ndonje zerin per te drejtat e tij , ai pushohet menjiherë nga puna.
Ata shfrytëzohen shume per punen e tyre ,duke punuar me ore te zgjatura dhe të ardhurat që marrin, nuk u mjaftojnë as për bukën e gojës.
Pra 1 Maji i kuq eshte dita nderkombetare e luftes se klases punetore kunder padrejtesive dhe shfrytezimit kapitalist .
Klasa jone punetore ne sistemin socialist e kishte kthyer 1 Majin ne dite ne feste,pasi ajo nuk kishte mbi krye shfrytezimin kapitalist dhe ishte klase ne pushtet.
Kurse ne kushtet e sotme ajo e ka humbur pushtetin ne favor te klases shfrytezuese kapitaliste.
Keshtu qe,ne vend qe te festoje e te shetise ,per inerci nga sistemi i kaluar,ajo duhet te mbushe rruget e protestes per te drejtat e saj te neperkembura:
Qe nga papunesia,mospagimi i pages,shfrytezimi i eger me paga qesharake e deri per te drejtat politike dhe shoqerore
Por ajo fatkeqesisht e ka humbur busullen,per me teper qe edhe sindikatat, qe duhet ta mbrojne,ose nuk ekzistojne ose jane kthyer ne sherbetore te kapitalisteve.
Sot ka ardhur koha qe punetoret tane revolucionare e perparimtate ta marrin vete ne dore udheheqjen dhe drejtimin e luftes per te drejtat e tyre te neperkembura brutalisht.
Ndryshe gjendja e tyre do vije duke u perkeqesuar.
Sot 1 MAJI ESHTE I KUQ DHE I TILLE DO TE JETE ,SEPSE PABARAZIA SHOQERORE PO SHTOHET ; SI DHE KAPITALIZMI PO BEHET GJITHNJE DHE ME I EGER. !
RROFTE 1 MAJI -DITA E SOLIDARITETIT TE PROLETARIATIT BOTEROR!
Shpresa Bajraktari

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …