Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Partia Demokratike e Kosovës, në tërë periudhën e pas luftës ka shënuar më shumë fitore sesa të gjitha partitë e tjera, por duket se tani i ka ardhur koha për një pushim dhe reflektim, për një “katarsis” shpirtëror, partiak dhe për një ballafaqim realist me vetveten.
Prej kohës kur ne kreun e kësaj parti ishte emëruar Kadri Veseli, një luftëtar dhe veprimtar i njohur, por i papërvojë në politikë, PDK-ja kishte filluar të marrë tatëpjetën, në radhë të parë për shkak se krerët më të lartë të saj ishin dehur nga deliri i fitoreve dhe për shkak se këta krerë kishin bërë gabim pas gabimi, në zgjedhjen e përzgjedhjen e kuadrove, jo sipas vlerave e meritave, por sipas preferencave të një klani, i cili nuk tregoi kredibilitet, dituri as maturi, por bëri gabim pas gabimi.
Gabimet e PDK-së janë të shumta dhe ato vështirë se mund të numërohen, për shkak se në kreun e saj, asnjëherë nuk arriti të konsolidohet një parti e dalë nga vlerat e luftës, edhe pse mbi këtë bazë ajo e kishte joshur dhe e josh elektoratin.
Nga PDK-ja u detyrua të largohet themeluesi i saj, ish zëdhënësi i SHP të UÇK-së, Jakup Krasniqi, për shkak të qëndrimit të tij parimor dhe të palëkundshëm në mbrojtje të interesave të vendit dhe vlerave të luftës. Aq më keq, klani që kishte marrë udhëheqjen e Partisë, kishte pretenduar ta zhvlerësonte aktivitetin e tij madje edhe duke e përqeshur e duke e përbuzur. Kreu i kësaj partie, Hashim Thaçi, nën presionin e disa autoriteteve ndërkombëtare ishte distancuar nga Fatmir Limaj, jo për shkak se ai akuzohej nga Gjykata e Hagës, por gjoja për korrupsion dhe me qëllim që të eleminohej politikisht dhe ta përforconte klanin e tij të ri, me “akademikë”, me njerëz “pa njolla” gjatë luftës si dhe me kuadri nga ish-nomenklatura komuniste jugosllave, që ishin shumë të pranueshëm për atë që quhen “faktor’ ndërkombëtarë”.
Po ashtu, PDK-ja asnjëherë nuk i kishte bërë një ftesë serioze simbolit të Rezistencës Kombëtare Adem Demaçi i cili asokohe jetonte me një pension të pleqërisë. Nuk iu kishte afruar madje as edhe një post i këshilltarit.
PDK-ja nuk kishte bërë asnjë përpjekje për ta postuar në një vend meritor, akademik Rexhep Qosen, i cili kishte qenë pjesë e delegacionit të Rambujesë dhe përkrahës i fortë i krahut të luftës. Ishte lënë anash Ramush Haradinaj, Rexhep Selimi dhe shumë ndër më meritorët e luftës. Nuk iu kishte afruar as edhe një post, Albin Kurtit kur ishte liruar nga burgu, për më keq edhe ishte injoruar e përçmuar.
Në fillim, në kryesinë e PDK-së ishin pranuar edhe ish të burgosurit politikë, por me kohë kishte filluar fushata kundër tyre. Ishte detyruar të largohet edhe Hydajet Hyseni, Gani Krasniqi dhe jo pak të tjerë personalitete ndër më të njohurit në Kosovë e më gjerë
Në përpjekje për ta “larë” e për ta “shpërlarë” partinë, nga gjeneza dhe përmbajtja e vet, në PDK u pranuan dhe u anëtarësuan kapitalistë e rinj të Kosovës, apo sikur quhen njerëzit e biznesit, bosët, klasa e tregtarëve të njohur, që kapitalin e tyre e kishin fituar edhe në kohën e Milosheviqit, por e kishin shumëfishuar në periudhën e pas të pas luftës në procesin e privatizimit, kur tërë ekonomia e vendit, që ishte ndërtuar për 50-vjet u hodh në “ankand publik” dhe atë e përvetësuan edhe disa krerë të njohur të luftës, por përgjithësisht ish-pushtetarët e ish regjimit okupator. Natyrisht jo vetëm kuadrot e PDK-së përfituan nga përvetësimi i shitjes me çmime qesharake të aseteve të Kosovës, këtë e bënë të gjithë ata që në periudhën e pas luftës, arritën të pozicionohen në krye të shtetit ende të brishtë të Kosovës.
Në kohën kur Partia qeverisej nga kryetari Hashim Thaçi, nuk u bënë përpjekje të ruheshin dhe të bashkoheshin disa nga luftëtarët në zë, por ata u injoruan si për shembull Ramush Hadarinaj, Rexhep Selimi, Shaban Shala e shumë të tjerë.
Pozicionimi djathtas i PDK-së me elektoratin shumë rural në Kosovë, është një hendikep tjetër i kësaj partie, e cila në këtë pozitë ka humbur shumë vota të fshatarëve, punëtorëve dhe të papunëve, ndërsa nuk e rrit dot votën në Prishtinë dhe gati askund në qytetet e mëdha të Kosovës. Ky hendikep ka të bëjë, jo me realitetin faktik në vend, por për hatrin e Amerikës, mjerisht pa e kuptuar kurrë se edhe atje është e djathta republikane dhe e majta demokratike, një parti e qendrës, e cila për fatin tonë historik u ndodh në pushtet pikërisht në kohën kur demokratët e qendrës po qeverisnin Amerikën ndërsa Partia e majtë Punëtore (laburiste) në Angli ishte në pushtet.
Kjo ikje nga origjina e vërtetë nga prejardhja fshatare e punëtore, bën që PDK-ja po ashtu edhe AAK-ja ta irritojnë elektoratin e vet, thjesht për shkaqe servilizmi ndaj të huajve dhe ç’ është edhe më keq në përpjekje për t iu qitur hi sy atyre. A ka njeri normal në Kosovë që nuk e di se Amerika përmes ambasadorëve të vet ka të dhëna për përkatësinë sociale të vendit, madje edhe në të gjitha fshatrat e Kosovës.
A ka ambasador të vende mike të Kosovës, të cilët nuk kanë të dhëna madje edhe me katër shifra për krejt politikanët e korruptuar të Kosovës. Atëherë ku mbetet e djathta vetëmashtruese
PDK-ja pa dyshim se është në mesin e tri partive më të mëdha të vendit, ashtu sikur nuk mund të mohohet fakti se ajo ka qenë fituesja më e shpeshtë e zgjedhjeve të pas luftës në Kosovë. Por sot PDK-ja nuk e ka më autoritetin dhe fuqinë e dikurshme.
PO ashtu kësaj partie i kanë vënë vija të kuqe, LDK-ja dhe Vetëvendosja dhe është për të besuar se kësaj radhe LDK-ja do ta mbajë premtimin. Sa për Vetëvendosjen nuk do të ketë dilema, sepse ajo lufton më shumë për ta dërguar në opozitë PDK-së, sesa për ta marrë drejtimin e Qeverisë.
Tash për tash edhe Koalicioni AAK-PSD, nuk llogarit t’ i bashkohet PDK-së në ndonjë kalkulim të mundshëm pas shpalljes së rezultatit të zgjedhjeve të 6 tetorit.
Koalicioni: NISMA-AKR-PD, nuk ka vendosur vija të kuqe dhe fare lehtë mund t i bashkohet PDK-së, në rast të kombinimeve të mundshme.
PDK-ja nuk mund të llogaris në asnjë parti apo koalicion, sigurisht se jo as Listën Serbe. E vetme me siguri se nuk do t ia dalë, asnjë parti apo koalicion dhe nuk ia del dot as PDK-ja, pavarësisht angazhimit, premtimeve të cilave tashmë nuk u beson askush, sepse u bënë 20 vjet me premtime, por nuk u mposht korrupsioni, i cili nuk mposhtet me fjalë e me traktate. Tani ka ardhur koha që PDK-ja të ballafaqohet me pasojat e gabimeve të shumta, por sido që të ndodh, ajo megjithatë do të mbetet një parti në mesin e tri partive më të mëdha të vendit, por e injoruar dhe e demonizuar nga LDK-ja dhe Vetëvendosja. Partitë dhe koalicionet e tjera edhe po të bëhen të gjithë bashkë, vështirë se mund të arrijnë rezultatin që pritet të korrin Vetëvendosja dhe LDK-ja.
